.

قسمتهایی از گزارش گزارشگر ویژه حقوق بشر، خانم مارگارت سکاگیا، در مورد وضعیت برخی از مدافعان حقوق بشر در ایران

2009-03-16T12:01:00.000-07:00

تارخ تهیه و تنظیم: 4 مارس 2009

تهیه شده به زبانهای: انگلیسی، فرانسه و اسپانیایی

جهت ارایه به: مجمع حقوق بشر

در تاریخ 15 فوریه 2008، نماینده ویژه به همراه گزارشگر ویژه در مورد شکنجه یک درخواست فوری در رابطه با وضعیت آقای یعقوب مهر نهاد (یک فعال حقوق و آزادیهای اقلیت بلوچ ایران) به دولت تسلیم کرد. آقای یعقوب مهر نهاد یک فعال حقوق بشر و دبیر کل انجمن جوانان برای صدای عدالت در زاهدان میباشد. بر اساس گزارشها در ماه فوریه آقای یعقوب مهر نهاد در یک دادگاه (که در پشت درهای بسته برگزار شد) بدون داشتن یک اتهام مشخص به مرگ محکوم شد. درخواست فرجام آقای مهر نهاد به تارخ 17 فریه موکول شد. این در حالی است که قانونا" افراد در ایران حق دارند که در مدت 20 روز خود را برای دفاع آماده کنند. آقای یعقوب مهر نهاد در اوایل ماه می 2007 وقتی برای شرکت در یکی از میتینگهای انجمن حاضر شده بود به همراه 5 تن دیگر دستگیر شدند. این 5 نفر بعدا" آزاد شدند. پنج ماه بعد به آقای مهر نهاد اجازه ملاقات با وکیل و خانواده اش داده شد. خانواده وی ادعا دارند که او به شد ت شکنجه شده ، در حدود 15 کیلوگرم وزن کم کرده و قادر به برقراری تعادل نبود. محاکمه وی در تاریخ 25 دسامبر 2007 در حضور یک دادگاه در زاهدان (استان سیستان و بلوچستان) انجام شد. معلوم نیست که این دادگاه بر اساس مقرارات دادگاههای انقلاب عمل میکند یا اینکه مقررارت دیگری بر نحوه عملکرد آن حاکم است. در ژوئن سال 2006 اعلام شد که جهت کاهش زمان بین ارتکاب جرم و اجرای محکومیت یک مجموعه قضایی ویژه در رابطه با امور امنیتی که در ارتباط و به عنوان شاخه ای از دادگاه عالی عمل میکند به کار بررسی جرایم خواهد پرداخت.
در مورد آقای مهر نهاد، نگرانی عمده این است که دادگاه و محکومیت وی به مرگ در رابطه با فعالیتهای بشر دوستانه و حقوق شهروندی خلق بلوچ اعمال شده باشد. نگرانی بزرگتر این است که حکم اعدام وی در پی شکنجه های غیر انسانی و خلاف استانداردهای بین المللی صادر شده و خطر اجرای حکم، وی را هر لحظه تهدید میکند.

1- اتهام نامه
در تاریخ 18 آگوست 2008، نماینده ویژه به همراه گزارشگر ویژه د ر رابطه با استقلال قوه قضاییه و حقوقدانان، گزارشگر ویژه د ر رابطه اعتلا و حمایت از حق آزادی بیان و عقیده ، گزارشگر ویژه د ر رابطه با شکنجه ودیگر اعمال غیر انسانی و همچنین گزارشگر ویژه در رابطه با اعدامهای خارج از قانون و سرخود یک اتهام نامه در رابطه با آقای یعقوب مهر نهاد (یک فعال حقوق و آزادیهای اقلیت بلوچ ایران) به دولت ایران تسلیم کرد. آقای یعقوب مهر نهاد یک فعال حقوق بشر و دبیر کل انجمن جوانان برای صدای عدالت در زاهدان میباشد. آقای یعقوب مهر نهاد موضوع یک درخواست قبلی از طرف نماینده ویژه سازمان ملل به همراه گزارشگر ویژه در مورد شکنجه در تاریخ 15 فوریه 2008 بوده است. تا این لحظه هیچ جوابیه ای از سوی دولت ایران در این مورد به ما ابلاغ نشده است. بر اساس گزارشهای رسیده آقای مهر نهاد در تاریخ 4 آگوست 2008 اعدام شده و اجرای حکم وی به تایید دادستان عمومی ایران رسیده است. طی یک کنفرانس خبری سخنگوی قوه قضائییه، آقای علی رضا جمشیدی، اعلام کرد که حکم اعدام آقای مهر نهاد در فوریه 2008 صادر شده بود. آقای یعقوب مهر نهاد در اوایل ماه می 2007 وقتی برای شرکت در یکی از میتینگهای انجمن حاضر شده بود به همراه 5 تن دیگر دستگیر شدند. . این 5 نفر بعدا" آزاد شدند. پنج ماه بعد به آقای مهر نهاد اجازه ملاقات با وکیل و خانواده اش داده شد. خانواده وی ادعا دارند که او به شد ت شکنجه شده ، در حدود 15 کیلوگرم وزن کم کرده و قادر به برقراری تعادل نبود. بر اساس اعلامیه دادستان دادگاههای عمومی و انقلاب در زاهدان آقای مهرنهاد به عضویت در گروه جندالله (که همچنین با عنوان حرکت مقاومت مردم ایران شناخته میشود) و حمایت از شخص عبدالمالک ریگی که رهبری این گروه مسلح را در اختیار دارد، محکوم شده بود. یعقوب مهرنهاد به عنوان مفسد فی الارض و محارب با خدا شناخته شد. نگرانی عمده این بود که دادگاه و حکم اعدام وی در رابطه با فعالیتهای بشر دوستانه و حقوق شهروندی خلق بلوچ اعمال شده باشد.
مشاهدات
در حالی که گزارشکر ویژه از پاسخگویی دولت ایران به درخواستهای 25 ژانوی 2008 و 14 ژولای 2008 ابراز امتنان میکند، متاسفانه از تعداد 39 درخواست انجام شده تنها 2 درخواست پاسخ داده شده است. همچنین از مجموعه مکاتبات قبلی تعداد 20 درخواست بی پاسخ مانده است. گزارشگر ویژه اعلام میکند که پاسخ حکومت بخش بسیار مهمی از همکاری دولت در رابطه با وظایف وی میباشد و از حکومت ایران درخواست میکند که به نگرانی های وی پاسخ داده شود. وی همچنین تاکید میکند که نگرانی های وی در امتداد نگرانی ها و در خواستهای گزارشگر قبلی بوده است که در گزارش سال 2000 تاکید میکند که وضعیت حقوق بشر در ایران وخیم و غیر قابل انطباق با موازین انسان دوستانه میباشد. وضعیت حقوق بشر مخصوصا" تحت تاثیر سیاستهای مقابله جویانه و محکومیتهای خودسرانه ای میباشد که از طرف نهادهای حکومتی در رابطه با آزادی بیان و حرکتهای بشر دوستانه انجام میشود. گزارشگر ویژه نگرانی عمیق خود را در رابطه با این حرکتهای مقابله جویانه در برابر استفاده از حق آزادی بیان و عقیده اعلام میدارد. وی توجه حکومت ایران را به بندهای (a) و (b)اصل 6 اعلامیه حقوق بشر مبنی بر اینکه " هر شخصی به طور انفرادی و یا جمعی حق کسب اطلاع، جستجو، و نگهداری اطلاعات در مورد حقوق بشر و آزادی های اساسی و همچنین دستیابی به اطلاعات در مورد نحوه اجرای این قوانین در سیتمهای قضاییه ملی و محلی و پخش و خبر رسانی در این مورد را دارد." معطوف میدارد. گزارشگر ویژه همچنین به پاراگراف (a) اصل 5 اعلامیه حقوق بشر:"در ارتباط با اعتلا و حمایت از حقوق بشر،هر شخصی به صورت فردی یا جمعی حق دارد که در تجمعات صلحطلبانه در سطوح ملی یا بینالمللی شرکت نماید" اشاره نمود. وی همچنین نگرانی خود را در رابطه با وضعیت حقوق زنان اعلام و در خواست نمود که به زنان حق استفاده از آزادیها و تجمعات صلحطلبانه داده شود. وی نگرانی شدید خود را در رابطه با زنان عضو گروه "کمپین یک میلیون امضا" و تضییع حقوق آنها اعلام کرده و از دولت جمهوری اسلامی ایران میخواهد که حقوق زنان را رعایت نماید . گزارشگر ویژه در تاریخ 27 دسامبر یک کنفرانس مطبوعاتی در مورد شرکت کنندگان در این کمپین برگزار کرد. وی همچنین نگرانی شدید خود را در رابطه با عدم رعایت حقوق اقلیتها و همچنین دستگیری و تعقیب روشنفکران و دانشمندان در رابطه با تسهیل حق آزادی بیان و عقیده اعلام میدارد. وی ابراز امیدواری کرده حکومت در آینده این دستگیری ها را بر اساس قانون و مبانی حقوقی انجام دهد. گزارشگر ویژه نگرانی ویژه خود را در ارتباط با وضعیت خانم شیرین عبادی و خانم ژینوس سبحانی و بسته شدن "مرکز دفاع از حقوق بشر" در تاریخ 21 دسامبر 2008 اعلام میکند. وی نگران این مسئله است که این برخوردها بخشی از نقض مستمر حقوق مدافعان حقوق بشر توسط حکومت باشد.

2008-12-26T02:42:00.000-08:00

l’Action des chrétiens pour l’abolition de la torture (ACAT). انجمن
انجمن مسيحيان براي لغو شكنجه كه يك انجمن حقوق بشري ـ فرانسه ميباشد, ماهانه يك بولتن در
رابطه با اخبار ايران منتشر ميكند كه نام اين بولتن
le regard persan نگاه ايراني ميباشد
ترجمه بولتن شماره 10” نگاه ايراني“ انجمن آكات به تاريخ دسامبر 2008 به قرار زير ميباشد.

نگاه ايراني

يعقوب مهرنهاد
يك جوان بلوچ ، برادر روزنامه نگار اعدام شده درماه اوت زنداني ومورد شكنجه قرار گرفته است ودرزندان تحت شكنجه بسر ميبرد
ابراهيم مهرنهاد 16ساله درماه مارس 2008 دستگير شده است ودرزندان زاهدان دراستان بلوچستان درجنوب شرقي ايران بسر ميبرد
دراواسط سپتامبر دادگاه زاهدان وي را به 5 سال زندان كه 2 سال آن تعليقي است محكوم كرده است دليل حكم او فعاليت هاي مضر امنيت ملي وپخش تراكت وكار تبليغاتي اعلام شده است
اين جوان درملا عام حكم اعدام برادرش را افشا كرده است ، برادرش يعقوب مهرنهاد در4 اوت 2008 اعدام گشته وشما درروزنامه ايراني شماره 5 به نفع او مداخله كرديد
ابراهيم مهر نهاد درفعاليت هاي انجمن جوانان براي عدالت كه برادرش رهبري ميكرده شركت ميكرده است
وي قبلا درماه مه 2007 به هنگام يك گردهمايي اين انجمن دستگير شده بود
ابراهيم مهرنهاد نتوانست از مدافعات يك وكيل به هنگام دادگاهش استفاده كند ومورد شكنجه قرار گرفته است واورا سوزاندند

Un jeune baltouche, frère du journaliste exécuté en août , a été emprisonné et torturé
Yacoub Mehrnehad, exécuté en août 2008

Ebrahim MEHRNEHAD, 16 ans, a été arrêté en mars 2008, et détenu à la prison de Zahedan, située dans la province du Baloutchistan, au sud-est de l’Iran.
A la mi-septembre, un tribunal de Zahedan l’a condamné à cinq ans d’emprisonnement, dont deux avec sursis, pour « activité nuisant à la sécurité nationale » et « diffusion de propagande ». Le jeune homme avait dénoncé publiquement la peine de mort prononcée contre son frère, Yacoub MEHRNEHAD (pour qui vous étiez intervenus en avril 2008 ; Regard persan n°5), et qui a été exécuté le 4 août 2008.
Ebrahim MEHRNEHAD participait aux activités de l’Association des jeunes pour la voix de la justice, que dirigeait son frère ; il avait déjà été arrêté en mai 2007 à la suite d’une réunion de cette organisation.
Ebrahim MEHRNEHAD n’a pas bénéficié des services d’un avocat au cours de son procès ; il a été torturé, notamment brûlé.
Pour agir, nous vous proposons deux modèles de lettres à adresser aux autorités iraniennes, après les avoir datées et signées, sans oublier de mentionner vos nom et adresse. Vous pouvez aussi les réécrire à votre manière, avec vos mots, votre écriture, votre conviction.
[Par courrier affranchi à 0,85 euros –Pas de fax]

Pour plus d’efficacité, nous vous conseillons d’envoyer une copie de votre lettre à l’ambassade d’Iran : les diplomates relaient dans leur pays les préoccupations qui leur sont transmises.
[Ambassade d’Iran - 4, avenue d'Iéna 75116 Paris - Fax : 01 47 20 39 21]

A envoyer avant le 2 février 2008
....................................................
آيت الله محمد هاشمي شاهرودي
حوزه رياست قوه قضاييه
خيابان پاستورـ خيابان ولي عصر ـ سه راه جمهوري جنوبي ـ تهران
صندوق پستي تهران 1316814737 جمهوري اسلامي ايران

آقاي وزير من بشدت نگران وضعيت ابراهيم مهر نهاد كه دراواسط سپتامبر 2008 توسط دادگاه انقلاب زاهدان به 5 سال زندان كه 2سال آن تعليقي ميباشد ، هستم
ابراهيم مهرنهاد از يك طرف از خدمات يك وكيل به هنگام محاكمه نتوانست استفاده كند واز طرف ديگر به هنگام اسارت مورد آزاد قرار گرفته است وي هم اكنون درزندان زاهدان دراسارت بسر ميبرد ومن نگران اين هستم كه مجدد مورد شكنجه قرار گيرد
يادآوري مي نمايم كه تحت فشار دادن زنداني به جهت گرفتن اعتراف براساس بند 38 قانون اساسي ايران ممنوع ميشباشد
به همين دليل مصرانه از شما ميخواهم :
ـ اقدامي بنماييد تا ابراهيم مهرنهاد شكنجه نشده ويا تحت آزاد قرار نگيرد
ـ اتهامات برعليه وي را مشخص نماييد
ـ توجه لازمه را بكار گيريد تا دردادگاه تجديد نظر وي براساس قوانين بين المللي اجرا شود
ـ اگر ابراهيم مهرنهاد بدليل آزادي بيان وشركت درگردهمايي دراسارت بسر ميبرد دراصرع وقت وبدونه هيچ شرطي او را آزاد نماييد
درانتظار پاسخ آقاي وزير
احترامات اينجانب را بپذيريد
......................................
Ayatollah Mahmoud Hashemi Shahroudi
Howzeh Riyasat-e Qoveh Qazaiyeh
Office of the Head of the Judiciary
Pasteur St. Vali Asr Ave.
South of Serah-e Jomhouri
Téhéran 1316814737
République islamique d’Iran

Monsieur le Ministre,

Je suis vivement préoccupé(e) par la situation d’Ebrahim MEHRNEHAD condamné à la mi-septembre 2008, par le tribunal révolutionnaire de Zahedan, à cinq ans d’emprisonnement, dont deux avec sursis.

Ebrahim MEHRNEHAD n’a pu bénéficier des services d’un avocat lors de son procès ; d’autre part, il a subi des mauvais traitements en détention. Il est actuellement détenu à la prison de Zahedan et je crains qu’il ne soit torturé à nouveau.

Je vous rappelle que l’exercice de la contrainte en vue d’obtenir des aveux est interdit par l’article 38 de la Constitution iranienne.

En conséquence, je vous demande instamment de :

• faire en sorte qu’Ebrahim MEHRNEHAD ne soit pas torturé ou soumis à de mauvais traitements ;

• préciser les accusations portées contre lui;

• veiller à ce que toute procédure en appel soit conforme aux normes internationales d’équité ;

• libérer immédiatement et sans condition, Ebrahim MEHRNEHAD, s’il n’est détenu que pour avoir exercé pacifiquement son droit à la liberté d’expression et d’association.

Dans cette attente, veuillez agréer, Monsieur le Ministre, l’expression de ma haute considération.

ديده بان حقوق بشر بلوچستان:ابراهیم مهرنهاد فعال مدني بلوچ به پنج سال زندان محکوم شده است

2008-09-18T16:10:00.000-07:00

بنابرگزارشات رسيده ازاعضاي "ديده بان حقوق بشر بلوچستان" ابراهیم مهرنهاد فعال مدني و برادر نوجوان یعقوب مهرنهاد تحت عنوان "متهم ردیف اول علیه امنیت ملی" بدون داشتن وکيل درزاهدان به پنج سال زندان (سه سال قطعي و دو سال معلق) محکوم شده است
بنابر تحقيقاتي که( ي - ق) گزارشگر "راديو بلوچي اف ام " از سراوان دراين زمينه انجام داده است , ابراهيم شديدا تحت شکنجه هاي روحي و جسمي قرار گرفته تا جاییکه حتی از "جوجه کباب کردن" وی نیز دریغ نکرده اند
بدترین شکنجه نیزشکنجه کردن برادرش یعقوب در حضورش بوده که متاسفانه باعث رنجوري , ضعیفي , لاغري و بیماري او شده است و نيازمبرم به مراجعت پزشکي و درماني و استراحت در فضا آرام را دارد
ما فعالين "ديده بان حقوق بشر بلوچستان " ازاين وضعيت بد جسمي و روحي ابراهيم احساس نگراني ميکنيم و هشدار ميدهيم که مسئولیت بروز هر حادثه ناگواربراي وي برعهده مقامات دولتي و قضایی ايران است
همچنين متذکر ميشويم که وي بدون کوچکترين جرمي به اين حکم سنگين وغيرعادلانه محکوم گشته است و خواهان آزادي سريع و بي قيد و شرط اين نوجوان هستيم و معتقديم که صدور چنين احکام سنگيني براي فعالان مدني در بلوچستان , خطر گسترش فعاليتهاي غيرمدني و خشونت باررا درمنطقه دربرخواهد داشت
لازم به ذکر است که ابراهیم مهرنهاد يک بار قبلا , همراه برادرش يعقوب مدير انجمن و تعدادي ديگر از اعضاي انجمن مذکور دراردیبهشت 1386 پس از برگزاری پنجمین همایش سالانه "جوانان پرسشگر, مسئولین پاسخگو" که تعدادی از مسئولین نیز در آن حضور داشتند, بازداشت شده بود و بعد از گذشت هفتاد روز بازداشت همگي بجزيعقوب آزاد گشتند - يعقوب وبلاگ نويس و مدير انجمن صداي عدالت بدون برخورداري از حق دفاع و محاکمه اي عادلانه و عليرغم اعتراضات و تلاشهاي گسترده جهاني , صبح روزدوشنبه ۱۴ مرداد 1387، بدارآويخته شد
ديده بان حقوق بشر بلوچستان

سه شنبه، 26 شهریور ماه 1387 برابر با 2008-09-16
----------------------------------------------------------
برگرفته از رادیو بلوچی

ديده بان حقوق بشر بلوچستان

ابراهيم مهرنهاد فعال مدني و برادر نوجوان يعقوب مهرنهاد (روزنامه نگاري که چندي پيش به اتهام محاربه در زندان مرکزي زاهدان اعدام شد) به اتهام اقدام عليه امنيت ملي و تبليغ عليه نظام در طي پروسه اي پر ابهام قضائي و محروم از در اختيار داشتن وکيل مدافع از سوي دادگاه انقلاب شهر زاهدان به پنج سال زندان (سه سال تعزيري و دو سال تعليقي) محکوم شد.
وي که داراي 16 سال سن است از اسفندماه سال گذشته در بازداشت به سر مي برد و در زمان بازداشت خود تحت شکنجه و بدرفتاري قرار گرفته است بطوريکه عوارض جسمي و روحي شکنجه هاي مذکور صدمات جبران ناپذيري به وي وارد ساخته است.
علاوه بر اطلاع رساني در مورد پرونده آقاي يعقوب مهرنهاد ، نيروهاي قضائي و امنيتي وبلاگنويسي وي را که به نام وبلاگ "توحيدي ها" شناخته ميشد مورد استناد خود جهت محکوم نمودن اين نوجوان قرار داده اند.

دو تن از اعضای انجمن جوانان صدای عدالت" فضل الرحمن چهراس"و"اسد الله شه بخش" آزاد شدند

2008-09-04T07:22:00.000-07:00

بنابرگزارشات رسيده ازاعضاي "ديده بان حقوق بشر بلوچستان" در داخل و خارج بلوچستان,دو نوجوان و فعال مدني بلوچ( فضل الرحمن چهراس و اسد الله شه بخش) بعد از گذشت شش ماه بازداشت در اوايل همين هفته آزاد و به آغوش گرم خانوادههاي خود پيوستند
اسد الله شه بخش دانشجوی جغرافیای شهری دانشگاه آزاد زاهدان همراه با ابراهیم مهرنهاد و فضل الرحمن چهراس , اعضای "انجمن جوانان صدای عدالت" در اسفند سال گذشته به شکل نا معلومی توسط نیروهای وزارت اطلاعات زاهدان بازداشت و به مکان نامعلومي انتقال داده شدند
دو تن ديگر از اعضاي اين انجمن آقاي عبدالله سالارزهی و ابراهیم مهرنهاد برادر نوجوان "يعقوب مهرنهاد" بعد از گذشت حدود شش ماه هنوز در بازداشت بسر ميبرند
لازم به ذکر است که ابراهیم مهرنهاد يک بار قبلا , همراه برادرش يعقوب مدير انجمن و تعدادي ديگر از اعضاي انجمن مذکور دراردیبهشت 1386 پس از برگزاری پنجمین همایش سالانه "جوانان پرسشگر, مسئولین پاسخگو" که تعدادی از مسئولین نیز در آن حضور داشتند, بازداشت شده بود و بعد از گذشت هفتاد روز بازداشت همگي بجزيعقوب آزاد گشتند - يعقوب وبلاگ نويس و مدير انجمن صداي عدالت بدون برخورداري از حق دفاع و محاکمه اي عادلانه و عليرغم اعتراضات و تلاشهاي گسترده جهاني , صبح روزدوشنبه ۱۴ مرداد 1387، بدارآويخته شد
"ديده بان حقوق بشر بلوچستان" يکبار ديگر ازهمه سازمانهاي فعال حقوق بشري , سازمان عفو بين اللمل , شما انسانهاي آزاديخواه و هموطنان آزاده تقاضا ميکند که براي آزادي و حفظ سلامت و تامین امنیت جانی اين دو فعال مدني بلوچ اقدام فوري نمائيد

ديده بان حقوق بشر بلوچستان

سه شنبه، 12 شهریور ماه 1387 برابر با 2008-09-02

گریه نمی کنم

2008-08-23T07:37:00.000-07:00

گریه نمی کنم

بابا آب نداد
بابا نان نداد
آن مرد آمد
آن مرد با شلاق آمد
آن مرد بابا را برد
آن مرد گفت بابا محارب است
مرگش سزاست
مادر گریه کرد
من گریه کردم
دنیا گریه کرد
آن مرد عمو ابراهیم را هم برد
بابا نه آب داشت و نه نان
بابا وبلاگ داشت و عشق به مردم
بابا می نوشت , حرف میزد, سوال میکرد
آن مرد آمد
آن مرد با طناب دار آمد
آن مرد نیشخند زد
بابا به جنگل ستاره ها پیوست
من گریه نکردم
من گریه نمی کنم
آن مرد اشکهای مرا نخواهد دید
سرافرازم چون بابا
چشمانم باز
صورتم مغرور
اشک هایم در قلبم جاری
طوفان صاعقه در راه
بر گرفته از وبلاگ گل‌کو

روز خبرنگار و یک هدیه مخصوص برای شاهرودی

2008-08-22T06:44:00.000-07:00

امروز روز خبرنگار است به سرم زده این عکس را ببرم دفتر ملاقات مردمی‌هاشمی شاهرودی و بگویم: جناب شاهرودی به چشم های دختر یعقوب مهرنهاد روزنامه‌نگار و براندازی که در آستانه روز خبرنگار اعدام شده است ، نگاه کن و بعد شب آرام به خانه برگرد و مراقب باش یک تار مو از سر نوه و نتیجه و نبیره تان کم نشود که اگر چنین شد ما فردا در روزنامه‌هامان یک پیام تسلیت دراز با کلی نام و نشان برای تسلای خاطرتان چاپ می‌کنیم . اصلا اگر یک بلایی سر ما روزنامه‌نگاران روز‌نامه‌های سراسری که در حد و اندازه شما هم نیستیم بیاید هم باز در همین روزنامه‌های پایتخت سهمی داریم و پیام تسلیتی دراز لابد نصیبمان می‌شود اما این دختر پدرش “بر انداز” بوده و همین دلیل کافیست تا جایی دور و در منطقه‌ای فقیرتر از پایتخت، تنهایی غصه بخورد و لابد لحظه شماری کند برای تحقق عدالت و امنیت ملی‌ای که برای اجرایش حتما باید سر او وباقی پدرانی که زبان درازی می کنند بر دار رود .

اینجا روزنامه نیست ، اینجا خانه کوچک یک روزنامه نگار است که میان این همه دختران بی‌پدر شهر، بلاخره دلش یک جا کمی‌بیشتر می‌لرزد ودست به قلم می‌شود تا قلب خود آرام کند. نمی توانم نگویم چشمم، نی نی چشمان پریشان دختر یک روزنامه نگار برداررفته را که دید، یک لحظه چه نفرتی در دلم نشست از آنان که خودخواهانه پیام مرگ صادر می‌کنند بی‌آنکه بدانند این مرگ فقط یک نفر را نمی‌کشد . جمعیتی متصل را خانه خراب می‌کند. اینجا را فرصتی دیدم برای تبریک روز خبرنگار به صاحب چشم‌های خیسی که عکس پدر اعدام شده اش را در آغوش دارد. به دختر یعقوب میرنهاد. آخر خوب می‌دانم اگر او دختر یکی از جنس و جماعت ما روزنامه نگار ها در همین پایتخت بود بی‌شک در گوشه‌ای از روزنامه سهمی داشت تا چشم خیس خویش بیشتر نمایان سازد. اما هم او وهم پدرش و هم باقی روزنامه نگاران بلوچ و کرد و ترک و شهرستانی چنان غریب افتاده‌اند که روزنامه نگاران پایتخت نشین را نیز از هراس آنکه مبادا اتهام تجزیه طلبی و براندازی و هزار و یک انگ سنگین تر دامن آنان نیز بیالاید به سکوتی سنگین واداشت و به گمانم کمتر روزنامه‌ای جرات و توان انتشار خبر از مرگ و حبس و احضار و بر دار شدن روزنامه نگاران مرز‌نشین و یا اساسا شهرستانی ‌را دارد و اگر هم خرده شهامتی بود، جایی لابلای خبرها چنان خبر را گم می‌کنیم که گم شود و چندان به چشم اهالی قضا نیاید و نان‌مان سنگ نشود بماند که چه دل‌سنگ شده‌ایم این روزها و مرگ برایمان عادی شده‌ است انگار و اصلا باورمان شده در عصری که هیچ اطلاع رسانی شفافی از روند دادرسی و بازجویی و بازپرسی و رسیدگی به پرونده های قضایی وجود ندارد پس حتما یعقوب میرنهاد و سامان رسول پور و باقی روزنامه نگاران، عضو گروهک‌های محارب و تروریستی و مخملی و رنگی و باقی اتهامات مولود سالهای اخیر بوده اند و مرگ و حبس حق همه است و هر گونه دفاع ما نیز خطر دارد و دردسر می‌آفریند.

برای روزنامه در رثا یا سوگ روز خبرنگار هیچ ننوشتم. دلم رضا نداد میان این همه آشفتگی ملتی که همه چیزش را انگار باخته این سالها من از ناامنی در شغلی بنویسم که تازه امنیت‌اش شرف دارد به نا امنی زندگی هزاران نفر دیگر که بی‌صدا و آرام می‌میرند و فراموش می‌شوند. اما اینجا روزنامه نیست و من مثلا بنا داشتم اینجا کمی شخصی تر از دغدغه‌های خودم بنویسم اما گاهی نشد و آن گاه دیگر هم که می شود و جزئی تر از خودم و دلتنگی ها و دل مشغولی‌های خودم می نویسم مخاطبان این خانه کج خلقی و بی‌حوصلگی می‌کنند و شاید هم حق دارند. به هر حال هفده مرداد روز ما بود و من این روز را به خبرنگارانی که در شهرستان‌ها از دل فقر گزارش می‌دهند تبریک گفتم و کودکان آنان که هنوز نمی‌دانند چرا پدران و مادران‌شان یا در سقوط هواپیمای سی ۱۳۰ رفته اند یا پای چوبه دار جان دادند و یا اگر شانس آوردند وزنده ماندند به مرگ زودرس سلام گفتند .
از نوشته‌های مسیح علی‌نژاد

بیانیه فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر و سازمان جهانی مبارزه با شکنجه

2008-08-14T07:19:00.000-07:00

اطلاعیه مطبوعاتی

ایران: اعدام آقای یعقوب مهرنهاد

پاریس، ژنو- "فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر" (FIDH)

و "سازمان جهانی مبارزه با شکنجه" (OMCT)

به شدت اعدام آقای یعقوب مهرنهاد در تاریخ 4 اوت 2008 را محکوم می کنند.

آقای مهرنهاد یکی از فعالان مدنی در استان سیستان و بلوچستان و مدیر روزنامه مردم سالاری بود. او همچنین ریاست یک سازمان غیردولتی زیر عنوان "انجمن جوانان صدای عدالت" را برعهده داشت.

آقای کریم لاهیجی، نایب رییس فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر، در این رابطه اظهار داشت: "اعدام او به دنبال یک محاکمه کاملا ناعادلانه پشت درهای بسته و در غیاب وکیل مدافع و بدون حضور خانواده اش که از این دادرسی نیز اطلاع داشتند برگزار شده است." آقای یعقوب مهرنهاد فوریه گذشته به جرم ارتباط با گروه جند الله، به عنوان یک گروه مسلح بلوچ، به مرگ محکوم شد و این حکم از سوی دیوان عالی نیز مورد تأیید قرار گرفت.

فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر و سازمان جهانی مبارزه با شکنجه از این نگرانند که دلیل محکومیت و اعدام آقای یعقوب مهرنهاد، فعالیت های مسالمت آمیز وی در زمینه اعاده حقوق و استقلال اقلیت بلوچ در ایران بوده باشد. آقای لاهیجی در این خصوص می افزاید: "طی سال های اخیر، این اولین باری است که یک مدیر روزنامه و فعال جامعه مدنی اعدام می شود. این مسأله به واقع یک مانع وحشتناک اضافی برای پیشبرد حقوق بشر در جمهوری اسلامی خواهد بود." فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر و سازمان جهانی مبارزه با شکنجه از دولتمردان ایرانی می خواهند که هر چه سریعتر و بدون هیچ گونه قید و شرطی آقای ابراهیم مهرنهاد، برادر کوچکتر آقای مهرنهاد را که از 24 فوریه 2008 در زندان بسر می برد آزاد کنند. این درحالی است که دلیل بازداشت او، چاپ و انتشار حکم اعدام برادرش بوده است.

متأسفانه سرکوب فعالانی که به اقلیت های دینی و قومی تعلق دارند در ایران رو به افزایش است؛ گاهی آنان را بدون دراختیار داشتن مدارک موثق به جرم هایی مانند تروریسم، تهدید امنیت ملی و خیانت به کشور متهم می کنند. اریک سوتاس، دبیر کل سازمان جهانی مبارزه با شکنجه، در این رابطه می گوید: "به نظر می رسد که دولتمردان جمهوری اسلامی تفاوت میان دفاع مسالمت آمیز از حقوق اقلیت و حملات مسلحانه تروریستی را نمی دانند."

از ژانویه 2008 تاکنون، حدود 200 نفر در ایران اعدام شده اند. تنها در روز 27 ژوئیه تعداد 29 نفر اعدام شدند. در زمانی که تلاش برای تعلیق حکم اعدام در جهان افزایش یافته، جمهوری اسلامی با بالا بردن تعداد اعدام ها موازین جهانی حقوق بشر را به چالش طلبیده و این اعدام ها را در شرایطی که کاملا در نقض آشکار عهدنامه های بین المللی در زمینه حقوق بشر است به مورد اجرا گذاشته.

"فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر" و "سازمان جهانی مبارزه با شکنجه" اعدام آقای مهرنهاد را به شدت محکوم و مجددا یادآوری می کنند که با مقوله اعدام به عنوان یک عمل پست، غیرانسانی و نقض آشکار حق زندگی که در اعلامیه جهانی حقوق بشر و دیگر عهدنامه های بین المللی حقوق بشر نیز آمده مخالف اند.

سازمان های ما مصرانه از جمهوری اسلامی می خواهند هر چه سریعتر اعدام فعالان مدنی و مجرمان نوجوان را متوقف و کمیته ای متشکل از حقوقدانان عالی رتبه به منظور رسیدگی به شرایط اجرای حکم اعدام در کشور ایجاد کند. سازمان های ما همچنین از دولتمردان جمهوری اسلامی می خواهند که به "میثاق بین المللی حقوق سیاسی و مدنی" که ایران نیز از امضاء کنندگان آن می باشد احترام گذارند.

Execution of Mr. Yaghoub Mehrnehad

Paris-Geneva, August 6th, 2008. The International Federation for Human Rights (FIDH) and the World Organisation Against Torture (OMCT) strongly condemn the execution on August 4th, 2008 of Mr. Yaghoub Mehrnehad.
Mr. Yaghoub Mehrnehad was a social activist in the southeastern province of Sistan and Baluchistan and journalist for the Mardomsalari (Democracy) newspaper. He was also the Executive Director of Voice of Justice Youth Association, a local NGO registered with the authorities since 2002.
“This execution follows a blatantly unfair trial held behind closed doors, in the absence of a lawyer and without his family being informed of the hearing”, declared Mr. Karim Lahidji, Vice-President of FIDH. Mr. Yaghoub Mehrnehad had been sentenced to death last February for belonging to the “Jondollah” (Soldiers of Allah), a Baluchi armed group[1]. The sentence was confirmed by the Supreme Court.
FIDH and OMCT fear that Mr. Yaghoub Mehrnehad may have been sentenced and executed for his peaceful activities advocating for the rights and the autonomy of the Baluchi minority of Iran. “Over the last years, it’s the first time that a journalist and a civil society activist is executed, and this is an additional terrifying setback for human rights in the Islamic Republic”, added Mr. Lahidji. FIDH and OMCT call the Iranian authorities to release immediately and unconditionally Mr. Mehrnehad’s younger brother, Mr. Ebrahim Mehrnehad who has been detained since February 24, 2008, by security forces for having publicized the death sentence against his brother.
The repression against activists belonging to ethnic and religious minorities is dramatically on the rise in Iran; sometimes, they are accused of terrorism, attacks against national security, treason even if there is no concrete evidence against them. “The authorities do not seem to make any distinction between peaceful advocacy for the right of minorities and terrorist attacks by armed groups”, said Mr. Eric Sottas, Secretary General of OMCT.
Since January 2008, around 200 persons have been executed in Iran. As recently as July 27, 2008, 29 persons have been executed. At a time when momentum is gathering across the world to end capital punishment, the Islamic Republic of Iran defies international human rights law by the high level of executions under conditions that blatantly violate international human rights standards.
OMCT and FIDH strongly condemn Mr. Yaghoub Mehrnehad’s execution, and wish to recall that they are opposed to the death penalty as an extreme form of cruel, inhuman and degrading treatment and a violation of the right to life, as proclaimed in the Universal Declaration of Human Rights and other international human rights instruments.
Our organisations strongly urge the Islamic Republic of Iran to immediately stop executions of civil society activists and child offenders, and to appoint a committee of high level jurists to report on the application and conditions of implementation of death penalty in the country. They also urge the Iranian authorities to respect the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR), ratified by Iran.
Contacts
OMCT: Alexandra Kossin: +41 22 809 49 39
FIDH: Gaël Grilhot/Karine Appy: + 33 1 43 55 25 18

کانون وبلاگ نویسان ایران (پن لاگ) اعدام وحشیانه وبلاگ نویس بلوچ آقای یعقوب مهرنهاد را به شدت محکوم می‌کند

2008-08-11T04:42:00.000-07:00

بر کوتاه بود. صبح روز دوشنبه چهاردهم مرداد ماه 1387 آقای یعقوب مهرنهاد نویسنده وبلاگ مهرنهاد و دبیر انجمن جوانان صدای عدالت در زندان مرکزی زاهدان اعدام شد. آقای مهرنهاد در چهارچوب قوانین جمهوری اسلامی فعالیت می‌کرد، اما پس از برگزاری یک جلسه پرسش و پاسخ در اردیبهشت ماه سال گذشته دستگیر شد. خانواده او پس از ماه‌ها موفق به دیدار او شدند واز آثار شکنجه جسمی و روحی خبر دادند. در بهمن ماه امسال پس از یک دادگاه غیر علنی و مبهم حکم اعدام او صادر شد. پس از اعتراضات بین المللی ابراهیم , برادر 16 ساله آقای مهرنهاد نیز دستگیر شد که هم اکنون در زندان زاهدان به سر می‌برد.

جرم آقای مهرنهاد نوشتن در باره مشکلات مردم بلوچ و بخصوص جوانان، انتقاد از مدیریت مسئولان و ارائه تصویری روشن از سختی‌های مردم در بلوچستان بود. انتقاد از مسئولین باعث شد که به او اتهام واهی ارتباط با گروه‌های محارب وارد شود و پس از شکنجه‌های فراوان عاقبت به دار آویخته شود. آقای مهرنهاد 28 ساله و صاحب سه فرزند بود.

کانون وبلاگ نویسان اعدام وحشیانه وبلاگ نویس بلوچ آقای یعقوب مهرنهاد را به شدت محکوم می‌کند و به خانواده مهرنهاد و بازماندگان او مراتب تسلیت خود را ابراز می‌دارد. کانون وبلاگ نویسان ایران توجه جهانیان را به بدعت بیرحمانه اعدام وبلاگ نویسان و روزنامه نگاران در ایران جلب می‌کند.

هم اکنون جان شش روزنامه نگار, معلم و فعال حقوق بشر کرد، آقایان عدنان حسن پور, هیوا بوتیمار، فرزاد کمانگر، انورحسین پناهی، فرهاد وکیلی و علی حیدریان که به اعدام محکوم شده‌اند در خطر جدی است. کانون وبلاگ نویسان ایران از همه سازمان‌های حقوق بشری برای نجات جان همه وبلاگ نویسان، روزنامه نگاران و زندانیان سیاسی در بند کمک می‌طلبد.

کانون وبلاگ نویسان ایران همچنین خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط آقای ابراهیم مهرنهاد برادر 16 ساله آقای یعقوب مهرنهاد است.

کانون وبلاگ نویسان ایران( پن لاگ)

آغاز به کار کمپین "توقف"!

2008-08-07T07:19:00.000-07:00

به دنبال اعدام یعقوب مهرنهاد، کمپینی با عنوان «توقف» به منظور جلوگیری از اعدام سایر روزنامه نگاران محکوم به اعدام فعالیت خود را آغاز کرده است …

با گذشت دو روز از اجرای حکم اعدام یعقوب مهرنهاد و نگرانی از وضعیت روزنامه نگاران و فعالین مدنی کرد محکوم به اعدام، کمپین “توقف” فعالیت خود را ادامه می دهد.
این کمپین ساعاتی پس از انتشار خبر اعدام یعقوب مهرنهاد، روزنامه نگار و فعال مدنی بلوچ شروع به کار کرد. هدف اصلی از ایجاد این کمپین بنا به گفته دست اندرکاران آن، محکوم نمودن اعدام یعقوب مهرنهاد و نیز نگرانی عمیق از سرنوشت روزنامه نگاران و فعالین کرد محکوم به اعدام عنوان شده است.
در دومین روز فعالیت این کمپین تاکنون چندین سازمان حقوق بشری و مدنی، روزنامه نگاران، فعالین مدنی در داخل و خارج از ایران از این بیانیه حمایت کرده اند.
در بیانیه ی این کمپین می خوانیم: ” اجرای حکم اعدام یعقوب مهرنهاد می تواند راه را برای اعدام روزنامه نگاران و فعالین محکوم به اعدام در کردستان فراهم سازد. نباید ساکت نشست.ما جمعی از فعالین مدنی ضمن محکوم نمودن اجرای حکم اعدام برای یعقوب مهرنهاد، حاکمیت را آگاه می کنیم که صدور احکام اعدام برای فعالین مدنی می تواند بیانگر عدم وجود آزادی های لازم در کشور و اجرای این احکام تنها تائید این ادعا، چیز دیگری نمی تواند باشد.
اجرای احکام اعدام برای فعالینی چون یعقوب مهرنهاد که جامعه ای از فعالیت های سازنده ی او بهرمند بوده و از اقداماتش قدردانی می کند، تنها می تواند جامعه را در برابر حاکمیت قرار داده و موجب قهر مردم از حاکمیت و ایجاد خشونت هایی شوند که هم جامعه و هم قدرت از آن ضررمند خواهند شد.”
سازمان ها و شخصیت های حقیقی و حقوقی که تمایل دارند این بیانیه را امضا نمایند باید نام سازمان و یا اسامی خود را به آدرس ایمیل ارسال نمایند. yakurd@gmail.com
گفتنی است اینک شش روزنامه نگار و فعال مدنی در کردستان با صدور و یا تائید حکم اعدام روبرو شده اند: عدنان حسن پور، هیوا بوتیمار، فرزاد کمانگر، انور حسین پناهی، فرهاد وکیلی و علی حیدریان. همچنین صبح امروز حکم اعدام دومین معلم کرد محکوم به اعدام، انور حسین پناهی، تائید شد و نگرانی ها را افزایش داده است.

مگر این جوان چه کرده بود و چه گفته بود که تقاصش طناب دار بود؟

2008-08-05T08:07:00.000-07:00

یعقوب را اعدام کردند

مگر این جوان چه کرده بود و چه گفته بود! بجز فعالیت در زمینه حقوق ساکنان سیستان و بلوچستان و بجز درد دل قلمی در وبلاگ خود و خواسته‌های مردم که همان تغییر مدیران ناموفق و جایگزینی مدیران میانه رو وانعطاف پذیر به جای برخی مدیران متعصب وخشک مذهبی در استان، و احقاق حقوق قومی و مذهبی اقلیت بلوچ، آیا جواب این خواسته ها محاربه و فساد فی الارض است ! آیا این است بهای اعتراض

چرا او را در یک دادگاه علنی و با حضور وکیل و خبرنگار و مردم محاکمه اش نکردید! مگر یعقوب کار غیر قانونی در کشور می‌کرد ! فعالیت اجتمایی او با مجوز دولت بود و انجمن جوانان صداي عدالت" که او دبیر آن بود، بعنوان نهادي مدني، مستقل و مردمي با اخذ اعتبارنامه از سازمان ملي جوانان از سال 1381 فعاليت آشکار داشت پس چرا او را در یک دادگاه ناعادلانه محکوم به مرگ کردید ؟ وقتی که به یعقوب مهرنهاد در 22 بهمن سال گذشته حکم اعدام دادند این حکم مورد اعتراض بسیاری از نهادهای حقوق بشری در سطح بین المللی قرار گرفت و بسیاری از وبلاگ نویسان و فعالین حقوق بشری نسبت به صدور حکم اعدام برای وی ابراز نگرانی کردند
یعقوب مهرنهاد اولین وبلاگ‌نویس ایرانی است که به خاطر فعالیت‌های مدنی و بیان عقایدش به طناب دار سپرده می‌شود

او یک وبلاگ نویس بود و پست های وبلاگی او نگاهش را به دنیا،زندگی،و اوضاع وطنش ایران و زاد بومش سیستان و
بلوچستان نشان می دهد.

یعقوب مهرنهاد در اولین پست وبلاگش که «نام آن خالقی که انسانها را آزاد آفرید» شروع شد، نوشه بود؛
«هرچند که مشغله ها بسیارند وفرصت آنکه بتوانم به صورت مستمر دغدغه ها و تراوشات ذهنی ام را در وبلاگی مستقل منتشر نمایم ممکن است برایم خیلی مقدور نباشد اما در مدت چند سال فعالیت در سازمانهای غیرحکومتی وتشکلهای مردمی آموخته وتجربه نموده ام که هرشخصی نیاز به درد دل وسخن گفتن دارد و چه خوب است تا آدم حرفها وگفته هایش را با یک دنیا آدم وهمنوع خود بزند . یک دنیا آدمی که فارغ از هرگونه مرده باد وزنده باد و بدور از هرگونه تعصب زبان وقومیت ومذهب وسرزمین می توانی با آنها سخن بگوئی اما هرگز اصالت خود را از یاد نبری واما هرگز فکر نکنی که به تو می گویند شهروند درجه دو ویا شاید هم شهروند درجه سه. اما در مورد خودم اگر بخواهم یک سطر توضیح بدهم اینگونه باید بگویم که: از خطه کویری بلوچستانم وساکن شهر زاهدان و دبیر تشکل غیردولتی به نام انجمن جوانان صدای عدالت و ۲۵ بهار از عمرم را تاکنون سپری نموده ام . اما آمده ام تا به جمع شما وبلاگ نویسان بپیوندم شاید بگوئید که وبلاگ نویسی در کشور ما جرم محسوب می گردد و ممکن است خطراتی را تحمل نمایم اما من می گویم که آنهائی که وبلاگ نویسی را جرم می دانند خودم را هم شهروند درجه دو می پندارند واز لحاظ سیاسی نیز از بسیاری مناصب وموقعیت ها در کشور محروم هستم پس بهتر آن است که حداقا همانگونه آزاد به دنیا آمده ام آزاد نیز از دنیا بدون هرگونه تعلل وسکوت وقید وبند ومماشاتی هم بروم شاید اینگونه بهتر به رستگاری برسم ومهم مشکلات این چند روز زندگی نیست که چگونه می گذرد مهم آن است که خود را به بهاء اندک نفروشیم و بسان آزادمردان زندگی کنیم وخوشحال خواهم شد تا مرا به جمع خود پذیرا باشید.»

ابراهیم مهرنهاد برادر 16 ساله یعقوب مهرنهاد و یکی از اعضای انجمن جوانان صدای عدالت هنوز در بازداشت بسر می‌برد قبل از اینکه او را هم بالای دار ببرند، توجه همه‌ی مجامع بین‌المللی مدافع حقوق بشر را به نقض حقوق اولیه کودکان در بند ایران جلب می‌کنیم

اسامی تعدادی از اعدامی‏های بلوچ

ایران: تعدیات حقوق بشری علیه اقلیت بلوچ 1 مقدمه

2008-06-26T16:05:00.000-07:00

سركوب دولتی اقلیت‌های قومی ایران، كه خواهان شناسایی حقوق سیاسی و فرهنگی ‌بیشتر خود بوده‌اند، در سال‌های اخیر تشدید شده است. با استقرار نیروهای نظامی خارجی بالقوه متخاصم در كشورهای همسایه ایران در شرق و غرب، مقامات كشور نسبت به جوامع اقلیت، كه بسیاری از آنان همانند آذربایجانی‌ها، كردها، عرب‌ها و بلوچ‌ها در مناطق مرزی متمركز شده‌اند، حساسیت بیشتری پیدا كرده‌اند. در برخی از این مناطق، گروههای مسلحی فعالند كه بعضا مرتكب تعدیات حقوق بشری میشوند.
به طور خاص، یك گروه مسلح بلوچ به نام جند‌الله كه به جنبش مقاومت مردم ایران نیز معروف است، از سال 2005 به چندین حمله و از جمله حملات مسلحانه (گاه مرگبار) علیه مسئولان و اعضای نیروهای امنیتی، گروگان‌گیری و كشتن گروگان‌ها دست زده است. حملات دیگری علیه افراد غیر نظامی از سوی‌مقامات به جندالله نسبت داده شده، ولی جندالله مسئولیت آن‌ها را تكذیب كرده است. در پاسخ، نیروهای امنیتی ایران به دستگیری افراد مظنون به ستیزه‌گری پرداخته‌اند و با كاربرد شكنجه از آنان «اعتراف» گرفته‌اند، كه برخی از این اعترافات در تلویزیون نشان داده شده است، و به قتلهای غیر قانونی دست زده‌اند. رویه‌های قضایی جدیدی اتخاذ شده كه حق برخورداری از یك محاكمه عادلانه را بیشتر تضعیف كرده است، و كاربرد مجازات اعدام، با افزایش شدید تعداد اعدام‌های بلوچ‌ها، شدت یافته است.
عفو بین‌الملل حملات گروه‌های مسلح كه عامدا افراد غیر نظامی را هدف قرار می‌دهند، و هم‌چنین گروگان‌گیری، حملات بیملاحظه و سایر خشونتها را در هر شرایطی محكوم می‌كند. این سازمان خواهان آن است كه عدالت در باره كسانی كه مرتكب این تعدیات می‌شوند از طریق محاکمههای عادلانه و بدون كاربرد مجازات اعدام، اجرا شود.
عفو بین‌الملل هم‌چنین از حكومت‌ها می‌خواهد كه تجاوز به حقوق بشر را با تجاوز‌های بیشتر پاسخ ندهند. حكومت‌ها وظیفه دارند كه برای تأمین ایمنی مردم و حفظ آنان از حملات خشونت‌بار اقداماتی را انجام دهند، ولی آنان باید به تعهدات خود تحت قوانین بین‌المللی پایبند باشند و روش‌هایی را به کار نگیرند كه حقوق بشر را پایمال كند.
در زمانی كه توجه جهانی در مورد ایران بر برنامه هسته‌ای آن متمركز شده، تحریم‌هایی برقرار شده و امكان دخالت نظامی مطرح است، خطر آن وجود دارد كه مسایل عمده حقوق بشری از دستور كار جهانی‌ به كنار رود. عفو بین‌الملل به عنوان یك سازمان مستقل حقوق بشری معمولا در مورد اعمال تحریم یا اقدام نظامی موضعی اتخاذ نمی‌كند، ولی نگران آن است كه در شرایط تشدید تنش بین‌المللی، مانند آن چه كه اكنون در رابطه با ایران پیش آمده است، هم خطر نقض حقوق بشر افزایش یابد و هم موقعی كه عفو بین‌الملل و سایر سازمان‌ها این موارد نقض را مطرح می‌كنند این امر برای پیش‌برد هدف‌هایی كه با حفظ و ترویج حقوق بشر هیچ رابطه‌ای ندارد مورد بهره‌برداری قرار گیرد. در هر صورت، نقش عفو بین‌الملل آن است كه یك مدافع بی‌طرف حقوق بشر در سراسر جهان باشد، و این سازمان به عنوان بخشی از پیكار و تلاش‌های دیگری كه برای پایان دادن به نقض حقوق بشر و دادرسی برای قربانیان آن انجام می‌دهد موارد نقض حقوق بشر را مستند و منتشر می‌كند.
این گزارش بر موارد نقض حقوق بشر ارتكابی علیه بلوچ‌ها، یكی از جوامع اقلیت قومی ایران، متمركز شده است و به دنبال گزارش منتشره در مورد جامعه عرب اهوازی ایران در ماه مه 2006 نشر می‌یابد.1 بسیاری از نگرانی‌ها و موارد فردی تفصیل یافته در این گزارش در نامه مفصل عفو بین‌الملل خطاب به مصطفی محمد نجار وزیر دفاع ایران در دسامبر 2006 گنجانده شده بود. پس از آن، عفو بین‌الملل موارد دیگری را در ژوئیه و اوت 2007 با مقامات ایران در میان گذاشته است. تا هنگام نوشتن این گزارش، هیچ پاسخی به هیچ یك از این نامه‌ها نرسیده است. متأسفانه مقامات ایران به ندرت به دخالت‌های عفو بین‌الملل واكنش نشان می‌دهند. از بیش از 28 سال پیش، یعنی از فاصله كوتاهی پس از انقلاب اسلامی فوریه 1979، تا كنون مقامات به این سازمان اجازه نداده‌اند كه برای ارزیابی دست اول وضع حقوق بشر از ایران دیدن كند.
عفو بین‌الملل نسبت به افزایش نقض حقوق بشر علیه افراد اقلیت بلوچ شدیدا نگران است و از مقامات ایران می‌خواهد كه برای پایان دادن به آن و رعایت حقوق بشر گام‌های فوری‌ بردارند. به خصوص، مقامات باید به دستگیری‌های خودسرانه و شكنجه و بدرفتاری با زندانیان خاتمه دهند، و آن دسته از اعضای نیروهای امنیتی و مقاماتی را كه مسئول شكنجه هستند محاکمه و عدالت را در باره آنها اجرا کنند و ترتیبی‌ قطعی بدهند كه كسانی‌ كه متهم به ارتكاب جرم هستند تحت محاكمه عادلانه قرار گیرند، و كاربرد مجازات اعدام را قطع كنند. آنان هم‌چنین باید در مقررات امنیتی جاری در مناطق اقلیت بلوچ ایرانی بازنگری‌ كنند تا اطمینان حاصل شود كه این مقررات امكان نقض حقوق بشر را تسهیل نكند، و به تبعیض علیه بلوچ‌ها در قانون و عمل خاتمه دهند. آنان به خصوص باید با انجام اقداماتی به منظور پایان دادن به قاچاق دختران و زنان، به مسئله تجاوز علیه زنان و دختران توجه خاص مبذول دارند و دسترسی دختران و زنان به آموزش را بهبود ببخشند.
عفو بین‌الملل هم‌چنین از جندالله می‌خواهد كه فورا از رفتارهای‌ ضد حقوق بشری، و از جمله حملات بیملاحظه، گروگان‌گیری و كشتن گرو‌گان‌ها دست بكشد
1 Iran: Defending Minority Rights – The Ahwazi Arabs (AI Index: MDE 13/056/2006).

2 - جامعه بلوچ در ایران

2008-06-26T15:57:00.000-07:00

اعتقاد بر این است كه جامعه بلوچ ایران یك تا سه در صد جمعیت تقریبا 70 میلیونی ایران1 را در بر می‌گیرد. بیشتر بلوچ‌ها در استان سیستان و بلوچستان زندگی‌ می‌كنند، و تعداد كمتری از آنان در استان كرمان. ولی، بلوچ‌ها در جستجوی‌ كار به سایر نقاط ایران و به خصوص تهران مهاجرت كرده‌اند. بسیاری از آنان با جوامع بلوچ‌ در كشورهای همسایه پاكستان و افغانستان پیوندهای محكم قبیلهای و خانوادگی دارند، و اعتقاد بر این است كه صدهاهزار نفر از آنان در جستجوی كار به كشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس مهاجرت كرده‌اند. زبان اول بلوچ‌های ایران عمدتا بلوچی است و اقلیتی از آنان براهویی صحبت می‌كنند. بیشتر آنان مسلمان سنی‌ هستند، گرچه اكثریت ایرانیان (تقریبا 90 در صد) شیعه‌اند. گفته می‌شود كه تقریبا 20 هزار نفر از ساكنان 7/1 میلیونی استان سیستان و بلوچستان چادرنشین‌اند2.
1 ایران آمار رسمی در مورد تركیب دموگرافیك جمعیت كشور را ارائه نمی‌دهد. رییس مركز آمارایران در نوامبر 2006 گفت كه تخمین‌های اولیه از ششمین سرشماری سرتاسری كل جمعیت را 70،049،262 نفر نشان می‌دهد. سایت اینترنتی ‌ایران، 26 نوامبر 2006. تصور بر این است كه نیمی از این تعداد متعلق به اكثریت فارس باشد.
2 www.unodc.org/pdf/iran/drug_crime_situation/dsr/Supply_Reduction_trends_and_trafficking.pdf.

1ـ 2 ـ تبعیض اقتصادی و فرهنگی

2008-06-26T15:54:00.000-07:00

سیستان و بلوچستان یكی از فقیرترین و محروم‌ترین استان‌های ایران است. در سال‌های اخیر، خشكسالی شدید و شرایط سخت جوی این استان را در بر گرفته و بر منابع این استان فشار بیشتری وارد كرده است. شاخص‌های طول عمر قابل انتظار، سواد بزرگسالان، ثبت نام در مدارس ابتدایی، دسترسی به آب و بهداشت مناسب، و مرگ و میر كودكان و نوزادان در این استان از همه نقاط دیگر ایران بدتر است.1
زنان و دختران
زنان و دختران بلوچ برای دسترسی به آموزش و مراقبت بهداشتی با مشكلات خاصی‌ روبرو هستند. ازدواج زودهنگام دختران، غالبا از سن 12 سالگی، رواج دارد. در سال 2002، حد اقل سن ازدواج داوطلبانه دختران از 9 به 13 افزایش یافت، ولی والدین هنوز می‌توانند برای ازدواج دختران زیر 13 سال از دادگاه تأییدیه بگیرند. كمیته حقوق كودك سازمان ملل، در بررسی دومین گزارش دوره‌ای كه از سوی‌ ایران در سال 2005 ارائه شد، «افزایش سن ازدواج برای دختران از 9 به 13 (در حالی كه این سن برای‌ پسران هم‌چنان 15 است)» را مورد توجه قرار داد و «در مورد سنین حد اقل بسیار پایین و روال ازدواج اجباری، زودهنگام و ازدواج موقتِ مرتبط با آن اظهار نگرانی شدید كرد».2 كمیته سپس به ایران توصیه كرد كه «اقدامات لازم را برای جلوگیری و مبارزه با ازدواج‌های اجباری، زودهنگام و موقت انجام دهد».3
گرچه آموزش مقدماتی از سن 6 تا 11 رایگان و اجباری است، نرخ ثبت نام كودكان در مدارس در این استان 5/71 در صد برای دختران و 8/81 در صد برای پسران، و بسیار پایین‌تر از میانگین ملی است.4 دلایل اصلی كه خانواده‌ها دختران را در خانه نگه می‌دارند از جمله عبارتند از: فاصله زیاد بین مدرسه‌ها و جوامع دور‌افتاده بلوچ، فقدان آموزگاران زن، سطح نسبتا بالای فقر كه باعث می‌شود كودكان را برای كار بیرون از مدرسه نگه‌دارند، و برخوردهای فرهنگی كه ارزش كمتری برای آموزش دختران در مقایسه با پسران قائل است. برای نمونه، یونیسف می‌گوید:
«معلمان كمی‌ حاضر می‌شوند در مناطق روستایی و چادرنشین كم جمعیت تدریس كنند. این مسئله به آن معنا است كه بسیاری از آموزگاران مردانی هستند كه خدمت سربازی خود را می‌گذرانند - و از این رو، از دید خانواده‌ها مناسب این كار نیستند. علاوه بر این، به دلیل فقدان نه فقط ساختمان مدرسه و بلكه معلم نیز، برخی كلاس‌ها چندسطحی، مختلط و در فضای باز برگزار می‌شود.
برخوردهای منفی نسبت به آموزش دختران در این مناطق هم‌چنان وجود دارد. برخی از خانواده‌‌ها هم‌چنان معتقدند كه بهتر است دختران به كارهای خانه و مراقبت از بچه بپردازند. در عین این كه اینان ممكن است اجازه دهند دخترانشان به مدرسه ابتدایی نزدیك بروند، مایل نیستند اجازه دهند آنان برای رفتن به دبیرستان راه درازی را طی‌ كنند.»5
مقامات ایران، تحت برنامه‌های توسعه خود برای بهبود دسترسی دختران به مدرسه در نواحی محروم مانند سیستان ـ بلوچستان با سازمان‌هایی‌ مانند یونیسف همكاری كرده‌اند و نتایج بسیار مثبتی به دست آورده‌اند. به گزارش یونیسف:
«ده‌ها نفر كمك آموزگار زن از درون جامعه استخدام شده و برای آموزش موضوعاتی مانند بهداشت، ریاضیات و علوم مقدماتی، خواندن و نوشتن، آموزش مهارت‌های زندگی، كارهای مقدماتی مدرسه و داستانگویی، آموزش دیده‌اند. هم‌چنین آموزگاران برای تسهیل آموزش همشاگردان، كلاس‌های چندسطحی و آموزش مبتنی بر فعالیت، دوره دیده‌اند. برای‌ تشویق مشاركت جامعه، كلاس‌های هفتگی پس از مدرسه در دهات برگزار می‌شود و در آن‌ها دخترانی كه در نظام آموزشی ثبت نام كرده‌اند فعالیت‌‌ها را زیر نظر دارند. نتیجه بسیار شگفت‌انگیز بوده است: در ظرف یك سال، ثبت نام دختران در مدارس ابتدایی تقریبا سه برابر افزایش یافت.
مهری مالكی مشكینی، یك آموزگار جوان كه چادر سیاه سنتی به سر دارد، می‌گوید: «اكنون كه آموزگاران زن بیشتری به كار پرداخته‌اند، وضع دختران بسیار بهتر شده است. ما در كلاس خود سعی‌ می‌كنیم مسایل مهمی مانند ازدواج زودهنگام را مورد گفتگو قرار دهیم تا دختران بیشتراز اوضاع آگاه شوند. ولی این مسئله مشكلی است، چون مردان خانواده تصمیم‌گیرنده همه چیزند».6
گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد خشونت علیه زنان كه در ژانویه ـ فوریه 2005 از ایران دیدن كرده است در گزارش ژانویه 2006 خود گفته است كه زنان جوامع اقلیت اشكال چندگانه تبعیض را متحمل می‌شوند، ولی اضافه كرده كه دولت این را نپذیرفته است. او مسئله قاچاق دختران و زنان را برجسته كرده و گفته است كه « گفته می‌شود كه بیشتر این قاچاق‌ها در استان‌های شرقی و عمدتا در شهرهای مرزی همجوار پاكستان و افغانستان ]كه عمدتا مناطق بلوچ‌نشین هستند[ روی‌ می‌دهد، جایی كه زنان ربوده، خریده یا به صیغه داده می‌شوند تا آن‌ها را برای بردگی‌ جنسی در كشورهای دیگر بفروشند».
مقامات ایران برای برخورد به مسئله قاچاق دختران و زنان اقداماتی انجام داده‌اند. در اوت 2004، قانون مبارزه با قاچاق انسان به تصویب رسید كه مشخصا قاچاق انسان را در ایران جرم می‌شناسد. در برخی از موارد، افراد دخیل در قاچاق، از جمله تعدادی كه در استان سیستان و بلوچستان فعال بوده‌اند، محاكمه و مجرم شناخته شده‌اند.7
گزارشگر ویژه سازمان ملل در توصیه‌های خود از حكومت خواست كه «برنامه‌های ویژه‌ای برای زنان گروه‌های اقلیت كه از اشكال چندگانه تبعیض رنج می‌برند تهیه كند» و «مقاوله‌نامه مربوط به پیشگیری، توقف و مجازات قاچاق انسان و به خصوص زنان و كودكان را كه مكمل میثاق سازمان ملل علیه جرایم سازمان‌یافته فراكشوری است تصویب كند و از زنان قربانی قاچاق حفاظت كند، قاچاقچیان را به پاسخگویی بكشاند و خسارت‌های وارده به قربانیان را جبران كند».8
توفان‌های شدید در این استان در ژوئن 2007 به سیل و خرابی وسیع خانه‌ها و اموال منجر شد، و بنا به گزارش‌ها دست كم 23 نفر كشته شدند9 و هزاران نفر دیگر به دلیل فقدان آب نوشیدنی سالم و مسكن مناسب در معرض بیماری‌ها قرار گرفتند. برخی از بلوچ‌ها شكایت داشتند كه مقامات كمك‌های فوری به آسیب‌دیدگان نرساندند و تا موقعی كه یك رهبر سنی‌ محلی در خطبه نماز جمعه از مقامات انتقاد نكرد سپاه پاسداران انقلاب كمك كافی به مردم عرضه نكرده بود.10 از یك رهبر سنی دیگر، مولوی عیسی امیری، امام جمعه شهر چابهار این سخنان نقل شده است:
«استاندار محترم مي گويند هيچ اتفاقي نيفتاده است در صورتي که حادثه و بحران به وقوع پيوسته است و مساله اي انساني شکل قومي به خود گرفته است. کشته شدن 25 (کذا) نفر و 80 درصد تلفات دامي و 95 درصد از بين رفتن مزارع مردم آيا چيزي نيست؟ چگونه است که نه سيماي سراسري و نه حتي شبکه استاني هيچ گونه پوشش خبري مناسبي را در رابطه با اين فاجعه ندادند.اگر هليکوپتر شما نمي توانست در آن هوا پرواز کند چرا بنزين در اختيار قايق هاي شخصي نگذاشتيد تا مردم خودشان به فرياد سيل زدگان برسند.» 11
قانون اساسی ایران و چندین پیمان حقوق بشر بین‌المللی كه ایران امضا كرده است -- از جمله، میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، میثاق حقوق كودك، میثاق بین‌المللی امحای همه اشكال تبعیض نژادی -- همه به وضوح تبعیض بر اساس قومیت را منع كرده‌اند. علی‌رغم این، بلوچ‌ها می‌گویند كه از سوی مقامات ایران، هم در نظام سلطنتی پهلوی كه با سقوط شاه به پایان رسید و هم در تمامی دوره‌ای كه از انقلاب اسلامی سال 1979 شروع شده است، تحت تبعیض سیستماتیك قرار گرفته‌اند.12
یك رویه كه به تبعیض علیه بلوچ‌ها و سایر گروه‌های اقلیت منجر شده گزینش است -- یك روند گزینش ایدئولوژیك كه بر اساس آن مأموران و كارمندان دولتی باید، در بین چیزهای دیگر، التزام خود به اسلام و جمهوری اسلامی و از جمله ولایت فقیه را كه مبنای سیاسی جمهوری اسلامی ایران است نشان دهند. در قانون و عمل، این روند - بر مبنای عقاید سیاسی، وابستگی سیاسی گذشته یا حمایت یا وابستگی مذهبی – به برابری‌ فرصت‌ها یا نحوه برخورد به استخدام یا اشتغال همه كسانی‌ كه در بخش دولتی یا نیمه دولتی (مانند بنیادها)، و به قرار اطلاع در مواردی در بخش خصوصی، تقاضای‌ كار می‌كنند لطمه میزند. دسترسی به آموزش عالی نیز ممكن است مشمول روند گزینش شود.13 بر اساس مقررات گزینش، ایرانیان غیر شیعه از احراز برخی از مقامات دولتی مانند ریاست جمهوری محروم هستند. مولوی علی اكبر ملازاده، یك روحانی بلوچ، در سال 1997 اثر گزینش بر بلوچ‌ها را در نقاطی مانند استان سیستان و بلوچستان كه در آن بلوچ‌ها اكثریت دارند تشریح كرده است:
«یك بلوچ اگر بخواهد مغازه‌ای‌ باز كند، باید اول به سراغ حكومت برود و پاسداران و سرویس‌های امنیتی عقاید سیاسی او را كاملا بررسی كنند. آن‌ها می‌پرسند: شما برای جمهوری اسلامی كاری كرده‌اید؟ در جنگ ایران و عراق شركت كردید؟ به ولایت فقیه اعتقاد دارید؟ سنی‌ها ولایت فقیه را قبول ندارند - این مسله با اعتقادات ما در تضاد است و چون ما به تقیه14 كه آن را دروغگویی می‌دانیم اعتقاد نداریم باید راست بگوییم. نتیجه این كه به سنی‌ها جواز باز كردن مغازه داده نمی‌شود، به آن‌ها كار نمی‌دهند، به دانشگاه راه نمییابند - مگر این كه آن‌ها قول دهند كه برای نیروهای امنیتی خبرچینی كنند. از 5000 دانشجوی دانشگاه بلوچستان در زاهدان، فقط 10 تا 15 نفرشان بلوچ‌اند. حتی قانون آموزش و پرورش جمهوری اسلامی می‌گوید كه 75 درصد باید بلوچ باشند - و حالا 99 درصد غیر بلوچ هستند. آن‌ها با ما همانطور‌ رفتار می‌كنند که با نجسها در هند رفتار میشود.»15
او هم‌چنین از سیاست رسمی اسكان افراد وابسته به گروه‌های قومی‌ دیگر در آن منطقه كه به گفته او برای پایین آوردن نسبت بلوچ‌های محلی صورت می‌گیرد ابراز نارضایتی كرده است:
«ما گذرنامه ایرانی داریم و ملیت ما ایرانی است و ما حق خود را به عنوان یك ایرانی می‌خواهیم. ما حقوق خودمان در بلوچستان را خواهانیم... ما می‌خواهیم حق كار داشته باشیم، مردم خود ما در پلیس باشند. ما نمی‌خواهیم آن‌ها كسانی را كه دشمن مردم ما هستند به عنوان پلیس از تهران بیاورند و تمام ادارات را تحت كنترل بگیرند. آن‌ها همه كارها را به آدم‌های خودشان می‌دهند. قانون اساسی می‌گوید كه كسی اگر شیعه نباشد نمی‌تواند وزیر شود. اگر یك كارخانه درست می‌كنند، كارها را به بستگان و مردم خود می‌دهند. آن‌ها صدهاهزار نفر را این‌جا می‌آورند تا آن‌ها را در بلوچستان و كردستان تبدیل به اكثریت بكنند. آن‌ها مستقیما بلوچ‌ها را بیرون نمی‌كنند، ولی با این روش‌های تبعیض‌آمیز آن‌ها را بیرون می‌رانند. هم‌اكنون 200 هزار بلوچ چون نتوانسته‌اند در بلوچستان كار به دست آورند در كشورهای حاشیه خلیج كار می‌كنند».16
پس از انتخاب رییس جمهور خاتمی در سال 1997، مشارکت بلوچ‌ها در آموزش عالی ظاهرا بالا رفت و برخی از بلوچ‌ها در نهادهای دولتی كار گرفتند. ولی، پس از انتخاب رییس جمهور احمدی‌نژاد در سال 2005، گزارش رسیده كه در یك تصفیه وسیع كاركنان دولت، بسیاری از بلوچ‌ها از كار بركنار شده‌اند. وقتی در مارس 2007 از حسین‌علی شهریاری نماینده زاهدان در مجلس در این باره سؤال شد، او آن را تكذیب كرد و گفت كه در دوران رییس جمهور پیشین خاتمی فقط یك فرماندار و یك معاون استاندار و چند مدیر كل سنی وجود داشتند، در حالی‌ كه اكنون 14 مدیر سنی در این استان كار می‌كنند.17
برخی از بلوچ‌ها ادعا كرده‌اند كه در ایران یك سیاست رسمی برای تحلیل اقلیت‌های قومی، از طریق خلع ید آنان از سرزمین‌های آبا و اجدادی خود، عرضه مشوقها به آنان برای كوچ كردن به نقاط دیگر و ترغیب گروههای دیگر به جایگزینی آنان، وجود دارد. منابع بلوچ در سال‌های دهه 1990 ادعا كرده‌اند كه پس از شورش‌های مهمی كه در فوریه 1994 در زاهدان، به دنبال خراب كردن یك مسجد سنی در مشهد به اصطلاح به دلایل مربوط به شهرسازی، اتفاق افتاد18 و به قرار اطلاع با تیراندازی مستقیم سپاه پاسداران به درون جمعیت تظاهركننده سركوب شد، این سیاست تشدید شده است. برای مثال،ادعا شده كه سپاه پاسداران در ماه مه 2005 در سرودر و زردكوه از توابع ایرانشهر به روستاییان حمله كرده و آنان‌را به بیابان رانده است.19 ادعاهای مشابهی از سوی اقلیت‌های دیگر ایران، و به طور مشخص عرب‌های اهوازی مطرح شده است.20 كمیته حقوق بشر سازمان ملل تصریح كرده است كه جابجایی اجباری درون مرزی نقض حق آزادی جابجایی و انتخاب محل سكونت بشمار می‌رود.21
در سال‌های اخیر، گروه‌های اقلیت مطرح كرده‌اند كه برخی از اظهارات مقامات حكومتی از یك سیاست «فارس‌سازی» حكایت می‌كند. برای مثال، آنان به اظهاراتی كه از رییس مجلس غلام‌علی حداد عادل در 22 نوامبر 2006 نقل شده اشاره می‌كنند كه در مورد فراخوان رییس جمهور احمدی‌نژاد برای افزایش جمعیت ایران به 120 میلیون گفته است:
«رییس جمهور معتقد است كه تنظیم خانواده نباید در سراسر كشور یكی باشد. نظرات رییس جمهور در این باره باید مورد توجه قرار گیرد... ما باید ببینیم زیر این گفته رییس جمهور چه فكری نهفته است. ما باید به این نتیجه برسیم كه تعادل منطقه‌ای در تنظیم خانواده باید مورد توجه قرار گیرد.»22
در ماه مه 2007، وزیر كشور به هنگام گفتگو در باره مسایل امنیتی گفت كه «منطقه پیرسوران كه ناحیه مخصوص قاچاقچیان و تروریست‌ها بود اكنون پاكسازی شده و 700 هكتار از منطقه تاسوكی به زمینهای زراعی تبدیل شده است.»23
در موارد دیگر، بنا به گزارش، خانه‌های بلوچ‌ها، به خصوص در شهر بندری چابهار تخریب شده است. گزارش شده است كه در 30 ژوئن 2005، در چابهار تعداد نامشخصی از بلوچ‌‌ها به اجبار از خانه‌هاشان بیرون رانده شده‌اند و نیروهای امنیتی با تخریب‌ کلبهها آنان را بی‌خانمان كردند. وزارت مسكن و شهرسازی ظاهرا زمین این خانه‌ها را برای ساختن مسكن در اختیار نیروهای امنیتی گذاشته است.24 در جریان درگیری‌هایی كه با نیروهای مجری تخلیه اجباری و خراب كردن خانه‌ها صورت گرفته است، بنا به گزارش، چندین نفر از كسانی كه به تخریب خانه‌هایشان اعتراض كرده بودند مجروح شده‌اند. به كسانی كه به اجبار از خانه بیرون رانده شده‌اند ظاهرا مسكن بدیلی عرضه نشده است. از سرنوشت بعدی آنان خبری‌ نیست. یكی از زنان اخراج شده، ماهگانی باهوك گفته است كه او و كودكانش همه چیز را از دست داده‌اند و بدون سرپناه رها شده‌اند.25
از آن جایی كه به عفو بین‌الملل اجازه دسترسی به ایران داده نشده است، این سازمان نمی‌تواند گزارش‌های مربوط به تبعیض‌ و سایر موارد نقض حقوق بشر را به صورت دست اول تحقیق كند؛ ولی به این نكته توجه دارد كه اطلاعات منابعی مانند نهادهای حقوق بشری سازمان ملل عموما با اطلاعاتی كه عفو بین‌الملل دریافت می‌كند و به آن می‌رسد هم‌خوان است.
برای‌ مثال، گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد حق مسكن مناسب، كه در ماه‌های ژوئیه و اوت 2005 از ایران دیدن كرده در گزارش مارس 2006 خود نسبت به «ادامه تبعیضی كه اقلیت‌های قومی و مذهبی و عشایر با آن روبرو هستند و در شرایط زندگی و مسكن بسیار بد آنان منعكس است؛ طرح موارد بسیار مصادره زمین و تخلیه به زور؛ تبعیض علیه زنان در خصوص حقوق مسكن، زمین، ارث و اموال ؛ و كمیت و كیفیت نازل و محدود خدمات اولیه كه به آبادی‌های غیر رسمی و مناطق فقیرنشین» (كه غالبا از مهاجران روستایی تشكیل شده و بسیاری از آنان از اقلیت‌های قومی هستند) عرضه می‌شود، اظهار نگرانی كرده است.26
گزارشگر ویژه از طبیعت آشکارا تبعیض‌آمیز یا اثر تخلیه به زور از آبادی‌های غیر رسمی، و مصادره زمین‌های روستایی برای مزارع بزرگ كشاورزی یا كارخانه‌های پتروشیمی، یاد می‌كند و می‌نویسد:
«در برخی از نقاط، به نظر می‌رسد كه این مصادره‌ها به طور نامتناسبی املاک و زمین‌ها ]و از جمله[ منازل... اقلیت‌های مذهبی و قومی را نشانه گرفته است. پیش از تصمیم‌گیری مقامات مربوطه برای تخلیه یك منطقه هیچ روند مشاركتی یا مشورتی صورت نگرفته است. گرفتن این زمین‌ها، به خصوص از آن جا كه مبلغ پرداختی در برابر زمین بسیار كمتر از ارزش آن در بازار است، از دید مردمی كه صدمه دیده‌اند نوعی‌ مصادره تلقی می‌شود.»27
گزارشگر ویژه این نكته را یادآور می‌شود كه در حالی‌ كه ارائه خدمات اولیه، از جمله در مناطق روستایی، در بیشتر موارد مناسب به نظر می‌رسد، او از «این واقعیت تكان خورده است كه ... استثناها به صورت نامتناسبی مناطق و استان‌های عمدتا اقلیت نشین را در بر می‌‌گیرد كه به وضوح عملی تبعیض‌آمیز است.»28 او در نظرات پایانی و توصیه‌های خود به ویژه چند توصیه در رابطه با اقلیت‌ها را مطرح كرده است. او نوشته است كه مقامات ایران باید به تخلیه به زور پایان دهند، و باید برای استان‌هایی كه از نظر تاریخی نادیده گرفته شدهاند، از جمله سیستان و بلوچستان، منابع مالی اختصاص دهند تا به تحقق حقوق بشر در این نواحی، از جمله تأمین خدمات شهری مانند مسكن كافی، دسترسی به آب و برق و زیرساختهای اولیه برای مردم و جوامع این مناطق مدد رساند.29
گرچه تعدادی سازمان‌ و مركز فرهنگی بلوچی وجود دارد كه بیشتر آنان در زمان ریاست جمهوری حجت الاسلام محمد خاتمی تأسیس شده است، بنا به گزارش‌‌ها، بهرهگیری از حقوق فرهنگی‌ برای آنها ساده نبوده است. برای‌ مثال، عفو بین‌الملل از جمله از وجود سازمان‌هایی مانند انجمن جوانان صدای‌ عدالت در زاهدان، مؤسسه آهنگ بلوچ در ایرانشهر، انجمن جوانان آینده‌سازان كویر در گشت سراوان، مدرسه فرزانگان مكران‌زمین در سراوان، و انجمن جوانان نخل سبز در نیك‌شهر آگاه است. ولی، عفو بین‌الملل هم‌چنین گزارش‌هایی دریافت كرده است حاكی از این كه سازمان‌هایی از این قبیل در دریافت مجوز برای برگزاری مراسم فرهنگی بلوچی دچار مشكل شده‌اند. برای مثال، در ژوئن 2005، انجمن جوانان صدای‌ عدالت تنها پس از مشكلاتی توانست برای برگزاری اولین كنسرت موسیقی بلوچی در استان مجوز بگیرد. یك گروه دیگر تلاش كرد كه كنسرت مشابهی در سال 2006 برگزار كند، ولی مقامات مجوز ندادند. اولین كنسرت موسیقی دانشگاهی در دانشگاه زاهدان، فقط پس از این كه دانشجویان بلوچ سازمان‌دهنده آن مقامات دانشگاه را برای اجرای آن متقاعد كردند، در ماه مه 2006 برگزار شد.
افراد اقلیت بلوچ هم‌چنین، بهرغم الزام قوانین بین‌المللی مبنی بر این كه افراد وابسته به اقلیت‌ها مجاز باشند در عرصه‌های خصوصی و عمومی آزادانه و بدون دخالت یا هر نوع تبعیض از زبان خود استفاده كنند، در اعمال حق خود برای كاربرد زبان خویش با مشكلاتی روبرو هستند. حكومت‌ها از این كه افراد را از حق استفاده از زبان خود محروم كنند منع شده‌اند.30
اصل 15 قانون اساسی‌ می‌گوید:
«زبان و حط رسمی و مشترك مردم ایران فارسی‌است. اسناد و مكاتبات و متون رسمی و كتب درسی باید با این زبان و خط باشد، ولی استفاده از زبان‌های‌ محلی و قومی‌ در مطبوعات و رسانه‌های گروهی و تدریس ادبیات آن‌ها در مدارس در كنار زبان فارسی آزاد است.»
آموزش در تمام مدارس دولتی در مناطق بلوچ، كه در سطح دبستان و راهنمایی (بین سنین 6 و 13) رایگان و اجباری است، فقط به زبان فارسی انجام می‌شود. گرچه از سال 1988 به مدارس خصوصی اجازه كار داده شده است، هیچ یك از آن‌ها تا آن جا كه معلوم است به بلوچی تدریس نمی کنند. وزارت آموزش و پرورش مسئول تعیین مواد درسی و تولید كتاب‌های درسی است. اعتقاد بر این است كه در سطح تحصیلات اجباری، بر مبنای‌ قانون اساسی این كتاب‌ها فقط به زبان فارسی عرضه می‌شود.
اولین باری كه به نشریات بلوچی اجازه انتشار داده شد پس از انقلاب اسلامی 1979 بود. ولی یكسال بعد، دولت سه نشریه بلوچی را كه آغاز به كار كرده بودند، مهتك، گراند و روشنل 31، تعطیل كرد. در سالهای دهه 1990 نشریات بلوچی دوباره به راه افتادند و دست كم دو نشریه دوزبانه فارسی-بلوچی وجود دارند،‌ یكی در زاهدان و دیگری در ایرانشهر.32 علاوه برا ین، به قرار اطلاع، مرز پرگهر دوزبانه در تهران منتشر می‌شود، گرچه بنا به گزارش، از آغاز انتشار در دوره‌های مختلف به حال تعلیق درآمده است. در سال 2004، دانشجویان بلوچ در دانشگاه زاهدان پروانه نشر یك روزنامه دوزبانه به نام استون را گرفتند كه اولین شماره آن در اكتبر 2004 منتشر شد33. گفته میشود كه در چابهار یك كتابفروشی بلوچی وجود دارد که نشریات بلوچی‌ را كه عمدتا از پاكستان وارد می‌شود، عرضه میکند. هم‌چنین گزارش شده كه برنامه‌های محدودی به زبان بلوچی از رادیو دولتی پخش می‌شود، ولی هیچ برنامه‌ای به زبان بلوچی از تلویزیون دولتی محلی كه ظاهرا فقط یك گوینده بلوچ دارد پخش نمی‌شود.
افرادی از اقلیت بلوچ به كار‌های مجرمانه، و مشخصا قاچاق مواد مخدر از افغانستان و پاكستان، به عنوان راهی به سوی غرب و برای عرضه به جمعیت به سرعت رو به افزایش معتادان ایران، می‌پردازند.34 بیشتر این قاچاق به وسیله باندهای سازمان یافته صورت می‌گیرد، ولی بنا به گزارش‌ها تعداد افرادی كه به قاچاق اندازه‌های كم از مرز مشغولند رو به افزایش است.35 فعالان بلوچ ادعا می‌كنند كه محرومیت اقتصادی بدیلهای‌ چندانی در برابر قاچاق برای جامعه آنان باقی نگذاشته است.36 مقامات ایران در تلاش برای مهار فعالیت قاچاقچیان با جامعه جهانی همكاری می‌كنند. از جمله این پروژه‌ها، یكی ساختن دیواری به ارتفاع 3 متر و ضخامت 90 سانت و طول 700 كیلومتر در مرز شرقی ایران با افغانستان و پاكستان در فاصله تفتان و مند است. بلوچ‌ها از جمله در پاكستان از این پروژه‌ انتقاد كرده‌اند و می‌گویند كه این عمل كار بلوچ‌ها را در حفظ ارتباط‌های خانوادگی و انجام فعالیت‌های اقتصادی قانونی در دو سوی مرز را مشكل‌تر می‌كند. مقامات به شكاف‌هایی در دیوار اشاره می‌كنند كه «حق ارتفاقی» را حفظ خواهد كرد. هم‌چنین اعتقاد بر این است كه در طول مرز شرقی مینهای زمینی‌ وجود دارد و در فوریه 2006 وزارت خارجه اعلام كرد، «به دلیل مرزهای توسعه‌پذیر ]كذا[ ما و مشكلات ناشی از قاچاق مواد مخدر و تروریستی، نهادهای دفاعی ما استفاده از مین زمینی را به عنوان یك وسیله دفاعی مورد بررسی قرار داده‌اند.»37
بسیاری از بلوچ‌هایی كه به وسیله مقامات دستگیر شده‌اند به قاچاق مواد مخدر یا راهزنی مسلحانه متهم شده‌اند، كه هر دو می‌تواند مجازات مرگ در پی داشته باشد. دانستن واقعیت در مورد تك تك موارد مشكل است، ولی فعالان بلوچ می‌گویند كه دست كم در برخی از موارد به تلافی حملاتی كه علیه اهداف حكومتی صورت گرفته است، در اقدامی علیه كلیت جامعه، افراد بی‌گناهی به چنین جرم‌هایی متهم شده‌اند. از بیش از 50 اعدامی در سال 2006 كه ممكن است بلوچی‌ها را در بر گرفته باشد، گفته شده كه دست كم 19 نفر آن‌ها مجرمان یا قاچاقچیان مواد مخدر بوده‌اند. بقیه آن‌ها به جنایاتی مانند سرقت یا راهزنی مسلحانه، قتل یا آدم‌ربایی مجرم شناخته شدند.
حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی
ایران یك كشور امضا كننده میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، میثاق حقوق كودك و میثاق بین‌المللی امحاء همه اشكال تبعیض نژادی است. این میثاق‌ها ممنوعیت فوری تبعیض علیه اقلیت‌ها در تأمین حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی -- از جمله حق كار با انتخاب آزاد، حق مسكن مناسب، حق آب و غذا، حق آموزش، حق برخورداری از بالاترین سطح بهداشت قابل دسترسی و حق مشاركت برابر در حیات فرهنگی -- و انجام اقداماتی برای امحاء این تبعیض را الزام‌آور كرده است. گزارش‌های مربوط به نابرابری‌های شدید بین جوامع اقلیت‌ها و گروه‌های اكثریت در ایران در سواد، دسترسی به آموزش، دسترسی به آب سالم و بهداشت، و هم‌چنین گزارش‌های مربوط به «تصرف زمین» و تخلیه‌های اجباری -- كه یك نقض فاحش حقوق بشر و از جمله نقض حق مسكن مناسب است -- كه ظاهرا جوامع اقلیت را هدف قرار می‌دهد، همگی خبر از این میدهند كه مقامات ایران در اجرای این تعهدات بین‌المللی كوتاهی میکنند.
ایران هم‌چنین میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی را امضا كرده است كه در ماده 26 برابری در حمایت قانونی و عدم تبعیض در اجرای حقوق بشر را تأیید كرده است. كمیته حقوق بشر كه پیروی از میثاق را زیر نظر دارد مشخص كرده است كه این امر همه حقوق بشر، از جمله حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، را در بر می‌گیرد. میثاق در ماده 27 هم‌چنین می‌گوید كه «در كشورهایی كه اقلیت‌های قومی، مذهبی یا زبانی وجود دارد، افراد متعلق به این اقلیت‌ها را نمی‌توان از این حق محروم كرد كه همراه با سایر افراد گروه خودشان از فرهنگ خاص خویش متمتع شوند، ایمان به مذهب خویش را بیان و بر اساس آن عمل كنند، یا زبان خود را به كار گیرند.»
در سال 2003، كمیته امحاء تبعیض نژادی در بند 14 ملاحظات نهایی خود را در باره گزارش‌های دوره‌ای شانزدهم و هفدهم ایران آورده است:
«كمیته، گزارش‌های مربوط به تبعیضی را كه برخی از اقلیت‌ها با آن روبرو هستند ... كه از حقوق خاصی محروم شده‌اند، و این كه برخی از مفاد قوانین این كشور امضاكننده میثاق به نظر می‌رسد كه هم از نظر قومی و هم مذهبی تبعیض‌آمیز است، با نگرانی مورد توجه قرار داد.»38
كمیته اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی در نظر عمومی خود در مورد تخلیه اجباری به این نكته توجه كرد كه تعهدات كشورهای امضاكننده میثاق در رابطه با تخلیه اجباری بر ماده 1- 11 استوار است كه حق «هر فردی به یك سطح زندگی مناسب برای خود و خانواده‌اش، و از جمله غذا، لباس و مسكن مناسب و بهبود مستمر شرایط زندگی» را در پیوند با سایر مواد مربوطه به رسمیت شناخته است. كمیته به خصوص به ماده 1- 2 میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی اشاره می‌كند كه كشورها را ملزم كرده است كه «همه لوازم مناسب» را برای‌ ترویج حق مسكن مناسب به كار بگیرند.
علاوه بر این، كمیته بر این نكته انگشت گذاشته است كه اقلیت‌های قومی از گروه‌هایی هستند كه از سیاست تخلیه اجباری به نحو نامتناسبی صدمه دیده‌اند. كمیته به حكومت‌ها یادآوری کرده است كه «مفاد غیرتبعیض‌آمیز ماده 2- 2 و 3 ... ]میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی[ الزام دیگری برای حكومت‌ها ایجاد میکند كه وقتی تخلیه رخ می‌دهد، ترتیبات مناسبی اتخاذ کنند تا از عدم وجود هر شكلی از تبعیض اطمینان حاصل شود».39 كمیته تأكید كرد كه:
«كشورهای عضو باید ترتیبی‌ دهند تا پیش از انجام هر تخلیه‌، به خصوص در مواردی‌ كه گروه‌های بزرگی را شامل می‌شود، همه بدیل‌های ممكن در مشورت با افرادی كه از این امر تأثیر می‌پذیرند به منظور اجتناب از، یا دست كم به حد اقل رساننن نیاز به كاربرد زور، مورد بررسی‌قرار گیرد. راهكارها یا رویههای قانونی باید دراختیار اشخاص مشمول دستور تخلیه قرار بگیرد. كشورهای عضو باید هم‌چنین بپذیرند كه افراد مزبور برای هر گونه مایملك خود، چه شخصی و چه غیرمنقول، كه مشمول حكم قرار گرفته است مستحق دریافت خسارت كافی هستند. از این نظر، بجا است كه ماده 3- 2 میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی را به خاطر بیاوریم كه كشورهای عضو را ملزم به تضمین «یك چاره مؤثر» برای افرادی كه حقوقشان نقض شده و «در صورت ارائه چنین راهکاری مقامات صالح را به اجرای آن» موظف میکند40
علاوه بر این، كمیته بررسی‌ كرد كه:
«... حمایت‌های رویه‌ای كه در رابطه با تخلیه اجباری باید به كار گرفته‌شود شامل موارد زیر است: (الف) یك فرصت برای مشورت واقعی با اشخاص مشمول آن؛ (ب) اخطار كافی و به موقع پیش از تاریخ برنامه‌ریزی شده برای تخلیه به همه افرادمشمول آن؛ (ج) اطلاعات در مورد تخلیه‌های مورد نظر و،در صورت موضوعیت ، در مورد این كه زمین یا خانه مورد تصرف برای چه مصرفی مورد نظر است، در فاصله زمانی معقولی در اختیار همه اشخاص مورد شمول قرار گیرد؛ (د) به خصوص موقعی‌ كه گروهی از مردم در این مسئله دخیلند، مقامات حكومتی یا نماینده آنان در جریان تخلیه حضور داشته باشند؛ (ه) نام و مشخصات همه افرادی كه حكم تخلیه را به مرحله اجرا می‌گذارند به نحو مناسبی معلوم باشد؛ (و) كار تخلیه در شرایطی‌ كه هوا خوب نیست یا در شب انجام نشود مگر افرادمورد شمول با آن موافقت كنند؛ (ز) ارائه راهكارهای احقاق حق قانونی؛ و (ح) در صورت امكان، ارائه کمک حقوقی به افراد نیازمند آن تا بتوانند از طریق قضایی دادخواهی كنند.41
افراد وابسته به اقلیت‌ها در بهره‌گیری از حق آموزش نباید تحت تبعیض قرار گیرند. معنای این سخن آن است كه آنان نه فقط باید به به صورت برابر با سایر شهروندان كشور به آموزش دسترسی داشته باشند، بلكه هم‌چنین باید امكانات مناسب برای حفظ هویت آنان و از جمله زبانشان در اختیار آنان قرار گیرد. در حالی‌ كه حكومت آموزش به زبان‌(های) رسمی كشور را در اختیار اكثریت مردم می‌گذارد، اعضای اقلیت‌ها حق دارند مدارسی را كه در آن آموزش به زبان خودشان عرضه می‌شود تأسیس و اداره كنند.42 قوانین بین‌الملل حق افراد (از جمله اعضای اقلیت‌ها) را در تأسیس و اداره نهادهای آموزشی، با قید این كه آن‌ها حد اقل استاندارد‌های تعیین شده از سوی‌ حكومت را رعایت كنند، به رسمیت می‌شناسد.43 والدین در انتخاب نوع آموزشی كه به كودكان آنان عرضه می‌شود، حق تقدم دارند44؛ این امر از جمله، شامل این حق است كه نهادهای دیگری جز نهادهای ایجاد شده و تحت كنترل مقامات دولتی را برای كودكان خود انتخاب كنند.45
مقامات كشوری باید اقدامات مثبتی را انجام دهند: (الف) كه هرگاه كه امكان داشته باشد افراد متعلق به اقلیت‌ها از فرصت‌های كافی برای آموزش زبان مادری یا تعلیم به زبان مادری خود برخوردار شوند؛ و (ب) تا دانش بر زبان اقلیت‌های موجود در محدوده‌ خود را ترویج كنند.46
1 UN Common Country Assessment for Iran, http://www.undp.org.ir/reports/npd/CCA.pdf.
2 UN Doc. CRC/C/15/Add.254, para 22
3 Ibid, para 23.
4 UN Common Country Assessment for Iran, op.cit ارقام سرتاسری برای دختران 92 در صد و پسران 4/93 درصد است.
5 http://www.unicef.org/iran/media_2296.html
6 http://www.unicef.org/iran/reallives_2546.html
7 دادگاهی در ایران اعضای یك باند جنایتکار جنسی را به 281 سال زندان محكوم كرد، ایرنا 6 مه 2003
8 E/CN.4/2006/61/Add.3. 27 January 2006
9 Reuters 10 June 2007
10 www.sunnionline.net.
11 http://zamanonline.blogfa.com, post dated 17 June 2007
12 اصل 3 قانون اساسی مقرر می‌دارد كه همه ایرانیان درمقابل قانون برابرند و اصل 19 قانون اساسی مشخص می‌كند كه:‌ «مردم ایران از هر قوم و قبیله‌ كه باشند از حقوق مساوی ‌برخوردارند و رنگ، نژاد، زبان و مانند این‌ها سبب امتیاز نخواهد بود».
13 برای اطلاع بیشتر در باره روند تبعیض‌آمیز گزینش، لطفا به مسایل طرح شده از سوی عفو بین‌الملل مربوط به كنفرانس جهانی كار سال 91 مراجعه فرمایید.AI Index: IOR 42/003/2003
14 تقیه پنهان کردن یا بروز ندادن معتقدات یا عقاید انسان در زمانی خطر قریبالوقوع برای نجات از صدمه یا مرگ است. تقیه عمدتا یک رویه شیعی بر اساس آیههایی از قران است، و مورد پذیرش مسلمانان سنی نیست.
15 The Iran Brief, No.35, 2 June 1997
16. همانجا
17 مصاحبه با عیاران، 17 مارس 2007
18 Iran’s Peeling Veneer by Chris Kustschera, The Middle East, September 1994
19 Human Rights Watch, Iran: Religious and ethnic minorities – discrimination in law and practice.http://www.hrw.org/reports/1997/iran/Iran-06.htm#P397_84566
20 See Iran: Appeal Case -- The Ahwazi Arabs: Land Confiscation and Population Transfer (AI Index: MDE 13/060/2006).
21 (Article 12, ICCPR), CCPR General Comment 27, para 7.
22 Reportedly made to IRNA on 22 November 2006
23 Iranian Provincial TV 19 May 2007
24 استمداد سرگشاده به دبیر كل سازمان ملل، رییس جمهور بوش،‌ رییس كمیسیون اتحادیه اروپا، دیدهبان حقوق بشر و عفو بین‌الملل از سوی جنبش ملی‌بلوچستان - ایران (بلوچستان راجی زرمبش) به تاریخ 3 ژوئیه 2005 به نقل از گزارشی از ایرنا.كه می‌توان در سایت http://www.zrombesh.org دید. مقاله ایرنا به قرار اطلاع در سایت زیر آمده است.
http://www.irna.ir/fa/news/view/menu-149/8404090210105404.htm
25 همانجا
26 گزارش گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد حق مسكن مناسب به عنوان بخشی از حق برخورداری از یك سطح زندگی كافی: مأموریت در جمهوری اسلامی در ایران، 2ا مارس 2006، خلاصه: E/CN.4/2006/41/Add.2
27 همانجا، بند 43
28 همانجا، بند 51
29 همانجا، بندهای 105 - 103
http://www.universalhumanrightsindex.org/documents/834/779/document/en/text.html
30 Article 27, International Covenant on Civil and Political Rights; Article 30, Convention on the Rights of the Child.; Article 2.1, Declaration on the Rights of Persons Belonging to National or Ethnic, Religious and Linguistic Minorities, adopted by UN General Assembly resolution 47/135 of 18 December 1992.
31 Human Rights Watch op.cit www.hrw.org/reports/1997/iran/Iran-06.htm#P501_108586
32 State Control and its Impact on Language in Balochistan, by Carina Jahani, http://www.lingfil.uu.se/personal/carinajahani/jahani-red.pdf
33 نگاه کنید به www.estoon.tk
34 اعتقاد بر این است كه ایران دو میلیون تا 5/3 میلیون مصرف‌كننده منظم مواد مخدر دارد. بنا به گفته معاون وزیر بهداشت، اعتیاد در حدود هشت درصد در سال افزایش پیدا می‌كند. خبرگزاری فرانسه، 27 ژوئن 2006
35 www.unodc.org/pdf/iran/drug_crime_situation/dsr/Supply_Reduction_trends_and_trafficking.pdf.
36 بنا بر یك بررسی كه در شیرآباد،‌ شهر کوچکی نزدیك زاهدان صورت گرفته است، 60 – 40 در صد از ساكنان شیرآباد از طریق قاچاق كالا بین ایران و پاكستان یا كمك‌های تداركاتی به باندهای جنابتکار قاچاق مود مخدر ارتزاق می‌كنند.
www.unodc.org/pdf/iran/drug_crime_situation/dsr/Supply_Reduction_trends_and_trafficking.pdf.
37 Landmine Monitor 2006 report on Iran: http://www.icbl.org/lm/2006/iran.html
38 UN document CERD/C/63/CO/6, 10 December 2003
39 Committee on Economic, Social and Cultural Rights, General Comment 7: Rights to Adequate Housing: Forced Eviction, 20 May 1997, para. 10.
40 همانجا، بند 13
41 همانجا، بند 15
42 Permanent Court of International Justice, Minority Schools in Albania, Advisory opinion of 6 April 1935, Series A/B,
no. 64.
43 Convention on the Rights of the Child, article 29.2. See also Convention against Discrimination in Education article 5.c.
44 Universal Declaration of Human Rights article 26.3; International Covenant on Civil and Political Rights, article 18.
45 International Covenant on Economic Social and Cultural Rights, article 13.3; UNESCO Convention against Discrimination in Education, article 5.b.
46 Article 4.3 and 4.4, Declaration on the Rights of Persons Belonging to National or Ethnic, Religious and Linguistic Minorities, adopted by General Assembly resolution 47/135 of 18 December 1992.

3 - مخالفت مسلحانه: جندالله

2008-06-26T15:49:00.000-07:00

- مخالفت مسلحانه: جندالله
در 20 فوریه 2007، «جنبش مقاومت مردم ایران» (سابقا جندالله ایران) در یك بیانیه عمومی اظهار داشت كه این گروه:
« یك سازمان دفاعی است كه برای مبارزه در راه آزادی و دموكراسی در ایران و محافظت از مردم بلوچ و سایر اقلیت‌های مذهبی و قومی تشكیل شده است. هدف ما تغییر رژیم حاضر و استقرار یك نظام جدید در ایران است كه هر ایرانی در آن از امكانات و حقوق برابر برخوردار باشد. ما تعهد كرده‌ایم كه اعلامیه جهانی حقوق بشر و همه میثاق‌ها و قطعنامه‌های سازمان ملل را بپذیریم. ما فقط در دفاع از خود عمل می‌كنیم و هرگاه كه رژیم ایران یك ایرانی بی‌گناه را بكشد، ما بر اساس تمامی میثاق‌های سازمان ملل كه به مردم و ملت‌ها اجازه می‌دهد در برابر تجاوز و نسل‌كشی از خود دفاع كنند عمل می‌كنیم... ما تلاش می‌كنیم كه رژیم ایران را واداریم تا از سیاست‌های خشن خود علیه مردم بلوچ و سایر شهروندان ایرانی دست بردارد. ما برای قطع تبعیض، خشونت، بی‌عدالتی، فساد و تصفیه‌ قومی در ایران مبارزه می‌كنیم.»1
بیانیه منكر هرگونه رابطه‌ گروه با حكومت‌های خارجی یا گروه‌های اسلام‌گرا مانند القاعده یا طالبان شده است ، و دریافت كمك مالی، تسلیحاتی یا آموزشی از منابع خارجی را تكذیب كرده است.
عفو بین‌الملل،‌ اما، به این نكته توجه دارد كه به رغم بیانیه‌های جندالله در مورد انگیزه‌ها و ادعاهای آن در مورد رعایت قوانین بین‌الملل، این گروه به اعتراف خود (نگاه کنید به بخش 1- 3 در پایین) تعدیات فاحشی از قبیل گروگان‌گیری، كشتن گروگان‌ها و حمله علیه اهداف غیر نظامی مانند دفتر استاندار در زاهدان را مرتكب شده است. عفو بین‌الملل گروگان‌گیری، كشتن گروگان‌ها و شكنجه و بدرفتاری و هم‌چنین حمله علیه غیر نظامیان و حملات بیملاحظه را بدون هیچ قید و شرط، و صرف نظر از انگیزه مرتكبان آن و هر توجیهی كه برای‌ این كارهای‌ خود ارائه كنند، محكوم می‌كند. تحت قوانین بین‌المللی، و به دید عفو بین‌الملل، هیچ چیز هرگز نمی‌تواند این اعمال را توجیه كند. این اعمال همیشه غیر قانونی و نادرست‌اند و باید خاتمه یابند.
1ـ 3- حملات جندالله
از ژوئن 2005، و ظاهرا در حمایت از خواست‌های مبنی بر این كه مقامات كشوری باید تعدادی از اعضای جندالله و سایر افراد وابسته به اقلیت بلوچ را از بازداشت یا زندان آزاد كنند، تقریبا 20 نفر از مأموران ایرانی به وسیله جندالله گروگان گرفته شده‌اند. برخی از آنان بعدا كشته و برخی دیگر آزاد شدهاند. افراد دیگری از مقامات به قرار اطلاع پس از دستگیری بلافاصله كشته شده‌اند كه دروغ بودن ادعاهای جندالله مبنی بر رعایت حقوق بشر را نشان میدهد.
در سال 2005، تلویزیون العربیه مستقر در امارات متحده عربی گزارش داد كه جندالله مدعی شده است كه یك مقام اطلاعاتی ایرانی به نام شهاب منصوری را در 20 ژوئن 2005 دستگیر كرده است. در 12 ژوئیه، گزارش شد كه این گروه یك فیلم ویدئویی از قتل او را پخش كرده است.2 در دسامبر 2005، به فاصله كوتاهی پس از یك حمله به یك كاروان اتومبیل حامل مقامات كه دو نفر در جریان آن كشته شدند،3 دست كم هشت پلیس ایرانی به وسیله جندالله اسیر شدند.4 بنا به گزارش، دست كم یكی از آنان - سروان عباس نامجو كه ظاهرا مأمور مرزی بوده است - در ژانویه 2006 كشته شده و بقیه بعدا آزاد شده‌اند. هم‌چنین سه تبعه تركیه در دسامبر 2005 ربوده شدند كه بنا به گزارشها ممکن است جندالله مسئول این كار بوده باشد. این سه تن بعدا آزاد شدند5.
جندالله هم‌چنین مسئولیت آن چه را كه در ایران به «واقعه تاسوكی» مشهور شده به عهده گرفته است. در 16 مارس 2006، اعضای جندالله به یك كاروان اتومبیل نزدیك شهر تاسوكی در منطقه سیستان حمله كردند و تعدادی از مقامات ایرانی را به اسارت گرفتند. 23 تن از مقامات به عنوان غیر بلوچ از دیگران جدا و در كنار جاده كشته شدند. هفت نفر دیگر به گروگان گرفته شدند، كه دو تن از آنان -- یك افسر سپاه پاسداران انقلاب به نام احمد زاهد شیخی و رییس یگان ویژه سپاه پاسداران انقلاب (اطلاعات) به نام سرهنگ حمیدرضا كاوه بیرجندی6 -- در ماه‌های آوریل و مه 2006 كشته شدند. فیلمهای ویدیویی كه ادعا شده گروگان‌ها و كارت‌های شناسایی آنان را نشان می‌دهد در 21 مارس 2006 به تلویزیون الجزیره فرستاده شد و فیلمهای دیگری كه ظاهرا كشتن احمد زاهد شیخی و سرهنگ كاوه بیرجندی را نشان می‌دهد بعدا پخش شده است. ولی، وزیر كشور مصطفی پورمحمدی این امر را كه تصاویر مربوط به سرهنگ باشد تكذیب كرد و آن را متعلق به «گروگانی قدیمی» دانست كه قبلا كشته شده است.7 علی پورشمسیان، معاون رییس بخش حراست هلال احمر ایران كه یكی از كسانی بوده كه در «واقعه تاسوكی» گروگان گرفته شده بود، پس از آزادی خود در اوت 2006 گفت كه احمد زاهد شیخی و سرهنگ كاوه بیرجندی هنوز زنده‌اند و به عنوان گروگان نگه داشته شده‌اند. او گفت كه چهار نفر دیگر از گروگان‌های «تاسوكی» آزاد شده‌اند.8 ولی در آوریل 2007، روزنامه رسمی ایران گزارش داد كه چهار تن از گروگان‌های «تاسوكی» كشته و سه تن آزاد شده‌اند9.
جندالله هم‌چنین به داشتن مسئولیت برای یك واقعه دیگر در 13 مه 2006 متهم شده است، كه در جریان حمله‌ای در جاده كرمان به بم در استان كرمان، 12 نفر كشته شدند و همه آنان بنا بر گزارش غیر نظامی بوده‌اند. مهاجمان كه لباس بلوچی و یونیفورم پلیس به تن داشتند، 11 نفر را پس از كشاندن آنان به بیرون از اتومبیل‌هایشان كشتند و یك نفر دیگر را كه با اتومبیلی از آن جا رد می‌شد و نایستاده بود نیز كشتند. آنان هم‌چنین پسری 11 یا 12 ساله را به یك تیر برق بستند و او را واداشتند كه صحنه كشتن را تماشا كند. مقامات ایرانی و از جمله امیررضا سواری، رییس دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی و سردار اسكندر مؤمنی معاون نیروی انتظامی بعدا جندالله را به این حمله متهم كردند،10 ولی جندالله آن را تكذیب كرده است. عفو بین‌الملل در دسامبر 2006 از مقامات ایران در مورد هر تحقیق رسمی كه در مورد این واقعه صورت گرفته توضیح خواست، ولی تا اوت 2007 پاسخی دریافت نكرده است.
در 14 دسامبر 2006، یك روز پیش از انتخابات سرتاسری مجلس خبرگان و انتخابات شوراهای محلی، بمبی در یك اتومبیل جلو دفتر استانداری سیستان و بلوچستان در زاهدان منفجر شد و باعث مرگ صاحب اتومبیل گردید كه به قرار اطلاع ربوده شده بود، و كمی هم به ساختمان استانداری آسیب زد. جندالله مسئولیت این حمله را به عهده گرفته است. به فاصله كوتاهی پس از آن، به قرار اطلاع، بمب دیگری در یك سطل زباله جلو دانشگاه زاهدان منفجر شد و یك دانشجو را زخمی كرد. مقامات دولتی جندالله را مسئول آن دانستند، ولی جندالله مسئولیت خود را منكر شده است.
در 14 فوریه 2007، اتومبیلی حاوی بمب یك اتوبوس حامل سپاهیان پاسدار و دیگران را منفجر كرد و دست كم 14 نفر از آنان را كشت و تقریبا 30 نفر را مجروح كرد. مسئولیت این حمله را كه از سوی دبیر كل سازمان ملل، بان كی مون محكوم شد11 بعدا جندالله به عهده گرفت. این گروه ظاهرا گفته است كه حمله به تلافی اعدام چندین نفر از اعضای اقلیت عرب اهوازی،12 كه در دادگاههایی ناعادلانه به اتهام بمب‌گذاری در استان خوزستان در سال 2005 محکوم شده بودند، صورت گرفته است.13 دو روز بعد، بمب دیگری در زاهنان منفجر شد كه جراحتی به دنبال نداشت.
در 27 فوریه 2007، پس از یك درگیری مسلحانه بین اعضای جندالله و نیروهای امنیتی در استان سیستان و بلوچستان، این گروه چهار پلیس ایرانی را به گروگان گرفت. گزارش شده است كه سه تن در حمله نیروهای امنیتی پاكستان به ساختمانی در بولدا در پاكستان در 23 مارس آزاد شدند. آنان گفتند كه نفر چهارم چند روز پیشتر به وسیله جندالله كشته شده است.14
عفو بین‌الملل گروگان‌گیری و كشتن گروگان‌ها را، چه به وسیله نیروهای حكومتی یا به دست گروه‌های مسلح صورت بگیرد، کاملا محكوم می‌كند. این اعمال نقض شدید قوانین بین‌المللی بشمار می‌رود. این سازمان هم‌چنین با هر نوع حمله عمدی به غیر نظامیان، حملات بی‌ملاحظه و حملات بیتناسب مخالف است.
گروههای مسلح و قوانین بین‌المللی
مخالفت عفو بین‌الملل با خشونتهای گروه‌های مسلح در اصول و ارزش‌های احترام به حقوق و حیثیت بشری برای همه و اصول قوانین انساندوستانه بین‌المللی (international humanitarian law - IHL) ریشه دارد. قوانین حقوق بشر عموما در مورد گروه‌های مسلح (كه امضاكننده پیمانهای حقوق بشری نیستند) مستقیما مصداق پیدا نمی‌كند. قوانین انساندوستانه بین‌المللی كه می‌توانند در مورد گروه‌های مسلح به كار گرفته شود، استانداردهایی برای رفتار انسانی تعیین می‌كنند كه در مورد همه طرف‌های‌ درگیری‌های مسلحانه قابلیت كاربرد دارند. به بیان كمیته بین‌المللی صلیب سرخ، كه بالاترین مرجع قوانین انساندوستانه بین‌المللی بشمار می‌رود، «هرجا كه نیروهای مسلح به كار گرفته می‌شود، گزینه‌های وسیله و روش نامحدود نیست». این قانون اولیه صریحا در تعدادی از پیمانهای قوانین بین‌المللی منعكس شده است. اصل 3 مشترك در چهار میثاق 1949 ژنو و پروتکُل 2 اضافی آن‌ها اسنادی هستند كه مستقیما به برخوردهای‌ نظامی غیر بین‌المللی مربوط می‌شود، كه گروه‌های مسلح معمولا در این چهارچوب عمل می‌كنند. این پیمانها به طور فزاینده‌ای با قوانین معمولی بین‌المللی تكمیل شده‌اند. بررسی كارشناسانه صلیب سرخ جهانی از قوانین انساندوستانه بین‌المللی معمول به این نتیجه رسیده است كه بسیاری از مقررات این قوانین كه در مورد درگیری‌های بین‌المللی تدوین شده است اكنون درگیری‌های غیر بین‌المللی را نیز شامل می‌شود. این مقررات، ممنوعیت حمله به غیرنظامیان، و حملات بی‌ملاحظه و بی‌تناسب را در بر می‌گیرد.
در مواردی كه به حد درگیری نظامی نمی‌رسد، عفو بین‌الملل از گروه‌های مسلح می‌خواهد كه اصول بنیادین انسانی مستخرج از قوانین انساندوستانه بین‌المللی را رعایت كنند. بر این اساس، عفو بین‌الملل خشونتهای فاحش گروه‌های مسلح، از جمله حملاتی كه غیر نظامیان را هدف قرار می‌دهد، حملات بی‌ملاحظه و بی‌تناسب، شكنجه و سایر بدرفتاری‌ها، گروگان‌گیری، و كشتن اسیران را محكوم می‌كند.

1 http://jonbeshmardom.blogspot.com/2007/03/statement-of-peoples-resistance.html
2 در 16 ژوئیه ، وزیر اطلاعات ایران علی یونسی در مصاحبه با خبرگزاری مجاز رسمی دانشخویان ایران (ایسنا)‌ این قتل‌ را تأیید ولی تكذیب كرد كه شهاب منصوری یك مأمور اطلاعاتی بوده است.
3 آقای احمدی‌نژاد قرار بود كه در این کاروان باشد، ولی بعد برنامه حركتش را تغییر داد
4 در نوامبر 2006،‌ محمد عسكری پس از این كه به دست داشتن در حمله‌ای به این كاروان مجرم شناخته شده بود در ایرانشهر به دار آویخته شد (نگاه كنید به 1ـ 3 در زیر).
5 Iran: Group Releases Turks, Still Holding Soldiers Hostage
http://www.rferl.org/featuresarticle/2006/01/b66f6681-b4db-47fc-9284-44a92bcbb8e2.html
6 یگان ویژه پاسداران (اطلاعات)، مردم‌سالاری، 8 مه 2007، به نقل از ایلنا.
7 سایت مردم‌سالاری، ‌8 مه 2006
8 روزنامه كیهان، 20 اوت 2006
9 Iran Daily, 18 April 2007 http://www.iran-daily.com/1386/2821/html/index.htm
10 گزارش‌های ایسنا و خبرگزاری فارس 14 مه 2006
11 Secretary-General Condemns Terrorist Attack In Zahedan, Iran 14 February 2007, http://www.un.org/News/Press/docs/2007/sgsm10881.doc.htm
12 See, for example, Iran: Four Iranian Arabs executed after unfair trials (AI Index: MDE 13/005/2007) and Iran: Amnesty International condemns executions after unfair trials (AI Index: MDE 13/016/2007).
13 AFP, 14 February 2007
14 AFP, 26 March 2007.

4 - نقض حقوق بشر علیه بلوچ‌ها

2008-06-26T15:26:00.000-07:00

گرچه اطلاعات مربوط به نواحی بلوچ‌نشین در ایران همیشه به سختی قابل دریافت و تأیید است، عفو بین‌الملل مواردی از نقض حقوق بشر علیه بلوچ‌ها را كه به این سازمان رسیده در طول سال‌‌ها مستند كرده است. برای‌ مثال، در اواخر دهه 1980 و دهه 1990 عفو بین‌الملل مواردی از اعدام بدون محاكمه عادلانه بلوچ‌ها را ثبت كرده است. اعدام‌شدگان معمولا به راهزنی، قاچاق مواد مخدر یا مبارزه مسلحانه علیه جمهوری اسلامی متهم شده بودند.
تعدادی از بلوچ‌ها، از جمله روحانیان سنی، در شرایط مشكوكی در داخل یا خارج كشور كشته شده‌اند. موارد مرگ مشكوك مشابه سایر اقلیت‌های مذهبی‌ یا مخالفان مقامات ایران، از وجود یك برنامه اعدام‌های فراقضایی به وسیله مقامات ایران حكایت می‌كند.1 دو عضو طایفه نارویی، هیبت و دلاور، در مارس 1993 در جلو خانه خود در كراچی به ضرب گلوله كشته شدند.2 مولوی عبدالمالك ملازاده (برادر مولوی علی اكبر ملازاده كه در بالا مطلبی از او نقل شد و پسر یك روحانی برجسته سنی‌ بلوچ) و یك همراه او به نام عبدالناصر جمشید زهی در شرایط مشكوكی در 1996 در پاكستان كشته شدند.3 بنا به گزارش،‌‌ آنان در خیابانی در ناحیه لیاری كراچی به وسیله افرادی ناشناخته كه با یك تاكسی از كنار آنان می‌گذشتند به ضرب گلوله كشته شدند. مولوی احمد صیاد، یك رهبر سنی با اصلیت بلوچ، پس از دستگیری به وسیله نیروهای امنیتی ایران در فرودگاه بندرعباس به هنگام بازگشت از امارات متحده عربی در ژانویه 1997، در شرایط نامشخصی درگذشت. جسد او پنج روز بعد در خارج شهر پیدا شد. او قبلا در سال 1990 دستگیر شده و ظاهرا به خاطر عقاید مذهبی و تصور داشتن ارتباط نزدیك با عربستان سعودی به مدت پنج سال بدون محاكمه بازداشت شده بود. پس از آزادی از زندان، او در سیستان و بلوچستان مدرسه‌ای برای مسلمانان سنی باز كرده بود.4 در نامه‌ای خطاب به گزارشگر پیشین سازمان ملل در باره وضع حقوق بشر در ایران، مقامات ایران اظهار داشتند كه مولوی احمد صیاد «در یك ایستگاه اتوبوس فوت کرده است» و «پزشكی قانونی تأیید كرده كه او به دلیل مشكل قلبی فوت کرده است».5 امان نوری، یك روحانی سنی از زابل، پس از انتقاد از سیاست‌های دولت در منطقه در ژوئیه 1998 به دست افراد مسلح ناشناس كشته شد. نشانی از این كه مقامات ایرانی در مورد قتل او تحقیق كرده باشند در دست نیست.6
جسد مولوی ‌احمد صیاد پس از دستگیرشدن به وسیله نیروهای امنیتی ایران در 1997 پیدا شد.
© www.taftaan.mihanblog.com
در سال‌های اخیر، با وجود باز شدن محتاطانه فضای فرهنگی برای بلوچ‌ها ، اتهامات گسترده‌ای از‌ نقض حقوق بشر علیه بلوچ‌ها در چهارچوب پاسخ رسمی به وضعیت امنیتی رو به وخامت مناطق بلوچ‌نشین گزارش شده است.
1ـ 4 پاسخ نظامی
برای سالیان متمادی، در شرق كشور حضور نظامی سنگینی وجود داشته است. این امر پس از «واقعه تاسوكی» (شرح آن را در بالا ببینید) تشدید شده است. یك نیروی كوچك به نام مرصاد كه به قرار اطلاع از سال 1995 برای مقابله با قاچاق مواد مخدر در كرمان مستقر شده بود، به یك واحد عملیاتی مشترك نیروهای مختلف امنیتی در پایگاهی نزدیك زاهدان گسترش یافته است.7 منابع بلوچی ادعا می‌كنند كه این واحد مأموریت دارد تا با ایجاد ترس در جامعه محلی امنیت را حفظ كند و از این رو به آن اجازه داده شده است كه با مصونیت از مجازات به نقض فاحش حقوق بشر مانند قتل غیر قانونی و شكنجه دست بزند. در سال 1998 فرمانده پادگان مرصاد به قرار اطلاع گفته است، «به ما دستور داده نشده است كه افرادی را كه مسلح هستند دستگیر و تحویل دهیم. بنا به بخشنامه‌ای كه به ما داده شده است، ما هریک از اشرار را هر جا دستگیر كنیم اعدام خواهیم كرد».8
در آوریل 2006، به دنبال «واقعه تاسوكی» قرارگاه نظامی رسول اكرم در زاهدان به منظور همآهنگ كردن تلاش‌های پلیس، ارتش و سایر نهادهای امنیتی در منطقه ایجاد شد. این امر ظاهرا پس از تشكیل یك «شورای تأمین»9 دراین استان صورت گرفته است. اعتقاد بر این است كه قرارگاه نظامی رسول اكرم پایگاه اصلی واحد توسعه یافته مرصاد در سیستان و بلوچستان است، و تخمین زده می‌شود كه در حال حاضر بین 20 تا 25 هزار سرباز دارد.10
در ژوئن 2006، سرتیب قاسم رضائی، جانشین وقتِ فرمانده نیروهای انتظامی ایران در قرارگاه رسول اكرم به ایرنا گفته است:‌
«این قرارگاه نظامی فرا نظامی و فرا ملی است به این معنا كه نیروهای مستقر در این جا از ارتش، سپاه، واحد هوانیروز، بسیج و نیروهای انتظامی تشكیل شده است... این قرارگاه نظامی دو ماه پیش كار خودش را آغاز كرده و در این فاصله پنج پایگاه در این استان ایجاد كرده كه تحت فرماندهی آن عمل می‌كنند. در حال حاضر، قرارگاه مشغول آماده سازی تیپ‌های مسلح است تا وارد مرحله عملیاتی شوند.»11
در اوت 2006، همین فرمانده گفت كه یكی از كارهای این قرارگاه جلوگیری از قاچاق مواد مخدر در مناطق شرقی استان هرمزگان، و در استان‌های كرمان، خراسان جنوبی و سیستان و بلوچستان است. او گفت كه «پایگاه‌های عملیاتی پیش جبهه در منطقه ایجاد شده است، اردوگاه‌های بسیج تأسیس شده و از قبایل آماده به همكاری ‌استفاده خواهد شد» و تأكید كرد كه مقامات «سیستم اطلاعاتی منطقه را تقویت كرده‌اند».12 او هم‌چنین برنامه‌های مربوط به بستن یك مسیر 70 كیلومتری مرز با پاكستان را از طریق ایجاد خندقی به عرض 5 متر و عمق 4 متر، همراه با كنترل الكترونیك و گشت‌های مسلح اعلام كرد. در نوامبر 2006، آنتونیو ماریا كوستا، مدیر اجرایی دفتر سازمان ملل در باره مواد مخدر و جنایت (یونودك) كه از قرارگاه رسول اكرم دیدن می‌كرد اعلام كرد كه یونودك 22 میلیون دلار به ایران کمک خواهد كرد. او گفت كه این كمك‌ برای تقویت مرز شرقی علیه قاچاقچیان مواد مخدر و برای فعالیت‌های اطلاعاتی پلیس در آن منطقه از كشور منظور شده است.13
2ـ 4- پاسخ قضایی
در ماه مه 2006، حجت الاسلام والمسلمین محمد ابراهیم نكونام، یك قاضی كه قبلا دادستان دادگاه ویژه روحانیت و سپس معاون دادستان كل شده بود، به عنوان مشاور رییس قوه قضائیه و رییس كل اداره دادگستری سیستان و بلوچستان منصوب شد.14 در همان ماه سرتیپ قاسم رضایی اعلام كرد كه یك دادگاه ویژه در شرق كشور ایجاد می‌شود. او گفت:
«تأسیس این دادگاه همزمان با آغاز كار قرارگاه شرق كشور روند مقابله با اشرار را تشدید می‌كند و صدور مجازات‌هایی كه متناسب با جرم باشد مسلما در كنترل جرم نقش مهمی خواهد داشت.»15
سید محسن صادقی، معاون استاندار در امور سیاسی و امنیتی در استان سیستان و بلوچستان، در ژوئن 2006 با اشاره به این دادگاه گفت:
«ایجاد قرارگاه نظامی رسول اكرم، عملیات پایگاه‌ها و تیپ‌های تحت فرماندهی آن در نبردهای تعیین‌كننده علیه اشرار و كسانی كه امنیت را به خطر می‌اندازند، فعالیت‌های دادگاه ویژه رسیدگی‌ به جرایم امنیتی، موضع قاطع قوه قضائیه علیه جرایم و تشدید اقدامات امنیتی، همه این‌ها كمك كرده است تا مردم احساس امنیت و آرامش كنند.»16
در همان ماه از قول حجت الاسلام نكونام نقل شده كه گفته است یك «مجتمع قضایی ویژه جرایم امنیتی» برای رسیدگی به «شرارت، ناامنی، گروگان‌گیری، آدم‌ربایی، راهزنی، راهبندی، سرقت مسلحانه، قاچاق عمدهای و شبكه‌ای مواد مخدرو سلاح و مهمات و هر اغتشاش و ناامنی» ایجاد شده است. او گفت كه به قوه قضائیه پیشنهاد شده كه یك شعبه از دیوان عالی كشور در این مجتمع برای زودتر اجرا شدن احکام مستقر شود تا فاصله بین وقوع جرم و اجرامرتفع گردد. او اضافه كرد:
«تشكيلات قضايي محدود و مامور به اجراي حدود الهي و اسلامي است و قوميت، مذهب و ديدگاه ها در نحوه رسيدگي تفاوتي ندارد.»
همین مقاله گفته است كه مجتمع كار خود را با یك نفر بازپرس و دو دادیار آغاز كرده است.17
پس از آن، در ژوئن 2006، موقعی كه اعدام شش نفر به خاطر نقض قوانین مذهبی اعلام شد18، حجت الاسلام نكونام به مشكلات محلی اشاره كرد و گفت برای حل آن‌ها اقداماتی در جریان است:
«سيستم اداري و قضايي استان يك سيستم ناكارآمد است و موانع سيستمي زيادي دارد اما با اين وجود با تمام توان و با عنايت و توجه رييس قوه قضاييه و مقام معظم رهبري به استان، احكام الهي را به سرعت رسيدگي و اجرا مي‌‏كنيم.»19
عفو بین‌الملل اطلاع دیگری در باره این دادگاه یا رویه‌ای كه تحت آن عمل می‌كند ندارد. روشن نیست كه آیا دادگاه به عنوان یك شعبه دادگاه انقلاب عمل می‌كند و از این نظر تابع آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب است، یا این یك دادگاه ویژه مانند یك دادگاه نظامی یا دادگاه فوق‌العاده دیگر است و خارج از چهارچوب آن عمل می‌كند. سازمان عفو بین‌الملل در ژوئیه 2007 طی نامه‌ای از رییس قوه قضائیه اطلاعات بیشتری، از جمله روشن كردن اختیارات دادگاه، رویه كار و تركیب آن، به شمول هر گونه روند تجدیدنظر، را درخواست كرد و خواهان اطلاعات آماری در باره عملكرد این دادگاه از هنگام تأسیس آن شد، مانند تعداد پرونده‌هایی كه در آن رسیدگی شده، نوع پرونده‌ها و اتهامات مربوطه، تعداد افرادی كه در آن مجرم شناخته شده‌اند، تعداد كسانی كه در آن محكوم به مرگ شده‌اند، و تعداد كسانی كه پس از محکومیت در این دادگاه اعدام شده‌اند. تا اوت 2007، عفو بین‌الملل پاسخی‌‌‌‌‌ دریافت نكرده است. تأسیس این دادگاه هم‌چنین با افزایش چشمگیر تعداد بلوچ‌هایی كه اعدام‌ آنان در ایران گزارش شده هم‌زمان بوده است (نگاه کنید به بخش 4ـ 4 در پایین).
عفو بین‌الملل از این نگران است كه رویه به كار رفته در این دادگاه، همانند رویه‌هایی كه در دادگاه‌های دیگر از قبیل دادگاه ویژه روحانیت معمول است، از استانداردهای بین‌المللی مربوط به محاكمه عادلانه، مانند آن چه كه در میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی آمده و ایران یك كشور امضاكننده آن است، بسیار پایین‌تر باشد. اطلاعات بسیار کمی كه در باره محاكمه برخی از بلوچ‌ها وجود دارد كه در ظرف چند روز دستگیر، محاكمه و اعدام شده‌اند، ‌و تعداد زیاد بلوچ‌هایی كه از هنگام تأسیس این دادگاه در ماه مه 2006 اعدام شده‌اند، همراه با اظهارات حجت‌الاسلام نكونام در باره لزوم تسریع در اجرای احكام، ظاهرا بدون رعایت حق تجدید نظر، و نیاز به حل «موانع سیستمی»، نگرانی‌های شدیدی را در باره این كه روندهای عادلانه محاكمه در دادگاه ویژه جرایم امنیتی نقض میشود، برمیانگیزد. عفو بین‌الملل به خصوص در باره ناعادلانه بودن رویه‌های این دادگاه، با توجه به امكان صدور حكم اعدام و تعهدات بین‌المللی خاص مربوط به حقوق متهم برای محاكمه عادلانه كه صدور حكم اعدام به همراه دارد، اظهار نگرانی می‌كند. هر حكم اعدامی كه پس از یك دادگاه ناعادلانه به مرحله اجرا درآید، نفی خودسرانه حق حیات محسوب می‌شود.
مقامات ایران تحت قوانین بین‌المللی ملزمند برای همه كسانی كه به پیشگاه نظام قضایی آورده می‌شوند، محاکمههایی عادلانه تضمین كنند (در مورد حد اقل استانداردهای محاکمه عادلانه، به داخل كادر در بخش 5 ـ 4 پایین مراجعه كنید). كمیته حقوق بشر كه مسئولیت نظارت بر اجرای میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی را به عهده دارد، گفته است كه «ماده 14 نه فقط در مورد رویه‌های تعیین كننده اتهامات کیفری علیه افراد صادق است و بلكه در مورد رویه‌های مربوط به تعیین حقوق و وظایف آنان در یك دادخواهی در قانون نیز صدق می‌كند». كمیته مضافا علیه «وجود ... دادگاه‌های نظامی یا ویژه برای محاكمه غیرنظامیان» اخطار كرده است: «این امر ممكن است مشكلاتی جدی در موارد مربوط به اجرای منصفانه، بی‌طرفانه و مستقل عدالت ایجاد كند. در غالب موارد، دلیل تأسیس چنین دادگاه‌هایی اجازه دادن به اجرای رویه‌های استثنایی است كه استانداردهای معمول قضاوت را رعایت نمی‌كنند.»20
كمیته حقوق بشر هم‌چنین گفته است كه اصول بنیادین محاکمه عادلانه، از جمله اصل برائت، هنجارهای قطعی قوانین بین‌الملل بشمار می‌روند. این‌ هنجارها در مورد همه كشورها در همه زمان‌ها صادق است، و كشورها در هیچ شرایطی نمی‌توانند از آن‌ها سر باز زنند. كمیته اضافه كرده است كه بر اساس اصول قانونیت و حكم قانون، لوازم بنیادین محاكمه عادلانه باید در دوران حالت اضطراری رعایت شود. گرچه ایران در وضعیت اضطراری به سر نمی‌برد، این نطر كمیته نشان دهنده اهمیت حاکمیت قانون، قانونیت و محاكمه عادلانه در همه زمان‌ها است.21
3 ـ 4- كشتن و دستگیری‌ به وسیله نیروهای امنیتی
پس از حمله به كاروان اتومبیل در دسامبر 2005، كه در آن هشت مسئول امنیتی به گروگان گرفته شدند، «واقعه تاسوكی» در مارس 2006، و حمله در كرمان در مه 2006، عفو بین‌الملل این اطلاعات را در مورد نقض حقوق بشر یا خشونت‌هایی كه ممكن است علیه بلوچ‌ها به كار رفته باشد دریافت كرده است:
س
مولوی عبدالرحمان رجبی
© www.sunnionline.ir
ه نوجوان -- عبدالله نوتی زهی 15 ساله، روح‌الله نوتی زهی 16 ساله و مسعود شهبخش 18 ساله -- به وسیله مأموران امنیتی ایران اندكی پس از ساعت 9 بعدازظهر 22 ژانویه 2006 به ضرب گلوله در زاهدان كشته شدند. آنان با موتورسیكلت از ملاقات عمویشان در بیمارستان باز می‌گشتند كه در خیابان خرمشهر از سوی مأمورانی كه در یك اتومبیل حركت می‌كردند زیر آتش قرار گرفتند. آن‌ها مجروح در خیابان افتادند و دو باره از سوی مأموران به آنان شلیك شد. عبدالله نوتی زهی و مسعود شهبخش در محل جان سپردند، و روح‌الله نوتی زهی به بیمارستان منتقل شد ولی بعد درگذشت.
مولوی عبدالرحمان رجبی، مؤذن سنی مسجد مكی در زاهدان بر اساس گزارش در 14 مه 2006، روز بعد از حادثه كرمان كه در آن 12 غیر نظامی كشته شدند و حكومت جندالله را مسئول آن دانست، به وسیله یك مأمور حفاظت بسیج تحت تیراندازی قرار گرفت. او حدود ساعت 3:10 دقیقه صبح از كنار ساختمان بسیج در خیابان خیام می‌گذشت تا برای اذان گفتن به مسجد برود كه به سوی او تیراندازی شد. در عین این كه پاسدار مربوطه از فاصله چندمتری تیراندازی كرده بود، او مجروح نشد. بعدا، او به فرمانده محلی بسیج و مركز بسیج شكایت كرد و خواست كه این حادثه مورد تحقیق قرار گیرد، ولی از این كه او پاسخی گرفته باشد خبری نیست.22
در مه 2006، گزارش رسید كه دست كم 10 نفر به وسیله مأموران امنیتی ایران كشته شده‌اند. پس از كشته شدن 12 غیر نظامی در استان كرمان در 13 مه، بنا به گزارش، مأموران امنیتی ایران یك عملیات ضد شورشی در نواحی بلوچ‌نشین نزدیك بم و نصرت‌آباد، شامل حملات هوایی با هلیكوپتر‌های جنگی به راه انداختند. در 17 مه، معاون استانداری كرمان اعلام كرد كه در مرز استان‌های كرمان و سیستان و بلوچستان «چهار گردان عملیاتی نیروی انتظامی و برخی از واحدهای نظامی و امنیتی، تروریست‌ها را محاصره كرده‌اند».23 روز پیش از آن، فرماندار بم اعلام كرده بود كه در جریان عملیات هوایی دست كم 10 نفر كه در حمله 13 مه دست نداشته‌اند كشته شدند،24 و منابع بلوچی گزارش دادند كه دست كم 18 نفر كه بیشتر آنان كشاورز یا چوپان بوده‌اند، با آتش هلیكوپترهای جنگی كشته شده‌اند.25
پس از واقعه موسوم به تاسوكی ، گروه‌های اپوزیسیون بلوچ ادعا می‌كنند كه بیش از 200 نفر به وسیله نیروهای امنیتی ایران بازداشت و به نقاط نامعلومی منتقل شده‌اند، مسئله‌ای كه در مورد سلامتی آنان نگرانی ایجاد كرده است. بیانیه‌های رسمی حاكی از آن است كه بیش از 100 نفر در استان سیستان و بلوچستان در هفته‌های آغازین سال نو ایرانی كه از 21 مارس 2006 آغاز شد دستگیر شده‌اند. برای مثال، در 9 ماه مه محسن صادقی، معاون استانداری استان سیستان و بلوچستان به ایسنا گفت كه 124 نفر از آغاز سال به دلیل «جرایم راهبندی مسلحانه، آدم‌ربایی، سرقت و قتل مسلحانه» در این استان دستگیر شده‌اند.26 همان مقاله گزارش داد كه سرتیپ جواد حامد، فرمانده نیروی انتظامی استان از دستگیری‌ دو نفر -- به نام‌های رضا الف 20 ساله و امان‌الله ز 35 ساله - به دلیل مظنونیت به «همكاری‌ با گروهك تروریستی» مسئول حمله تاسوكی خبر داده است. در آوریل 2007، وزیر كشور گفت كه 40 عضو «گروهك تروریستی جاده زابل-زاهدان ]تاسوكی[»شناسایی و 17 تن از آنان اعدام شده‌ یا در جریان عملیات و درگیری‌ها كشته شده‌اند. او هم‌چنین گفت، «وزارت كشور قبول دارد كه در موضوع حادثه تاسوكي در جاهايي تعلل شده است، به طوري كه مسئولان پاسگاه نزديك به وقوع اين حادثه به دليل اين تعلل به دادگاه معرفي شدند، كه چند نفر آنها محكوم و چند نفر نيز در حال محاكمه هستند.»27
عفو بین‌الملل در باره همه این موارد در نامه‌‌ای خطاب به مقامات ایران در دسامبر 2006 استفسار كرده است و در مورد هر تحقیقی كه احیانا در باره چهار مورد اول انجام گرفته خواستار اطلاعات شده است. سازمان هم‌چنین جزئیات مربوط به هر فردی را كه در رابطه با وقایع استان سیستان و بلوچستان بازداشت گردیده خواستار شده و از مقامات ایران خواسته است كه به همه بازداشتیان اجازه داده شود كه به خانواده‌ها و وكیل مورد انتخاب خود و هر گونه درمان پزشكی لازم دسترسی داشته باشند و سریعا و عادلانه به خاطر جرایم شناخته شده کیفری تحت محاكمه قرار گیرند یا آزاد شوند.
پس از بمب‌گذاری‌های دسامبر 2006 در زاهدان و بمبگذاری در اتوبوس در فوریه 2007، مقامات از ده‌ها دستگیری خبر دادند. برای مثال، در 12 آوریل 2007، كیهان گزارش داد كه وزیر كشور از دستگیری 90 عضو ادعایی جندالله در نزدیك مرز پاكستان خبر داده است كه چهار تن از آنان برای حمله مسلحانه آماده می‌شدند. در 24 آوریل، وزیر كشور گفت كه 174 «شرور مسلح، قاتل و دزد فراری» در جنوب و جنوب شرقی استان كرمان دستگیر شده‌اند. او گفت كه شش نفر دیگر در جریان عملیات كشته شده‌اند. دست كم دو نفر پس از محكومیت به دست داشتن در بمب‌گذاری (شرح آن را در پایین ببنید) اعدام شده‌اند. منابع بلوچ می‌گویند كه برخی از بازداشت‌شدگان مشمول ناپدید شدن اجباری شده‌اند. هم‌چنین گزارش‌هایی از قتلهای غیر قانونی به دست نیروهایی امنیتی منتشر شده است.
وحید میربلوچ ‌زهی © Radio
Baloch FM
گزارش شده است كه جسد وحید میربلوچ ‌زهی 23 ساله28 در 13 ژوئن 2007 در زاهدان پیدا شده است. او در 14 فوریه 2007، روز حادثه بمب‌گذاری اتوبوس، پس از این كه به دنبال شنیدن صدای انفجارها با اتومبیل از خانه بیرون رفت ناپدید شده بود. ظاهرا خانواده‌اش برای پیدا كردن او تلاش زیادی به عمل‌ آوردند كه بی‌نتیجه بود. بنا به گزارش، روی بدن او زخم‌هایی بوده كه چنین می‌نماید كه او پیش از مرگ شكنجه شده بوده است، ولی از شروع هیچ تحقیقی در این باره خبری نرسیده است. عفو بین‌الملل در اوت 2007 به مقامات ایران نامه نوشت و از آنان خواست كه در مورد مرگ وحید میربلوچ ‌زهی تحقیق به عمل آید.
.
رؤیا سارانی © Private
بنا به گفته شاهدان عینی، در روز 16 ماه مه 2007، حدود ساعت 5:30 بعدازظهر رؤیا سارانی 11 ساله پس از خروج از امتحان در مدرسه در خیابانی در زاهدان به ضرب گلوله كشته شد. پدر او، حاج قادر سارانی او و برادرش الیاس را با اتومبیل از مدرسه به خانه می‌برده است كه افراد وابسته به بخش 19 نیروی انتظامی (كه گفته می‌شود بخش اطلاعاتی است) اتومبیل پژو 405 آنها را در انتهای بولوار برق در زاهدان متوقف کردند. حاج قادر سارانی تلاش کرد به نیروی انتظامی توضیح دهد كه او فقط دارد كودكانش را از مدرسه به خانه می‌برد، ولی مأموران به او هیچ توجهی‌ نکردند و بر روی او و اتومبیل آتش گشودند. بنا به گزارش، الیاس سارانی مجروح شد و باید بستری میشد، ولی رؤیا سارانی در جا كشته شد. بنا به گزارش، خانواده او از سوی مقامات تحت فشار قرار گرفتند تا تشییع جنازه بیسروصدایی ترتیب دهند و نگذارند دیگران در آن شركت كنند. خانواده او ممكن است از سوی مقامات ایرانی محل تسلیتی دریافت كرده باشند، ولی از شروع هیچ تحقیقی در باره مرگ او و زخمی‌ شدن برادرش خبری نرسیده است. عفو بین‌الملل در ژوئیه 2007 به مقامات ایران نامه نوشت، ولی پاسخی دریافت نكرده است.
ب
یعقوب مهرنهاد © http://mahrnehad.blogfa.com
نا به گزارش، شش عضو انجمن جوانان صدای‌ عدالت، یك سازمان غیر دولتی شناخته شده دارای مجوز از سازمان ملی‌ جوانان، در اوایل مه 2007 دستگیر شده‌اند. رییس انجمن، یعقوب مهرنهاد به قرار اطلاع پس از شركت در یك جلسه در اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی استان كه ظاهرا با حضور فرماندار زاهدان برگزار شده بود، دستگیر شده است.29 معلوم نیست كه آیا پنج عضو دیگر نیز در این جلسه بوده‌اند یا خیر. سه نفر از آنان (به نام‌های سنگك زهی، خانه گیر و رضا قزاق) بنا به گزارش سه روز بعد آزاد شده‌اند،30 و ابراهیم مهرنهاد و نصیر براهوئی در حول و حوش 7 ژوئیه 2007 آزاد شدند،31 ولی اعتقاد بر این است كه یعقوب مهرنهاد هم‌چنان در بازداشت به سر می‌برد و ظاهرا دسترسی به خانواده یا وكیلی كه خود انتخاب كرده باشد ندارد. معلوم نیست كه آیا به او و دیگرانی كه آزاد شده‌اند تفهیم اتهام شده است یا خیر، گرچه برخی از روزنامه‌ها در ژوئیه گزارش دادند كه مردی به نام یعقوب م. به ظن «كمك به عبدالمالك ریگی» رهبر جندالله در بازداشت به سر میبرد.32
استانداردهای بین‌المللی مربوط به كاربرد قهرو دستگیری و بازداشت
برخی از این موارد چنین ایفاد می‌كند كه مقامات ایران احیانا نقض استانداردهای كلیدی حقوق بشر، و مشخصا ممنوعیت محرومیت خودسرانه از حیات، را مرتكب شده‌اند. این حق در بسیاری از استانداردهای بین‌المللی و از جمله ماده (1)6 میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی تضمین شده است. كمیته حقوق بشر در اظهار نظری در این مورد تأكید كرده است كه حق حیات یك «حق افضل است كه هیچ تخلفی از آن، حتی در زمان اضطرار عمومی كه حیات یك ملت در خطر قرار گرفته است، مجاز نیست».33 كمیته تأكید كرده است حكومت‌ها «باید اقداماتی را انجام دهند كه نه فقط محرومیت از حیات از طریق اعمال جنایی را ممنوع و مجازات كنند، و بلكه مانع از كشتن خودسرانه به وسیله مأموران امنیتی خود نیز بشوند. محرومیت از حیات به وسیله مقامات یك كشور مسئله‌ای به نهایت وخیم است. بنا براین، قانون شرایطی را كه ممكن است یك فرد به وسیله چنین مقاماتی از حیات خویش محروم شود باید شدیدا محدود و كنترل كند.»34
اصول رفتار مأموران اجرای قانون 35(The Code of Conduct for Law Enforcement Officials) تأكید می‌كند كه این مأموران موظف هستند كه به حیثیت انسانی احترام بگذارند و آن را حفظ كنند، و در اجرای وظایف خود حقوق بشری همه افراد را حفظ و رعایت نمایند (ماده 2). آنان فقط درمواردی كه دقیقا لازم است و تا حدی كه برای اجرای وظایف انان لازم می‌شود می‌توانند از قهراستفاده كنند (ماده 3). اصول اولیه كاربرد قهرو اسلحه گرم به وسیله مأموران اجرای قانون (The Basic Principles on the Use of Force and Firearms by Law Enforcement Officials) ایجاب می‌كند كه مأموران اجرای قانون، در انجام وظایف خود، «پیش از توسل به كاربرد قهرو سلاح گرم، باید تا آنجا كه ممكن است، از ابزار غیر خشونت‌بار استفاده كنند. آنان فقط در صورتی كه سایر ابزار كارآ نباشند یا هیچ تأثیری در تأمین نتیجه مورد نظر نداشته باشند، می‌توانند قهرو اسلحه گرم را به كار گیرند» (اصل 4).36 اصول اولیه ایجاب می‌كند كه كاربرد قهر یا سلاح گرم نه فقط باید قانونی بلكه اجتناب‌ناپذیر نیز باشد. در چنین موردی، مأموران اجرای قانون باید، از جمله، «(الف» در كاربردی از این قبیل خودداری نشان دهند و متناسب با شدت تخلف و هدف مشروعی كه تعقیب می‌شود عمل كنند؛ و (ب) صدمه و جراحت را به حداقل برسانند و به حیات آدمی احترام بگذارند و آنرا حفظ كنند» (اصل 5).
مقامات ایران هم‌چنین موظفند كه ماده 9 میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی را رعایت كنند كه می‌گوید:
1 - هركس حق آزادی و امنیت شخصی دارد. هیچكس را نمی‌توان خودسرانه دستگیر یا بازداشت كرد. از هیچكس نمی‌توان سلب آزادی كرد مگر به جهات و بر اساس آیین‌هایی كه به وسیله قانون مقرر شده است.
2 - هركس دستگیر می‌شود باید به هنگام دستگیری دلایل دستگیری‌اش به او ابلاغ شود و در اسرع وقت از هر اتهامی علیه خود آگاه گردد.
3 - هركس به اتهامی کیفری دستگیر می‌شود باید در اسرع وقت در محضر قاضی یا هر مقام دیگری كه بر اساس قانون مجاز به اعمال اختیارات قضایی است آورده شود، و باید در مدت معقولی محاكمه گردد یا آزاد شود.
4 ـ 4- مجازات مرگ
احكام مرگ، كه عمدتا برای قاچاق مواد مخدر و سرقت مسلحانه، راهزنی و آدم‌ربایی صادر شده، برای سالیان درازی در مناطق بلوچ‌نشین گزارش شده است. ولی در سال 2006، تعداد بلوچ‌های اعدام‌شده، عمدتا به این اتهامات ، افزایش شدیدی داشته است.
در 2005، شش مورد از مجموع 94 اعدامی كه عفو بین‌الملل از سراسر ایران ثبت كرده است احتمالا بلوچ بشمار میآمدند. در ژانویه و فوریه 2006، پیش از «واقعه تاسوكی»، عفو بین‌الملل چهار مورد اعدام مردانی را كه بلوچ بوده یا ممكن است بلوچ بوده باشند ثبت كرده است. در ماه مه، پس از انتصاب حجت الاسلام ابراهیم نكونام به دادگستری استان و به دنبال تأسیس «دادگاه ویژه جرایم امنیتی» (نگاه كنید به بخش 2ـ 4 در بالا) اعدام بلوچ‌ها شروع به افزایش كرد. تا پایان سال 2006، دست كم 32 نفر و احیانا بیش از 50 نفر بلوچ بنا به گزارش‌ها اعدام شده بودند. آن‌هایی كه اصلیت قومی‌شان مشخص نبوده ولی ممكن است بلوچ بوده باشند، غالبا به اتهام جرایم قاچاق مواد مخدر، راهزنی مسلحانه و آدم‌ربایی در مناطقی كه دارای جمعیت بزرگی از بلوچ‌ها است اعدام شده‌اند. در هر صورت، تعداد واقعی اعدام‌شدگان احتمالا بسیار بیشتر بوده است.
مقامات هم‌چنین در روزهای پس از بمب‌گذاری‌ها به اعدام بلوچ‌ها در ملأ عام دست زده‌اند. برای‌ مثال، سه مرد در 24 دسامبر 2006 در میدان كارگر زاهدان در ملأ عام اعدام شدند. محمد شهبخش به «خرابكاری و اعمال جنایتکارانه از طریق مشاركت در سرقت مسلحانه، ایجاد رعب و وحشت، به هم زدن آرامش، شرارت مسلحانه، و همراه داشتن 220 كیلوگرم تریاك و فروش هفت كیلوگرم تریاك» متهم شده بود. چنگیر ناروئی به «خرابكاری و اعمال جنابتکارانه از طریق بستن جاده‌ها به منظور سرقت مسلحانه، ایجاد رعب و وحشت، دزدی اموال مردم، استفاده از اسلحه و مهمات غیرمجاز، و ارتكاب دو فقره قتل غیرعمد» متهم شده بود. اتهام مرد سوم، علی باقری بههمراه داشتن بیش از16 كیلوگرم هروئین بود. هر سه تن در شعبه اول دادگاه انقلاب زاهدان مجرم شناخته شده بودند و حكم مرگ آنان در دیوان عالی كشور تأیید شده بود.37
دو مرد دیگر در روز بعد در زاهدان اعدام شدند: پُردل ب. به اتهام قتل در حین درگیری و دست داشتن در قاچاق مسلحانه 15 كیلوگرم تریاك مجرم شناخته شده بود، و جرم یوسف ح. 11 مورد آدم‌ربایی مسلحانه به اضافه شرارت اعلام شده بود.38 عفو بین‌الملل از این كه این مردها به هر عنوانی با بمب‌گذاری‌ها ارتباطی داشتهاند، اطلاعی ندارد. در گذشته، اعدام‌های علنی بلافاصله پس از نا‌آرامی‌های عمومی در سایر مناطق اقلیت‌نشین صورت می‌گرفت، و فعالان اپوزیسیون گفته‌اند كه این كار برای جلوگیری از ناآرامی‌های بیشتر در منطقه انجام می‌شده است.39
تا اوت 2007، عفو بین‌الملل گزارش مربوط به اعدام 50 بلوچ را، از مجموع 166 اعدام در سراسر كشور از آغاز سال، دریافت كرده كه به استثنای یكی از آن‌ها همگی پس از بمب‌گذاری اتوبوس در فوریه رخ داده است. منابع بلوچ می‌گویند كه پس از این كه عفو بین‌الملل و دیگران توجه عموم را به افزایش اعدام بلوچ‌ها پس از بمب‌گذاری اتوبوس زاهدان جلب كردند، و به دنبال نشر مصاحبه‌ای با نماینده مجلس حسینعلی شهریاری در روزنامه عیاران40 در 17 مارس 2007، مقامات ایران انتقال بلوچ‌ها به استان‌های دیگر ایران برای اعدام را آغاز كرده‌اند. در مصاحبه یادشده، او گفته بود 700 نفر در استان سیستان و بلوچستان در انتظار اعدام به سر می‌برند كه حكم اعدام آنان از سوی دیوان عالی‌ كشور تأیید شده است. از جمله، منابع بلوچ به اعلامیه نیمه مه 2007 كه می‌گوید در ده روز گذشته، 15 مرد ناشناس در مشهد اعدام شده‌اند،41 و به گزارش اعدام چهار مرد ناشناس در بیرجند، خراسان جنوبی، در حول و حوش 27 مه 2007 استناد می‌كنند. در فقدان دسترسی به ایران، برای عفو بین‌الملل غیر ممكن است تأیید كند كه كسانی كه در مشهد و بیرجند اعدام شده‌اند در واقع بلوچ‌هایی بودند كه از استان سیستان و بلوچستان منتقل شده بودند.
در همان مصاحبه، و با اشاره به سؤالی در باره 40 اعدام كه در 9 ماه گذشته در استان صورت گرفته است حسینعلی شهریاری گفت:
«تمام افرادي كه اعدام شدند كساني بودند كه يا قتل نفس انجام دادند كه حكمش در اسلام اعدام است و يا گروگانگيري مسلحانه كردند كه آن هم در تمامي مذاهب از نظر فقهي حكمش اعدام مي باشد.»
مجازات مرگ در ایران
بر اساس قوانین ایران، افراد ممكن است به خاطر برخی از جرایمی كه در حدود تعیین شده (جرایم ضد خداوند بنا به تعریف قوانین اسلامی) و برخی از جرایم تعزیری (جرایمی كه مجازات آن‌ها در اسلام تعیین نشده است) به مرگ محكوم شوند.
جرایم مستوجب اعدام تحت عنوان حدود ازجمله شامل موارد زیر است: زنای محصنه؛ زنای با محارم؛ زنای به عنف، زنای غیر محصنه برای دفعه چهارم، با فرض این كه شخص برای هر یك از دفعات پیشین مجازات شده باشد؛ شرابخواری برای بار سوم، با فرض این كه شخص برای هر یك از دفعات پیشین مجازات شده باشد؛ «لواط»؛ ارتباط هم‌جنسی بدون دخول (تفخیذ) برای دفعه چهارم، با فرض این كه شخص برای هر یك از دفعات پیشین مجازات شده باشد؛ مساحقه برای دفعه چهارم، با فرض این كه شخص برای هر یك از دفعات پیشین مجازات شده باشد؛ زنای مرد نامسلمان با زن مسلمان؛ و اتهام کذب زنا یا «لواط» برای دفعه چهارم، با فرض این كه شخص برای هر یك از دفعات پیشین مجازات شده باشد42.
قانون حدود همچنین حكم اعدام را یكی از چهار مجازات ممكن برای كسانی می‌داند كه به تخلفات مبهم «محاربه» و «افساد فی الارض» مجرم شناخته شوند.43 این عبارات در قانون مجازات به صورت «هر كس كه برای ایجاد رعب و هراس و سلب آزادی و امنیت مردم دست به اسلحه ببرد محارب و مفسد فی الارض می‌باشد» بیان شده است. مواد دیگر قانون مشخص می‌كند كه كسانی كه به سرقت مسلحانه، قطع الطریق با اسلحه، عضویت در یا حمایت از سازمانی كه براندازی جمهوری اسلامی را دنبال میكند، و توطئه برای براندازی جمهوری اسلامی از طریق خرید اسلحه به این منظور، محارب شناخته می‌شوند. در مواد دیگر مربوط به جرایم تعزیری و سایر قوانین، مواردی از جمله جاسوسی و تشكیل گروه برای ضربه زدن به امنیت كشور مشخص شده كه مرتكب ممكن است محارب شناخته شود. فساد در زمین در بقیه قسمت حدود در قانون مجازات تعریف نشده است، ولی قوانین دیگری این امكان را مطرح كرده كه جرایم بخصوصی در شرایط خاصی ممكن است در این مقوله قرار گیرند: از جمله، جرایمی مانند فساد اقتصادی، اختلاس، قاچاق مكرر مواد مخدر، حعل اسكناس، احتكار و گرانفروشی.
ظاهرا قاضیان در تصمیم‌گیری در مورد این كه آیا یك جرم خاص این قدر سنگین است كه آن را در ردیف موارد یادشده قرار دهد و از این رو به جای زندان یا مجازات‌های دیگر بتوان حكم اعدام در مورد آن صادر كرد، دستی خیلی باز دارند.
از آن جا كه جرایم مستوجب حدود جنایتی علیه حق‌الله به حساب میآیند، مقام رهبری نمی‌تواند به توصیه رییس قوه قضاییه همانند احكام تعزیری آن‌ها را عفو كند. ولی در مورد زنا، «لواط»، همجنس‌بازی بدون دخول، و مساحقه، اگر شخص به جرم اقرار و توبه كند (در ملأعام از خدا آمرزش بخواهد)، قاضی پرونده میتواند از مقام رهبری عفو او را تقاضا كند یا این كه براجرای حكم پافشاری کند44.
5 ـ 4 - شكنجه و محاكمات ناعادلانه، از جمله در موارد مجازات مرگ
عفو بین‌الملل در عین آن كه حقوق و مسئولیت‌های حكومت‌ها را در اجرای عدالت در باره افراد مظنون به جرایم کیفری به رسمیت می‌شناسد، با كاربرد مجازات مرگ در همه موارد مخالف است و آن را نقض حق حیات و مجازاتی به نهایت خشن، غیر انسانی و تحقیر‌كننده می‌داند. علاوه بر این، هر حكم اعدام كه پس از یك محاكمه ناعادلانه به مرحله اجرا درآید، محروم کردن خودسرانه فرد از حق حیات بشمار می‌آید.
بر اساس قوانین حقوق بشر بین‌المللی، افراد مظنون یا متهم به جنایات منجر به مجازات مرگ حق دارند كه از رعایت دقیقترین تضمین‌های محاكمه عادلانه در همه مراحل روند دادرسی، از جمله در طول مرحله تحقیق، و نیز تضمین‌های خاص بیشتری برخوردار شوند. كمیته حقوق بشر سازمان ملل گفته است كه «مجازات مرگ باید كاملا یك اقدام استثنایی‌ باشد» و فقط پس از محاكمه‌ای كه در آن همه تضمین‌های آیین دادرسی عادلانه رعایت شده است صادر شود.45
محاكمات ناعادلانه در ایران
در ایران، نقایص عمده‌ای در نظام قضایی معمولا به محاكمات ناعادلانه، و از جمله در مواردی كه متهمان با مجازات مرگ روبرو هستند، منجر می‌شود. این نقایص عبارتند از: فقدان دسترسی به مشاوره حقوقی و وكیل انتخابی؛ بدرفتاری در بازداشت پیش از محاكمه؛ مجاز کردن كاربرد اقرارهایی كه زیر فشار گرفته شده به عنوان مدرک در جریان دادرسی؛ به كارگیری بازداشتگاه‌های خارج از نظام رسمی زندان‌ها که به کارگیری شکنجه یا بدرفتاری برای گرفتن اقرار را تسهیل میکند؛ سلب حق احضار شاهدان متهم؛ كمبود وقت برای این كه متهم بتواند دفاع خود را ارائه كند؛ و زندانی كردن وكیلان مدافع در صورتی كه آنان به ناعادلانه بودن دادرسی اعتراض كنند46.
حق متهم به داشتن مشاور حقوقی یكی از ضمانتهای كلیدی یك محاكمه عادلانه است كه در قوانین بین‌المللی47 گنجانیده شده و در همه مراحل دادرسی لازم الرعایه است، ولی این حق متناوبا در ایران نقض می‌شود. كمیته حقوق بشر و سایر نهادهای حقوق بشری پذیرفته‌اند كه حق دادرسی عادلانه ایجاب میكند كه متهم در طول بازداشت، بازجویی و تحقیقات اولیه، به وكیل دسترسی داشته باشد.
در ایران، اما، مدعی علیه فقط پس از این كه تحقیقات تكمیل شد و تفهیم اتهام گردید، حق وكیل دارد. نتیجه این كار، بازداشت‌ها‌ی‌ انفرادی طولانی و همچنینن بازجوییهای بدون حضور وكیل است و هر دوی اینها امكان كاربرد شكنجه یا بدرفتاری برای اخذ اقرار را تسهیل میكند. قانون مجازات اسلامی مشخصا میگوید كه در جرایم از نوع حدود یا قصاص ممكن است از اقرار به عنوان تنها وسیله اثبات جرم استفاده شود،48 امری‌ كه خطر محكوم شدن ناعادلانه متهم را بر اساس اقرارهایی‌ كه آزادانه داده نشده است بالا می‌برد. وکلا می‌توانند در هنگام تفهیم اتهام حضور یابند، ولی نمیتوانند تا پس از پایان این مرحله سخن بگویند. در مورد پرونده‌های «حساس»، قاضی می‌تواند وكیل را از حضور در جریان دادرسی كه به صدور حكم منجر میشود منع كند.49 اگر مدعی علیه توانایی مالی تعیین وكیل را نداشته باشد، دادگاه برای او وكیل تعیین می‌كند.
گروه كاری سازمان ملل در مورد بازداشت خودسرانه (The UN Working Group on Arbitrary Detention) در گزارشی از دیدار خود در ایران در فوریه 2003 «فقدان فرهنگ مشاور حقوقی، كه به شدت به روند عدالت صدمه می‌زند» را مورد توجه قرار داد: «... گروه توجه كرد كه بسیاری از زندانیان عادی هیچ تصوری از نقش وكیل ندارند و تقاضای وكیل تسخیری نكرده‌اند. وكیلان تسخیری در هر صورت بسیار معدود هستند و به خاطر دستمزد پایین عمدتا انگیزه‌ای ندارند. در مورد انتخاب وكیل از سوی زندانیان سیاسی، این مسئله به دلیل افزایش خطر اذیت و آزار به صورت فزاینده‌ای مشكل شده است50.
استانداردهای بین‌المللی محاكمه عادلانه (نگاه كنید به كادر مربوطه در زیر) از جمله حق دادرسی علنی، حق محاكمه به وسیله یك دادگاه صالح، مستقل و بی‌طرف، حق این كه كسی به اقرار به جرم مجبور نشود، و حق برابری در مقابل قانون و دادگاه را شامل می‌شود.
در ایران، قاضی اگر تشخیص دهد كه محاكمه‌ای «منافی عفت عمومی یا نظم عمومی»51 است می‌تواند آن را غیر علنی كند. در پرونده‌هایی كه به امنیت ملی یا «فساد»52 مربوط می‌شود، دسترسی وكیلان به موكلانشان در گرو اجازه قاضی است. محاكماتی كه در دادگاه‌های انقلاب برگزار می‌شود تقریبا همیشه غیر علنی است و روند آن نیز سریع انجام می‌شود.
قواعد اثبات جرم در ایران بر اساس اصل برائت كه در قانون اساسی آمده بنیان شده است. ولی، كاربرد این اصل با توجه به اهمیتی كه دادگاه های ایران برای اقرار قایل هستند، بسیار محدود است53.
حق دادرسی در یك دادگاه صالح، مستقل و بی‌طرف، به دلیل فقدان استقلال ساختاری تضمین شده قوه قضاییه در قانون اساسی، در ایران تضعیف شده است. همچنین، بین بازپرس، دادستان، و قاضی در برخی از نقاط كشور تفكیك اختیارات وجود ندارد. در سال 1994، در هنگام اصلاح دادگاه‌های عمومی و انقلاب این نقشها به عهده قاضی مسئول پرونده مورد رسیدگی گذاشته شد. در 2002، نقش دادستانی دوباره به دادگاه‌های عمومی و انقلاب برگشت.54 ولی، به هنگام نوشتن این گزارش، به نظر میرسد كه این وضع در همه كشور به اجرا در نیامده است. دست كم در برخی از نقاط خارج از شهرهای بزرگ، نقش بازپرس ، دادستان و قاضی همچنان در هم ادغام شده است: قاضی هم در باره ادعاها تحقیق می‌كند و هم كار دادستان را انجام می‌دهد و بعد هم حكم صادر می‌كند، و در نتیجه دادرسی بیطرفانه را ناممكن می‌سازد.
گزارش‌هایی حاكی از محاكمات سریع، بخصوص در دادگاه‌های انقلاب در استان‌ها، از جمله سیستان و بلوچستان، پیوسته به عفو بین‌الملل می‌رسد حاكی از این كه مدعی‌علیه‌ها با یك قاضی سر و كار دارند كه از آنان یك بازجویی كوتاه بدون حضور وكیل انجام می‌دهد و بعد در مورد آنان حكم صادر میكند.
پنج روز پس از انفجار اتوبوس در زاهدان در فوریه 2007، مقامات اعدام نصرالله شنبه‌زهی را اعلام كردند. او كه چند ساعت پس از بمب‌گذاری دستگیر شده بود، در محل بمب‌گذاری در ملأ عام به دار آویخته شد. گفته شده است كه پس از این كه «اقرار» تلویزیونی او روز بعد از بمب‌گذاری پخش شده، او در یكی از شعب دادگاه انقلاب محاكمه و محكوم شده است. او به «ترور مأموران نیروی انتظامی»، «انفجار اتوبوس حامل اعضای سپاه پاسداران انقلاب»، «مشاركت در قتل دو شهروند»، و «سرقت از بانك رفاه كارگران»55 مجرم شناخته شده بود. تصاویر اعدام او را می‌توان در اینترنت دید.56 در یكی از این تصاویر، موقعی كه طناب را به دور گردنش می‌اندازند، جای یك زخم به خوبی بالای چشم راستش پیدا است. بنا به گزارش، او در «اعترافاتش» گفته است كه سه ماه پیشتر صرفا به دلایل مالی به جند‌الله پیوسته است. منابع بلوچ گفته‌اند كه او چون با تلفن همراهش مشغول گرفتن تصویر از اتوبوس بوده دستگیر شده است.
اطلاعات دیگری در باره محاكمه او در دست نیست، ولی منابع بلوچ می‌گویند كه او، مانند بسیاری از بلوچ‌های بازداشت شده دیگر، به وكیل دسترسی‌ نداشته است. معلوم نیست كه آیا او در دادگاه ویژه جرایم امنیتی محاكمه شده است، ولی این امر محتمل به نظر می‌رسد. بنا بر قوانین ایران، همه احكام مرگ قابل فرجام‌خواهی است، و پیش از اجرا بایستی به وسیله دیوان عالی كشور تأیید شود. سرعتی كه در اعدام نصرالله شنبه‌زهی به كار رفته است، تصاویری كه گویای آن است كه او پیش از اعدام زخمی شده، و «اعترافات» تلویزیونی، تردیدهای شدیدی را نسبت به رویه قضایی دنبال شده ایجاد کرده است. حتی او اگر وكیل می‌داشت، كه محل شك است، بعید است که وکیلش برای دفاع از او وقت كافی میداشت. به نظر می‌آید كه برای گرفتن «اقرار»، ممكن است او را شكنجه‌ كرده باشند. پس از محكومیت، به نصرالله شنبه‌زهی مهلتی داده نشده است تا بتواند به صورت معناداری از حق خود برای تقاضای تجدید نظر در حكم استفاده كند - بنا بر قوانین ایران، متهمان معمولا 20 روز از صدور حكم برای درخواست تجدیدنظر فرصت دارند - و دیوان عالی كشور نیز به نظر نمیرسد كه وقت كافی برای بازنگری كامل واقعیت‌ها و كیفیت دادرسی در مورد این پرونده داشته است، حتی اگر طبق الزام قوانین ایران در حقیقت دیوان عالی كشور این پرونده‌ را بازنگری كرده باشد.
سعید قنبرزهی، بلوچ، در 27 ماه مه 2007 در زندان زاهدان به دار آویخته شد. او در سن 17 سالگی، به رغم ممنوعیت مطلق بین‌المللی اعدام كودكان بزهكار، با شش مرد بلوچ دیگر -- جواد ناروئی، مسعود نصرت‌زهی، هوشنگ شهنوازی، یحیی سهراب‌زهی، علیرضا براهوئی و عبدالبک كهرازهی (كه به نام عبدالمالك نیز شهرت دارد) -- در مارس 2007 به مرگ محكوم شده بود.57 اطلاعاتی كه به عفو بین‌الملل رسیده حاكی از آن است كه این هفت نفر ممكن است به خاطر نسبت خانوادگی با اشخاص مظنون به دست داشتن در انفجار اتوبوس در فوریه دستگیر شده‌ باشند.
بنا به گزارش رسانه‌ها، سعید قنبرزهی و شش نفر دیگر همه در تلویزیون دولتی ایران به یك سلسله از جرایمی كه ادعا شده در ایالت سیستان و بلوچستان اتفاق افتاده، از جمله دزدی اتومبیل و حملاتی مانند انفجار در جلو اداره استانداری «اقرار كرده‌اند». این «اعترافات»، جندالله را به این جرایم و هم‌چنین حمله به اتوبوس ارتباط داده است.58 گزارش‌هایی حاكی از آن است كه «اقرار‌كنندگان» به اشكال مختلف، از جمله شكستن استخوان‌های دست و پا، «داغ شدن» به وسیله میله آهنی داغ، و سوراخ كردن دست و پا با مته برقی و تکه تکه كردن ماهیچه‌های آن‌ها،‌ شكنجه شده‌اند.
بنا به گزارش تلویزیون دولتی ایران، سعید قنبرزهی در 11 مارس 2007 محاكمه شده است. در گزارش گفته شد كه او در دادگاه علنی با حضور بازماندگان قربانیان ادعایی او محاكمه شده است. او به قتل، شركت در یك بمب‌گذاری در جلو اداره استانداری در دسامبر 2006 و نگهبانی از گروگان‌ها در پاكستان در سال 2006 متهم شده بود.59 اطلاعی از این كه او به وكیل دسترسی‌ داشته باشد در دست نیست.
به هنگام تهیه این گزارش (اوت 2007) اعتقاد بر این است كه شش مرد دیگر بدون دسترسی به وكیل یا خانواده‌هایشان در انتظار اعدام به سر می‌برند
استانداردهای حد اقل محاكمه عادلانه
حفاظت‌های ایمنی سازمان ملل تضمین‌كننده حفظ حقوق كسانی كه با مجازات مرگ روبرو هستند می‌گوید كه مجازات اعدام «فقط به دنبال یك حکم نهایی كه از سوی دادگاه صالحی پس از یك دادرسی قانونی كه در آن همه حفاظت‌های ایمنی برای‌ تضمین یك محاكمه عادلانه و دست كم در حد آن چه كه در ماده 14 میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی‌ آمده است تأمین شده باشد، می‌تواند به مرحله اجرا درآید». این‌ها عبارتند از:
حق محاكمه علنی در یك دادگاه صالح و بی‌طرف
ماده (1)14 میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی‌ می‌گوید كه هركس حق دادرسی علنی در یك دادگاه صالح، مستقل و بی‌طرف تشکیل شده بر اساس قانون را دارد.
به مقتضای اصل 5 اصول اولیه سازمان ملل در مورد استقلال قوه قضائیه، قوه قضائیه باید بدون نفوذ سایر قوای كشور تصمیم‌گیری كند. اصول اولیه هم‌چنین می‌گوید كه هركس حق دارد «در دادگاه‌ها یا محاکم عادی که رویههای رایج قانونی را به کار میگیرند، محاكمه شود. دادگاه‌هایی كه رویههای رایج مناسب دادرسی‌ قانونی را به كار نمی‌گیرند نباید به جای دادگاه‌های یا محاکم قضایی عادی و برای جایگزینی صلاحیت متعلق به آن‌ها ایجاد شوند».
استانداردهای بین‌المللی، از جمله ماده (1)14 میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی‌ هم‌چنین ایجاب می‌كنند كه حق برخوردای از دادرسی علنی باید عموما تضمین شود، و فقط در شرایط استثتنایی محدود گردد. اصل برابری در برابر دادگاه‌ها و دادرسی‌ها یك اصل بنیادی در قوانین بین‌المللی برای تضمین محاكمه عادلانه است.
حق دسترسی سریع به وكیل و حق آماده كردن دفاع كافی
ماده (3)14 میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی‌ می‌گوید:‌ «هركس به ارتكاب جرمی متهم شود، دست كم حق تضمین‌های زیر را با تساوی‌ كامل خواهد داشت ... (ب) مهلت و تسهیلات كافی برای تهیه دفاع خود و ارتباط با وكیل منتخب خود داشته باشد.» حق بازداشتشدگان برای كمك گرفتن از وكیل در صورت تفهیم اتهام ، در اصول اولیه سازمان ملل در مورد نقش وكیلان نیز تثبیت شده است. اصل 6 مشخصا بر این نكته انگشت می‌گذارد كه افراد متهم به جنایات سنگین باید به وكیلی دسترسی داشته باشند دارای «تجربه و توانایی متناسب با نوع جرم» كه در شرایطی‌ كه متهم نتواند هزینه آن را پرداخت كند باید به رایگان در اختیار او قرار بگیرد.
حق تجدید نظر خواهی
ماده (5) 14 میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی‌ می‌گوید:‌ «هر كس به جرمی مقصر شناخته شود از این حق برخوردار است كه مجرمیت و محكومیت او در یك دادگاه عالی‌تر مورد بازنگری قرار گیرد.»
حق عدم الزام به شهادت علیه خود یا اقرار به جرم
ماده (ز)(3)14 میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی‌ می‌گوید كه هركس از این حق برخوردار است «كه به شهادت علیه خود و یا اقرار به جرم مجبور نشود». علاوه بر این، حفاظت‌های ایمنی سازمان ملل تضمین‌كننده حفظ حقوق افراد در معرض مجازات مرگ60 می‌گوید كه:‌ «4 ـ مجازات اعدام فقط در مواردی می‌تواند صادر شود كه جرم فرد متهم بر اساس شواهد روشن و قانع‌كننده‌ای بنا شده باشد كه جایی برای توضیح دیگری از واقعیت باقی نگذارد.» ماده 7 میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی‌ نیز می‌گوید كه «هیچ كس نباید در معرض شكنجه یا رفتار یا مجازات خشن، غیر انسانی یا تحقیركننده قرار بگیرد». هم‌چنین منع كاربرد بازداشت انفرادی طولانی بدون تماس، بدون ارتباط با خانواده و وكیل به همین موضوع مربوط است. كمیسیون حقوق بشر سازمان ملل گفته است كه: «بازداشت انفرادی طولانی بدون تماس ممكن است ارتكاب شكنجه را تسهیل كند و خود نیز می‌تواند نوعی رفتار خشن، غیر انسانی یا تحقیركننده یا حتی شكنجه بشمار آید».
ماده (2)6 میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی‌ هم‌چنین مقرر می‌دارد كه «حکم اعدام را فقط میتوان در مورد سنگین‌ترین جنایات صادر كرد»، وبنا به توضیح چندین قطعنامه سازمان ملل «سنگین‌ترین جنایات» نمی‌تواند از «جنایات عمدی با عواقب مرگبار یا شدیدا وخیم» فراتر رود.
1 See for example Iran: Amnesty International concerned about possible government involvement in deaths of Iranian nationals AI index: MDE 13/07/96; and Iran: “Mykonos” trial provides further evidence of Iranian policy of unlawful state killings AI index: MDE 13/15/97
2 Amnesty International Report 1994
3 Iran: “Mykonos” trial…op.cit
4 Iran: Amnesty International concerned about possible government involvement in deaths of Iranian nationals op.cit.
5 Interim Report On The Situation Of Human Rights In The Islamic Republic Of Iran, Prepared By The Special Representative Of The Commission On Human Rights In Accordance With Commission Resolution 1996/84 And Economic And Social Council Decision 1996/287 11 October 1996 http://www.unhchr.ch/Huridocda/Huridoca.nsf/0/61f4b0d4b32382958025670c00538894?Opendocument
6 Amnesty International Report 1999.
7 در مارس 2005، سرتیپ حمید گریزان فرمانده وقت قرارگاه مرصاد در جنوب شرق استان كرمان اظهار داشت كه در پایگاهش كه در 1995 تأسیس شده است «به منظور مقابله با باندهای مسلح قاچاقچیان، جلوگیری از شرارت، و به طور كلی تأمین حس امنیت در قسمت شرق كشور» اصلاحاتی انجام شده و قرارگاه‌های‌ كوچكتر نیز در استان‌های سیستان و بلوچستان، خراسان جنوبی و كرمان تأسیس شده است. رادیو آزاد آروپا: ایران: مشكل مواد مخدر در ایران ظاهرا بدتر شده است، به نقل از روزنامه رسمی جمهوری اسلامی مورخ 6 مارس 2005
8 روزنامه رسمی‌ اطلاعات، 26 فوریه 1998 نقل شده در سند كمیسیون حقوق بشر سازمان ملل http://www.unhchr.ch/Huridocda/Huridoca.nsf/TestFrame/e8fd3e68a3e4b563802566880051d10e?Opendocument.
9 شورای‌ تأمین. این ممكن است همان شورای توسعه امنیت شرق كشور باشد كه سردار اسماعیل احمدی‌ مقدم فرمانده نیروی انتظامی به هنگام افتتاح قرارگاه از آن یاد كرده است . سایت آفتاب یزد، 15 آوریل 2006 (به نقل از ایسنا).
10 سایت مردمسالاری، تهران، 25 آوریل 2006
11 خبرگزاری ایرنا، تهران، 11:02 به وقت گرینویچ ، 15 ژوئن 2006
12 نشریه رودبار زمین، استان كرمان،‌9 اوت 2006
13 IRNA 8 November 2006
14 سایت روزنامه فرهنگ آشتی، 9 مه 2006
15 سایت روزنامه كیهان، 23 مه 2006
16 IRNA 15 June 2006
17 كیهان، 7 ژوئن 2006
18 عقیده بر این است كه این شش نفر به اتهام محاربه یا افساد فی‌الارض به مرگ محكوم شده‌اند، آفتاب یزد، 22 ژوئن 2006
19 ILNA 21 June 2006 http://www.ilna.ir/shownews.asp?code=318992&code1=15.
20 Human Rights Committee: General Comment No. 13: Equality before the courts and the right to a fair and public hearing by an independent court established by law, 13 April 1984.
21 Human Rights Committee: General Comment 29: States of Emergency, CCPR/C/21/Rev.1/Add.11, 31 August 2001, paras. 11 and 16.
22 http://sunnionline.ir/fa/?id=1&browse.page=all.txt/&content=620&_vti_cnf=1/200605140109
23 Fars News agency 17 May 2007
24 European-based internet newsservice Rooz,16 May 2007
25 تصاویر كسانی را كه گفته می‌شود در این حمله كشته شده‌اند می‌توان در سایت زیر دید.
http://www.balochpeople.org/eng/2006/Jun/IranianAtrocities-Pic.htm
26 Iran daily website, 9 May 2006
27 Fars News Agency website, 24 April 2007
28 http://www.radiobalochi.org/BH_Rights/Vahid_Mirbalochzahi20070613.html
29 http://www.zamanonline.blogfa.com/8602.aspx
30 http://marzeporgohar.mihanblog.com/Post-104.ASPX
31 http://www.taftaan.mihanblog.com/, post dated 7 July 2007
32 یا للثارات الحسین، 12 ژوئیه 2007. هم‌چنین نگاه کنید به مرجع زیر : http://bultannews.com/index.php?option=com_content&task=view&id=823&Itemid=1
33 Human Rights Committee, General Comment No. 6: The right to life, 30 April 1982, para. 1.
34 همانجا، بند 3
35 Adopted by General Assembly resolution 34/169 of 17 December 1979.
36 Adopted by the Eighth United Nations Congress on the Prevention of Crime and the Treatment of Offenders, Havana, Cuba, 27 August to 7 September 1990.
37 Iranian Labour News Agency (ILNA) 24 December 2006.
38 Iranian Students’ News Agency (ISNA) 25 December 2006.
39 در 21 آوریل 2006، دكتر چهرگانی، یك آذربایجانی نامزد انتخابات مجلس سال 1996، همراه با 40 نفر از هوادارانش دستگیر شد. او پس از سه روز آزاد گردید، ولی اعتراضات تا 15 مه ادامه داشت، و در آن روز پنج مرد جوان بیست و اندیساله از جرثقیل در ملأ عام در خیابان به دار آویخته شدند. مقامات گفتند كه آنان به قاچاق مواد مخدر مجرم شناخته شده بودند، ولی دكتر چهرگانی‌ معتقد بود كه انگیزه اعدام علنی، اتهامات هرچه كه بوده، سركوب تظاهرات بوده است. نگاه كنید به گزارش زیر:
Human Rights Watch, Iran: Religious and Ethnic Minorities: Discrimination in Law and Practice http://www.hrw.org/reports/1997/iran/Iran-06.htm#P397_84566
40 روزنامه عیاران پس از آن به دستور حجت الاسلام مكونام بسته شده است.
41 Quds newspaper 14 May 2007
42 از دید عفو بین‌الملل جرم شناختن روابط جنسی خصوصی مرضی الطرفین یك نقض صریح حقوق بشر، از جمله نقض حق زندگی خصوصی، آزادی از تبعیض و آزادی بیان و اجتماع بشمار می‌رود، که در اعلامیه جهانی حقوق بشر، میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی و میثاق بینالمللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی از آنها دفاع شده است.
43 ماده 183 قانون مجازات اسلامی
44 ماده‌های 81، 126 و 133 قانون مجازات اسلامی
45 Human Rights Committee, General Comment No. 6 on the right to life, para. 7.
46 Report of the Working Group on Arbitrary Detention, 27 June 2003, E/CN.4/2004/3/Add.2.
47 For example, Article 14 of the ICCPR.
48 سایر راه‌های اثبات جرم از جمله، شهادت شاهدان یا علم قاضی كه «از طرق متعارف حاصل شود» را در بر می‌گیرد.
49 ماده 15 آیین دادرسی کیفری
50 Report of the Working Group on Arbitrary Detention, 27 June 2003, E/CN.4/2004/3/Add.2,p.15.
51 ماده 165 قانون اساسی
52 ماده 128 آیین دادرسی‌ کیفری
53 Report of the Working Group on Arbitrary Detention, 27 June 2003, E/CN.4/2004/3/Add.2
54 برای یك بررسی در باره فقدان استقلال قوه قضائیه و نقش قاضیان به گزارش عفو بین‌الملل تحت عنوان ایران: یك نظام حقوقی كه از.حفاظت از آزادی‌ بیان و اجتماع قاصر است. AI Index MDE: 13/045/2001
55 ILNA, 19 February 2007.
56 See for example http://www.balochpeople.org/farsi/2007/feb/EdameShanbezhai.htm
57 برای یك بررسی مفصل‌تر در باره نقض‌های مستمر در این باره به گزارش عفو بین‌الملل تحت عنوان ایران: آخرین اعدام‌ كننده كودكان (AI Index: MDE 13/059/2007), June 2007. مراجعه كنید
58 تلویزیون استان سیستان و بلوچستان، 17ـ 15 مه 2007
59 تلویزیون استان سیستان و بلوچستان، 12 مارس 2007
60 Approved by Economic and Social Council resolution 1984/50 of 25 May 1984

5 - توصیه‌ها

2008-06-26T15:22:00.000-07:00

به مقامات ایران
در مورد مجازات مرگ
همه احكام مرگ را تخفیف دهید.
اعدام‌ها را متوقف كنید.
تمام قوانین كشور را كه بر مبنای آنها حكومت می‌تواند یك فرد محکوم را بكشد، تحت بازنگری قرار دهید با این هدف فوری كه به تدریج دامنه مجازات مرگ محدود شود، و با این دیدگاه كه سرانجام مجازات مرگ لغو شود.
تمام قوانین كشور را برای اطمینان از این كه هركس با اعدام پس از محاکمه به دست حکومت روبرو است، بر اساس تعهدات ایران بر مبنای ماده (4) 6 میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، بتواندتقاضای عفو یا تخفیف مجازات بكند، و فرصت و وقت كافی برای این كار داشته باشد، تحت بازنگری قرار دهید.
تمام قوانین و آیین‌نامه‌ها را، برای اطمینان از این كه هیچ فردی كه به هنگام جرم اتهامی كمتر از 18 سال داشته است به اعدام محكوم نگردد و اعدام نشود، مورد بازنگری قرار دهید.
در مورد شكنجه و بدرفتاری
برای اطمینان از این كه هیچ كس در ایران مورد شكنجه و بدرفتاری قرار نگیرد فورا اقدام كنید، از جمله با قطع استفاده از دوران‌های بلندمدت بازداشت انفرادی بدون تماس كه كاربرد شكنجه و سایر بدرفتاری‌ها را تسهیل می‌كند.
در مورد همه ادعاهای مربوط به شكنجه و سایر بدرفتاری‌ها دستور تحقیق صادر كنید، عدالت را در مورد كسانی كه مرتكب هر نوع سوء كردار شده‌اند اجرا کنید و صدمات قربانیان را كاملا جبران كنید.
به پخش «اعترافات» تلویزیونی كه نقض اصل برائت و حق عدم اجبار به شهادت علیه خود یا پذیرش تقصیر بشمار می‌رود، خاتمه دهید.
در مورد مقررات امنیتی
تمام مقررات امنیتی جاری در مناطق بلوچنشین را برای اطمینان از این كه آن‌ها به نقض حقوق بشر، از جمله دستگیری و بازداشت‌ خودسرانه، شكنجه و بدرفتاری، ناپدیدشدن‌های اجباری، اعدام‌های بدون محاكمه یا سایر قتل‌های غیر قانونی منجر نشوند، بازنگری كنید.
ترتیبی بدهید كه به همه شكایات مربوط به نقض حقوق بشر به دست نیروهای امنیتی به درستی رسیدگی‌ شود و عدالت را در مورد تمام کسانی كه مقصر هستند به سرعت و به نحو عادلانه اجرا کنید.
همه مین‌های ضد نفر، از جمله درطول مرز شرقی، را بردارید و در آینده از استفاده از آن‌ها خودداری نمایید.
در مورد محاكمات در ایران
وضعیت «دادگاه ویژه امور امنیتی» در استان سیستان و بلوچستان، از جمله صلاحیت و رویه كار آن، را علنا روشن كنید.
كاربرد همه دادگاه‌های ویژه در ایران، و از جمله دادگاه‌های‌ انقلاب و دادگاه ویژه روحانیت، را مورد بازنگری قرار دهید.
ترتیبی‌ بدهید كه همه محاكمات، از جمله در مورد پرونده‌های مستوجب اعدام، حداقل مقررات میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی‌ را رعایت كنند.
همه زندانی‌های عقیدتی را آزاد كنید.
برای همه زندانیان سیاسی، از جمله بلوچها، دستور محاكمه مجدد عادلانه دردادگاه‌های عادی یا آزادی صادر كنید.
در مورد تبعیض
برای اطمینان از این كه همه جوامع اقلیت‌ ایران از حقوق كامل مدنی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی خود برخوردار شوند، اقدامات مؤثر انجام دهید و دستورالعمل صادر كنید.
تمام قوانین كشور را به منظور از بین بردن همه مقررات تبعیض‌آمیز یا تبعیض‌آور نسبت به اقلیت‌های مذهبی‌ یا قومی و سایر جوامع اقلیت، مانند معیار تبعیض‌آمیر گزینش حاکم بر استخدام و كار دولتی ، تحت بازنگری قرار دهید.
به تخلیه اجباری و هر سیاست سلب مالکیت زمین یا انتقال جمعیت كه تبعیض‌آمیز بوده یا با قوانین و استانداردهای حقوق بشر بین‌الملل در تضاد باشد، خاتمه دهید.
ترتیبی بدهید كه هر تخلیه‌ای فقط به عنوان آخرین علاج و مطابق با مقررات قانونی، به دنبال مشورت با كسانی كه مشمول آن می‌شوند، اطمینان از مسكن مناسب بدیل، و با رعایت قوانین حقوق بشر بین‌المللی، صورت بگیرد.
به جابجا‌كردن‌های درون كشوری كه به تخلیه‌های اجباری و «تصرف زمین» ارتباط می‌یابد خاتمه دهید.
در مورد دختران و زنان
به عنوان یك اولویت ، برای اطمینان از تأمین برابری جنسیتی در آموزش، از جمله ازطریق برداشتن همه هزینه‌های مستقیم و نامستقیم برای دسترسی به آموزش‌ ابتدایی، اولویت دادن به تربیت و استخدام معلمان زن، و اطمینان از رعایت حقوق اقلیت‌ها در آموزش، اقدامات مؤثر و هدفمند با استفاده از حد اكثر امكانات را سازمان دهید. نقاطی را، از جمله سیستان و بلوچستان، كه نابرابری جنسیتی در آموزش شدیدتر است شناسایی كنید و ترتیبی بدهید كه سریعا منابع كافی به منظور از بین بردن همه نابرابری‌های جنسیتی در آموزش اختصاص یابد.
برای جلوگیری از قاچاق دختران و زنان، كه عمدتا در شرق ایران صورت می‌گیرد اقدامات فوری انجام دهید، از جمله توصیه‌های گزارشگر ویژه سازمان ملل در امر خشونت علیه زنان دایر بر تصویب و اجرای عملی پروتُکل پیشگیری، بازداری و مجازات قاچاق انسان، به ویژه زنان و كودكان را که مکمل میثاق سازمان ملل علیه جرایم سازمان‌یافته فرا كشوری است، به مرحله اجرا بگذارید ؛ از زنان قربانی قاچاق حفاظت کنید؛ اطمینان حاصل نمایید كه قاچاقچیان به لحاظ کیفری مشمول قانون شوند، و به قربانیان خسارت پرداخت کنید.
برای پیشگیری و مبارزه با ازدواج‌های اجباری، زودهنگام و موقت، بر اساس توصیه‌های كمیته حقوق كودك، همه اقدامات لازم را به كار گیرید.
در مورد نظارت مستقل
به عنوان یك اولویت ، به تقاضاهای گزارشگر ویژه سازمان ملل در امر اعدام‌های بدون محاكمه، صحرایی یا خودسرانه، گروه كاری ناپدیدشدگان اجباری یا غیر ارادی، گزارشگر ویژه در امر آزادی عقیده و مذهب، گزارشگر ویژه در امر شكنجه، و گزارشگر ویژه در امر استقلال قاضیان و وكیلان برای دیدار از ایران تسهیلات فراهم كنید، و دعوت از كارشناس مستقل سازمان ملل در مورد اقلیت‌ها برای دیدار از ایران، از جمله مناطق بلوچ‌نشین و سایر نقاط اقلیت‌نشین، را مورد بررسی قرار دهید.
از سایر سازمان‌های‌ مستقل مانند عفو بین‌الملل دعوت كنید تا از ایران، از جمله مناطق بلوچ‌نشین و سایر نقاط اقلیت‌نشین، دیدن و در مورد مسایل حقوق بشری گفتگوکنند.
گزارش‌های موعد گذشته را به نهادهای قراردادهای سازمان ملل،‌ از جمله گزارش‌های دوره‌ای ایران در مورد اجرای میثاق‌های بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی‌، حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، و امحای همه اشکال تبعیضات نژادی ارائه دهید.
به جندالله
فورا همه آدم‌ربایی‌ها و گروگان‌گیری‌ها را كه نقض قوانین بین‌الملل بشمار می‌آید قطع كنید.
فورا همه اعدام‌ها، شكنجه و بدرفتاری با كسانی را كه تحت كنترل گروه به سر میبرند، قطع كنید. این عملیات نقض قوانین بین‌الملل بشمار می‌آید.
به حملات بی‌ملاحظه و نامتناسب خاتمه دهید و از حمله علیه غیرنظامی‌ها اجتناب كنید.
هر عضو مظنون به تعدی را از مقام و موقعیتهایی كه ممكن است در آنها به تعدی ادامه دهد بركنار كنید.
علنا حملات به غیر نظامیان، حملات بی‌ملاحظه، گروگان‌گیری،‌ اعدام، شكنجه و بدرفتاری را محكوم كنید و طی دستورالعملی برای اعضا، آنان را از ارتكاب عملیاتی از این قبیل در هر شرایطی منع كنید.
تعهد كنید كه از اصول معمول قوانین بین‌المللی انسانی و حقوق بشری پیروی نمایید.
به جامعه بین‌الملل
به مقامات ایرانی برای اجرای تعهدات بین‌المللی آن در مورد جوامع اقلیت آن فشار وارد نمایید.
ترتیبی دهید كه هر كمك و همكاری كه برای مبارزه با قاچاق مواد مخدر در اختیار ایران قرار می‌گیرد در ارتكاب نقض حقوق بشر به كار گرفته نشود.
موارد نقض حقوق بشر به وسیله جندالله یا هر گروه مسلح دیگر در ایران را صریحا محكوم كنید.
از هر نفوذ ممكنی برای فشار بر جندالله یا هر گروه مسلح دیگر كه در ایران وجود دارد یا موجودیت پیدا می‌كند برای خودداری از عملیات غیر قانونی گروگان‌گیری، شكنجه یا كشتن زندانی‌ها، یا حمله به غیر نظامیان یا حملات بی‌ملاحظه یا نامتناسب، استفاده كنید و از دادن هر نوع كمك به گروه‌هایی از این قبیل كه ممكن است ارتكاب اینگونه بدرفتاری‌‌ها را تسهیل كند خودداری نمایید.

2008-04-25T16:46:00.000-07:00

متن نامه عفو بین الملل برای یک اقدام عاجل و فوری برای نجات جان یعقوب مهرنهاد

سند: ایران: اطلاعات بیشتر در مورد اعدام در ایران / بی عدالتی / شکنجه / یعقوب مهر نهاد
12 مارس 2008
اطلاعات بیشتر در یو-آ 08/38 (ام/دی/ای 2008/038 13 ، 12 فوریه 2008) - اعدام / بی عدالتی / شکنجه
ایران ، یعقوب مهر نهاد، سن 28 ، عضو اقلیت بلوچ ایران
طی یک مصاحبه مطبوعاتی درتاریخ 19 فوریه سخنگوی قوه قضائیه صدور حکم اعدام برای یعقوب مهر نهاد را تایید کرد.
علیرضا جمشیدی سخنگوی قوه قضائیه طی یک مصاحبه مطبوعاتی درتاریخ 19 فوریه صدور حکم اعدام برای یعقوب مهر نهاد را با اتهام " ارتباط با گروه جندالله" تایید کرد. اما افزود که حکم برای درخواست فرجام میتواند به دیوان عالی میتواند ارجاع داده شود. یعقوب مهر نهاد بعد از طی یک رسیدگی ناعادلانه و در حالی که به احتمال زیاد شکنجه شده بود به اعدام محکوم شد. این در حالی است که نامبرده به دلیل فعالیتهای صلح طلبانه اش در جهت آزادی بیان و با توجه به مسئو لیتش در راس یک نهاد غیر دولتی دستگیر شده است. این نهاد غیر دولتی " صدای عدالت برای جامعه جوانان" نام دارد که فعالیتهایی از قبیل اجرای کنسرت، برنامه های آموزشی برای جوانان بلوچ و جمع آوری کمک مالی برای فقرا را سازماندهی کرده است.
در روز برگزاری مصاحبه مطبوعاتی به وی اجازه داده شد که برای اولین بار بعد از دو ماه با خانواده اش ملاقات کند. خانواده وی به صورت ناگهانی در جریان قرار حکم قرار گرفتند. این در حالی بود که به آنها اجازه صحبت به زبان محلی بلوچی داده نشد و باید با زبان فارسی تکلم میکردند. یک منبع بلوچی گفت: یعقوب در جریان این دیدار به خانواده اش اعلام کرده که این یک حکم ناعادلانه بوده و وی بیگناه است. وی همچنین گفت که در صورت اعدام باید مردم بدانند که اعدام او ناعادلانه بوده و وی بدون انجام هیچ جرمی اعدام شده است. ابراهیم برادر 16 ساله یعقوب، دوست 16 ساله ابراهیم و دو نفر بلوچ دیگر که عضو این نهاد غیر دولتی هستند نیز دستگیر شده اند. این منبع بلوچی افزود که وضعیت آنها نیز بسیار خطرناک بوده و معلوم نیست درکجا نگهداری میشوند.
منبع خبر: یو-آ 08/38 (ام/دی/ای 2008/038 13 ، 12 فوریه 2008)

اطلاعات تکمیلی در مورد خبر
گروح مسلح بلوچی تحت عنوان "حرکت مقاومت مردم ایران" که اخیرا" با نام جندالله شناخته میشود یک سلسله حملاتی را علیه مقامات دولتی انجام داده و همچنین اقدام به گروگانگیری و کشتن گروگانها نموده است. این گروه هدف خود را دفاع از حقوق مردم اعلام کرده است. با این حال مقامات دولتی آنان را یک گروه تروریستی میداند که در کار قاچاق مواد مخدر دست دارند و با دولتهای خارجی ارتباط دارند.
حملات این گروه منجر به دستگیری شمار زیادی از افراد اقلیت بلوچ گردیده است که بنابر اطلاعات رسیده از افراد محلی، عده بسیاری از آنها هیچ ارتباطی با این حملات نداشته اند. در سال 2007 حدود 312 نفرو شاید بیشتر از مردم بلوچ اعدام شده اند. تعداد این افراد به صورت قابل ملاحظه ای در حال افزایش است.
توصیه: لطفا" این درخواست نامه را در اسرع وقت به زبانهای انگلیسی، فرانسه، عربی، فارسی یا زبانهای محلی دیگر به اطلاع عموم و یا مقامات رسمی برسانید.
- با مقامات مسئول تماس گرفته و از آنها آزادی یعقوب مهرنهاد و توقف اعدام وی را درخواست نمایید.
- از مقامات نسبت به جزییات دادرسی وی و اینکه آیا از حق داشتن وکیل و درخواست فرجام برخوردار بوده یا نه سئوال نمایید.
- راجع به گزارشهای مبتنی بر شکنجه وی از مقامات سئوال کرده و آنها را نسبت ممنوعیت گرفتن اعتراف زیر فشار و بازجویی بر اساس ماده 38 قانون اساسی ایران یاد آوری نمایید.
- به آنها یادآوری نمایید که نامبرده فقط به خاطر فعالیتهای صلح جویانه و در جهت حقوق بشر دستگیر شده است.
درخواست برای:
رئیس قوه قضاییه
آیت الله محمد هاشمی شاهرودی
حوضه ریاست قوه قضاییه / دفتر رئیس
خیابان پاستور، خیابان ولی عصر، جنوب سه راه جمهوری، تهران 1316814737، جمهوری اسلامی ایران
Email: info@dadgostary-tehran.ir
در بخش موضوع بنویسید: ریاست محترم قوه قضاییه آیت الله شاهرودی

رهبر جمهوری اسلامی ایران
حضرت آیت الله سید علی خامنه ای
دفتر مقام معظم رهبری، خیابان جمهوری اسلامی- خیابان شهید کشور دوست، تهران، جمهوری اسلامی ایران

Email: info@leader.ir

فرماندار سیستان و بلوچستان
جناب آقای فرماندار، آقای ده مرده
+98 541 3231990 فاکس
E-mail: info@sb-ostan.ir

رونوشت:
رییس جمهور
جناب آقای محمود احمدی نژاد
ریاست جمهوری، خیابان فلسطین، تقاطع آذربایجان، تهران، جمهوری اسلامی ایران
Email: dr-ahmadinejad@president.ir
(از طریق تارنما) www.president.ir/email/

رییس مجلس
جناب آقای غلامعلی حداد عادل
مجلس شورای اسلامی، میدان بهارستان، تهران، جمهوری اسلامی ایران
Fax: +98 21 3355 6408
Email: hadadadel@majlis.ir (تقاضا کنید که پیغام شما به کمسیون 90 ارسال شود)

همچنین به مقامات دیپلماتیک کشورهای حوضه شما.

لطفا" درخواستهای خود را هر چه سریعتر ارسال نمایید.
اگر بعد از تاریخ 22 آوریل درخواستها ارسال میگردد، لطفا" با دفتر سازمان ملل یا دفاتر ذیربط در محل خود تماس بگیرید.

-------------------------------------------------------------------------------------------------DOCUMENT - IRAN: FURTHER INFORMATION ON DEATH SENTENCE / UNFAIR TRIAL / TORTURE: YA'QOUB MEHRNEHAD (M)

PUBLIC AI Index: MDE 13/048/2008
12 March 2008

Further Information on UA 38/08 (MDE 13/038/2008, 12 February 2008) – Death sentence/Unfair trial/ Torture

IRAN Ya'qoub Mehrnehad (m), aged 28, member of Iran’s Baluchi minority

A Judiciary spokesman confirmed at a press conference on 19 February that Ya’qoub Mehrnehad had been sentenced to death.

Judiciary spokesman Ali Reza Jamshidi told the press conference that Ya'qoub Mehrnehad had been sentenced to death for "contacts with the Jondallah group", but also said that the sentence was open to appeal before the Supreme Court. Ya’qoub Mehrnehad was sentenced to death after an unfair trial and may have been tortured. He may have been arrested solely for his peaceful exercise of his rights to freedom of expression and association during his journalism and his activities as head of a legally registered NGO, The Voice of Justice Young People’s Society (VJYPS), which organises events such as concerts and educational courses for young Baluchi people and raises funds to help the poor.
On the day of the press conference, Ya’qoub Mehrnehad was permitted a visit by his family, the first for about two months. His family were summoned at short notice. During that meeting, they were told to speak only in Persian, not Baluchi. According to a Baluchi source, Ya’qoub Mehrnehad told his family, "I am not guilty and this has happened unjustly and if I am executed, people will know that I have been executed without [having committed] a crime."

Ya'qoub's 16-year-old brother Ebrahim, Ebrahim’s 16-year-old friend, and two other Baluchi men who are members of VJYPShave been arrested, according to local Baluchi sources, and are in grave danger of torture. Their whereabouts are unknown. See UA 68/08, MDE 13/048/2008, 12 March 2008.
BACKGROUND INFORMATION

The Baluchi armed group, the People's Resistance of Movement of Iran (PRMI), formerly known as Jondallah has carried out a number of attacks on Iranian officials and has sometimes taken hostages and killed them. It reportedly seeks to defend the rights of the Baluchi people, though government officials have claimed that it is involved in drug smuggling and terrorist activities and has ties to foreign governments.

Attacks by the PRMI have been followed by widespread arrests of members of the Baluchi minority, many of whom Baluchi sources claim are not connected to the attacks. In 2007, at least 312 people, and perhaps many more, were executed in Iran. There was a marked rise in the number of Baluchis executed.

RECOMMENDED ACTION: PLEASE SEND APPEALS TO ARRIVE AS QUICKLY AS POSSIBLE, IN ENGLISH, FRENCH, ARABIC, PERSIAN OR YOUR OWN LANGUAGE:
- calling on the authorities not to execute Ya’qoub Mehrnehad, and to commute his death sentence immediately;
- asking for details of the charges against Ya’qoub Mehrnehad, by which court he was tried, whether he had a lawyer of his own choice, whether he has been able to exercise his right to appeal against his conviction and sentence;
- expressing concern at reports that he has been tortured, and reminding the authorities that the use of confessions extracted under duress is prohibited by Article 38 of the Constitution of Iran;
- urging that he be released if he has been detained solely for the peaceful exercise of his rights to freedom of expression and association.
APPEALS TO:

Head of the Judiciary
Ayatollah Mahmoud Hashemi Shahroudi
Howzeh Riyasat-e Qoveh Qazaiyeh / Office of the Head of the Judiciary
Pasteur St., Vali Asr Ave., south of Serah-e Jomhouri, Tehran 1316814737, Islamic Republic of Iran
Email: info@dadgostary-tehran.ir (In the subject line write: FAO Ayatollah Shahroudi)
Salutation: Your Excellency

Leader of the Islamic Republic
His Excellency Ayatollah Sayed ‘Ali Khamenei
The Office of the Supreme Leader, Islamic Republic Street - Shahid Keshvar Doust Street
Tehran, Islamic Republic of Iran
Email: info@leader.ir
Salutation: Your Excellency

Governor of Sistan - Baluchistan province
Mr Dahmarde, Governor
Salutation: Dear Sir
COPIES TO:

President
His Excellency Mahmoud Ahmadinejad
The Presidency, Palestine Avenue, Azerbaijan Intersection, Tehran, Islamic Republic of Iran
Email: dr-ahmadinejad@president.ir
(via website) www.president.ir/email/
Speaker of Parliament
His Excellency Gholamali Haddad Adel
Majles-e Shoura-ye Eslami, Baharestan Square, Tehran, Islamic Republic of Iran
Fax: +98 21 3355 6408
Email: hadadadel@majlis.ir (Ask for your message to be passed to the Article 90 Commission)

and to diplomatic representatives of Iran accredited to your country.

PLEASE SEND APPEALS IMMEDIATELY. Check with the International Secretariat, or your section office, if sending appeals after 22 April 2008

نامه به رییس قوه قضاییه در خصوص وضعیت بازداشت شدگان خودسرانه سیاسی-عقیدتی

2008-03-13T17:32:00.000-07:00

خبرنامه امیرکبیر: به ابتکار “کمیته پی‌گیری بازداشت‌های خودسرانه” جمعی از فعالان سیاسی، فرهنگی، دانشجویی، کارگری و روزنامه‌نگاران به نمایندگی از تشکل‌ها و انجمن‌های خود نامه سرگشاده‌ای را به آیت الله هاشمی شاهرودی نوشتند. متن نامه به شرح زیر است:

به نام خدا

ریاست محترم قوه قضاییه

حضرت آیت الله هاشمی شاهرودی

با سلام

احتراما همچنانکه بارها فعالان سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و حقوق بشر به جنابعالی و دیگر مقام های مسئول اطلاع داده اند، جمع کثیری از بازدداشت شدگان خودسرانه سیاسی - عقیدتی مدتهاست بر خلاف موازین قانون اساسی، حقوق بشر و آئین دادرسی کیفری، بدون هیچ گونه مستند حقوقی و صرفا به دلیل اعمال نظرهای سیاسی برخی مقام‌های امنیتی بر حسب گزارش‌ها به صورت بلاتکلیف در زندان به سر میبرند. لذا در آستانه ورود به سال نو و در آغاز بهار به پیروی همه ارزش های دینی، ملی و انسانی و در اجرای ماده ۱۳۰ برنامه چهارم توسعه که در آن قوه قضاییه موظف به حفظ و ارتقای حقوق شهروندی مردم و استقرار نظام قضایی سریع و دقیق شده، از جنابعالی تقاضا داریم در راستای حفظ حقوق شهروندی آنان ضمن موافقت با آزادی یا دست کم مرخصی آنها پیش از پایان سال، دستور تعجیل در بررسی پرونده های آنان و تعیین تکلیف شان را صادر فرمایید. اسامی تعدادی از بازدداشت شدگان به قرار زیر است:

حشمت‌الله طبرزدی- احسان منصوری- احمد قصابان- مجید توکلی- منصور اسالو- سیدمهدی شیبانی- مصطفی علوی‌جدایی (پزشک)- مجید اشرف‌نژاد- یاسر پیرحیاتی- پیمان پیران- عفت قواعدی- آزاد رحمانی- عباس لسانی- محمدصدیق کبودوند- بابک دادبخش- هانا عبدی- روناک صفارزاده- یاسر گلی- عبید زارعی- محمود صالحی (فعال کارگری کرد)- فرهاد حاجی‌میرزایی- عدنان حسن‌پور (روزنامه‌نگار)- یعقوب مهرنهاد- ابراهیم مهرنهاد (زاهدان)- علی حیدریان و فرهاد وکیلی و فرزاد کمانگر (حکم اعدام)

۱۳۸۶/۱۲/۲۱

احراری حمید

احمدی بابک

احمدی‌خراسانی نوشین

اردلان پروین

ارزنی زهره

اسدی‌زیدآبادی حسن

آقاجری هاشم

امامی پروین

امین زاده مهدی

امینی آسیه

انصاری‌راد حسین

بازرگان ابوالفضل

بسته‌نگار محمد

بنی‌یعقوب ژیلا

بهبهانی سیمین

بهزادی محمد

پوراظهری عباس

پیمان حبیب الله

پیمان مجید

تاج زاده مصطفی

تاجیک عبدالرضا

تنها مصطفی

توسلی محمد

تولایی مجید

حجاریان سعید

حسن‌نیا آرش

حکمت منیژه

حیدری محمد

دادخواه محمد‌علی

دادمهر رسول

دلیرثانی امیرخسرو

دهقان علی

دیهیمی خشایار

رئیس‌طوسی رضا

رجایی علیرضا

رحمانی تقی

رضاخانی بهمن

رفیعی حسین

روح محمدجواد

روستایی فرزانه

رییس‌دانا فریبرز

زندی‌نیا پرویز

زیدآبادی احمد

ستوده نسرین

سحابی عزت‌الله

سحرخیز عیسی

سلطلنی عبدالفتاح

سیدآبادی علی‌اصغر

سیف‌زاده محمد

شاه‌حسینی حسین

شمس الواعظین ماشالله

شیرافکن آمنه

صالحی سید علی

صباغیان هاشم

صدر شادی

صدرحاج‌سید‌جوادی احمد

صمیمی کیوان

طالقانی اعظم

طالقانی طاهره

عبادی شیرین

عرب‌‌شاهی مهدی

عزیزی علی

علوی تبار علیرضا

علیپور محمد حسن

علیجانی رضا

غروی علی اصغر

فرزدی غفار

فرهنگ خواه فاطمه

قهاری نظام‌الدین

کاظمیان مرتضی

کحال‌زاده هادی

کدیور محسن

گوارایی فاطمه

مجتهدی حسین

محمدی نرگس

مدنی حسین

مدنی سعید

مدیحی ماشاالله

مرتاضی‌لنگرودی مرضیه

معظمی علی

مفیدی بدرالسادات

مقدم خدیجه

ملکیان مصطفی

منتظری احمد

منتظری سعید

منصوری آذر

مومنی عبدالله

میرزاده وحید

ناطقی مهدی

نکوروح محمود

نیکو‌نسبتی علی

وفقی علی

هاشمی محمد

هدایت بهاره

هنری علی

یزدانی حنیف

یزدی ابراهیم

یگانلی میرمحمود

بر گرفته از خبرنامه امیر کبیر

اعتراض فدراسیون بین المللی حقوق بشر و سازمان جهانی مبارزه با شکنجه به صدور حکم اعدام برای یعقوب مهرنهاد

2008-02-28T16:46:00.000-08:00

محکومیت به مرگ یک روزنامه نگار در بلوچستان

"فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر" (FIDH)
و "سازمان جهانی مبارزه با شکنجه" (OMCT)
مراتب نگرانی شدید خود را نسبت به صدور حکم مرگ آقای یعقوب مهرنهاد، ساکن زاهدان، روزنامه نگار روزنامه "مردم سالاری" و رییس انجمن "صدای عدالت"، اعلام می دارد.

روز ۱۹ فوریه ۲۰۰۸، سخنگوی قوه قضاییه در یک کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرد که آقای یعقوب مهرنهاد به دلیل مشارکت در گروه تروریستی “جند الله” به مرگ محکوم شده. آقای یعقوب مهرنهاد هیچ اطلاعی درخصوص تاریخ و شرایط محاکمه خود دریافت نکرده و دادگاه او بدون حضور وکیل مدافع و خانواده اش انجام شده است.

آقای مهرنهاد روز ۶ مه ۲۰۰۷ به همراه دیگر اعضای این انجمن بازداشت شد. اعضای دیگر مدتی بعد آزاد شدند، در حالی که آقای مهرنهاد زندانی و سپس به مرگ محکوم شد. به گفته سخنگوی قوه قضاییه، این پرونده اکنون در مرحله تجدیدنظر است، ولی در این زمینه، اطلاعات بیشتری ارائه نشد.

فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر و سازمان جهانی مبارزه با شکنجه صدور این حکم که نتیجه یک دادرسی پرهیاهو و ناعادلانه است را شدیدا محکوم می کنند. سازمان های ما از دولتمردان جمهوری اسلامی می خواهند که تحت هر شرایطی سلامت روحی و جسمانی آقای یعقوب مهرنهاد را تضمین کنند و امکان برگزاری یک محاکمه عادلانه، بی طرف و بدون تأخیر را در جریان دادگاه تجدیدنظر مهیا سازند. خاطرنشان می سازد که برگزاری چنین دادگاهی کاملا براساس عهدنامه ها و موازین بین المللی حقوق بشر است که از سوی جمهوری اسلامی نیز مورد تأیید قرار گرفته اند.

فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر و سازمان جهانی مبارزه با شکنجه بار دیگر یادآوری می کنند که صدور حکم اعدام یک اقدام بی نهایت جنایتکارانه، پست و غیربشری است و به شدت با آن مخالف هستند. این عمل که ناقض حق زندگی است در اعلامیه جهانی حقوق بشر و دیگر موازین بین المللی حقوق بشر نیز نفی شده است.

به علاوه، سازمان های ما سرکوب مخالفان و مدافعان حقوق بشر از سوی دولتمردان جمهوری اسلامی را به شدت محکوم می کنند. این اشخاص که اکثرا در مناطق اقلیت نشین زندگی می کنند به اتهاماتی، از جمله مشارکت در گروه های تروریستی، محکوم می شوند.

فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر و سازمان جهانی مبارزه با شکنجه بر روی این حقیقت تأکید می کنند که ایران با ارائه نامزدی خود در انتخابات شورای حقوق بشر سال ۲۰۰۶ متعهد شده بالاترین سطح استانداردها را در ارتقاء و حمایت از مقوله حقوق بشر رعایت و حفظ کند. قابل ذکر است که ایران مصرانه روی این نکته تأکید نمود که تلاش هایی را به طور مستمر در زمینه حفظ شئونات انسانی و ارتقاء و حمایت از مقوله حقوق بشر و آزادی های اصلی انجام خواهد داد. سازمان های ما به منظور اطمینان بخشیدن به واقعیت ادامه این تلاش ها، از جمهوری اسلامی ایران می خواهند تا براساس عهدنامه های بین المللی حقوق بشر عمل کند.
متن بیانیه در فرمات پی دی اف برگرفته از سایت فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر

اعتراض کانون وبلاگ نویسان ایران به بازداشت ابراهیم مهرنهاد برادرِ یعقوب مهرنهاد

2008-02-28T16:27:00.000-08:00

پس از فراخوان عمومی کانون وبلاگ نویسان ایران برای لغو حکم اعدام یعقوب مهرنهاد، روزنامه نگار و وبلاگ نویس بلوچ، ماموران امنیتی جمهوری اسلامی ایران در جهت مهار اعتراضات مسالمت آمیز و قانونی آزادیخواهان اقدام به دستگیری و بازداشتابراهیم مهر نهاد، برادر 16 ساله یعقوب مهر نهاد، کرده است. این اقدام تعرضی آشکاربه حق و حقوق قانونی فعالین مدنی و منتقدان دولت است.

در ایران که به بزرگترین زندان روزنامه نگاران در خاورمیانه مبدل شده است بهای مطالبه حقوق انسانی بازداشت، شکنجه , اعدام و اذیت و آزار و گروگان گیری افراد خانواده است.
کانون وبلاگ نویسان ایران (پن لاگ) گروگان گیری نزدیکان زندانیان سیاسی و همچنین صدور احکام اعدام و بازداشت برای فعالین حقوق بشر، وبلاگ نویسان و روزنامه نگاران تجاوز به حقوق مدنی اهل قلم در ایران را قویاً محکوم می‌کند و ازنهادهای ناظر حقوق بشر درخواست دارد این گونه روش‌های سرکوبگرانه جمهوری اسلامی ایران علیه آزادی بیان را در جوامع بین المللی
مورد رسیدگی قرار دهند.

کانون وبلاگ نویسان ایران - پن لاگ

فراخوان کانون وبلاگ نویسان ایران برای نجات جان آقای مهرنهاد وبلاگ نویس بلوچ

2008-02-20T19:48:00.000-08:00

Penlog
کانون وب‌لاگ‌نويسان ايران پن‌لاگ

چهار شنبه ۱ اسفند ۱۳۸۶
2/20/2008

کانون وبلاگ نویسان ایران ( پن لاگ) تایید حکم اعدام آقای مهرنهاد وبلاگ نویس بلوچ را محکوم میکند و از همه وبلاگ نویسان و آزادیخواهان در ایران و جهان برای نجات جان آقای مهرنهاد کمک می طلبد

د.آقای مهرنهاد وبلاگ نویس 28 ساله بلوچ و پدر سه فرزند , تنها جرمش ایجاد یک نهاد قانونی برای جوانان بلوچ بوده است. او پس از ده ماه شکنجه و اسارت به جرم واهی محاربه و ارتباط با گروههای غیر قانونی به اعدام محکوم شده است.خانواده او معتقد هستند که به آقای مهرنهاد در اثر شکنجه آسیب جدی وارد شده و حکم اعدام برای از بین بردن مدرک جرم صادر شده است.

با تایید حکم اعدام این حکم هر لحظه ممکن است به اجرا در آید.کانون وبلاگ نویسان ایران بدعت اعدام وبلاگ نویسان را به شدت محکوم میکندو از همه وبلاگ نویسان دعوت میکند که از روز چهارشنبه اول اسفند به مدت یک هفته نام وبلاگ خود را به "مهرنهاد را آزاد کنید" تغییر دهند .

کانون وبلاگ نویسان ایران از وبلاگ نویسان و آزاداندیشان میخواهد که در طول این هفته همه تلاش خود را برای لغو حکم اعدام و آزادی یعقوب مهرنهاد به کار گیرند و با تماس با وبلاگ های دیگر و ارگانهای حقوق بشر در هر شهر و کشوری که هستند از اجرای این حکم ناعادلانه جلوگیری کنند.. باشد که تلاش همگانی ما انسان بیگناهی را از طناب دار برهاندکانون وبلاگ نویسان ایران((پن لاگ)

Penlog
کانون وب‌لاگ‌نويسان ايران پن‌لاگ

شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۸۶
2/16/2008

کانون وبلاگ نویسان ایران حکم غیر انسانی اعدام برای یعقوب مهرنهاد وبلاگ نویس بلوچ را به شدت محکوم می‌کند

قوه قضاییه جمهوری اسلامی هفته گذشته یعقوب مهرنهاد نویسنده وبلاگ "مهرنهاد" و فعال مدنی بلوچ را پس از ده ماه بازداشت و شکنجه در دادگاهی بدون حضور وکیل و هیئت منصفه و اعضای خانواده او با اتهامات واهی به اعدام محکوم کرد.

آقای مهرنهاد مدیر کل انجمن جوانان صدای عدالت است که در چهارچوب قوانین جمهوری اسلامی برای جوانان بلوچ برنامه اجرا می‌کند. او پس از شرکت در یک جلسه پرسش و پاسخ که برخی از مقامات زاهدان نیز در آن شرکت داشتند بازداشت شد و دلیل دستگیری او اعلام نشد. خانواده و وکیل او پس از 5 ماه موفق به دیدار او شدند در حالی که از شدت شکنجه تعادل خود را از دست داده بود و 15 کیلو وزن کم کرده بود.

کانون وبلاگ نویسان ایران توجه همه مجامع بین المللی را به بدعت گزاری قوه قضاییه ایران برای اعدام وبلاگ نویسان به دلیل ابراز عقاید خود جلب می‌کند. در ایران هر گونه ابراز عقیده با مجازات‌های وحشیانه شلاق و قطع دست و پا و اعدام به جرم‌های واهی اقدام علیه امنیت کشور و ارتباط با بیگانه و گروههای غیر قانونی جواب داده می‌شود

.کانون وبلاگ نویسان ایران خواهان لغو حکم اعدام آقای مهرنهاد است و مصرانه از همه حامیان حقوق بشر می‌خواهد که در برابر نقض وحشیانه حقوق بشر در ایران و سرکوب بیرحمانه وبلاگ نویسان و آزاداندیشان ساکت ننشینند و به هر شکل ممکن از اعدام یعقوب مهرنهاد وبلاگ نویس ایرانی جلوگیری کنند.

کانون وبلاگ نویسان ایران (پن لاگ)

آدرس وبلاگ آقای مهرنهاد
http://mehrnehad.blogfa.com/

رونوشت برای:
سازمان عفو بین الملل
دیدبان حقوق بشر
کمیسیون حقوق بشر اتحادیه اروپا
شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد
یاران لطفآ برای نجات یعقوب مهرنهاد با نشانیها و تلفن و فاکس های زیر تماس حاصل فرمائید:

Mail: Petitions TeamOffice of the High Commissioner for Human Rights United Nations Office at Geneva1211 Geneva 10, SwitzerlandFax: + 41 22 917 9022(particularly for urgent matters)E-mail: tb-petitions@ohchr.org
Mail: Committee on the Elimination of Discrimination against Womenc/o Division for the Advancement of Women, Department of Economic and Social AffairsUnited Nations Secretariat2 United Nations Plaza, DC-2/12th FloorNew York, NY 10017, United States of America Fax: + 1-212-963-3463

Mail: Commission/Sub-Commission Team (1503 Procedure)Support Services BranchOffice of the High Commissioner for Human Rights United Nations Office at Geneva1211 Geneva 10, Switzerland Fax: + 41 22 917 9011E-mail: 1503@ohchr.org

Mail: Commission on the Status of Womenc/o Division for the Advancement of Women, Department of Economic and Social AffairsUnited Nations Secretariat2 United Nations Plaza, DC-2/12th FloorNew York, NY 10017, United States of America Fax: + 1-212-963-3463
Mail: Administrative Section Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights, Palais des Nations, CH-1211 Geneva 10, SwitzerlandFax: + 41 22 917 90 24E-mail: personnel@ohchr.org
Mail: Indigenous Project TeamOffice of the United Nations High Commissioner for Human Rights, UNOG-OHCHRCH-1211 Geneva 10, SwitzerlandTelephone: + 41 22 917 9434 or 917 9272Fax: + 41 22 917 9010 E-mail: fellowship_prog@ohchr.org
Sylvie Saddier-Calame
Human Rights Officer
Office of the high commissioner for human rights
Mailing address:
UNOG-OHCHR
CH-1211 Geneva 10
Switzerland
Fax: 0041-22-917-9006
ssaddier@ohchr.org
----------------------------------------------------------------------------
Jurmi Wangchuk
Human rights officer
Capacity building and field operations branch
Office of the high commissioner for human rights
UNOG-OHCHR
CH-1211 Geneva 10
Switzerland
Fax: 0041-22-917-9192
jwangchuk@ohchr.org
-------------------------------------------------------------------------
Tarek Radwan
1630 connecticut avenue
V.W. suite 500
Washington DC 20009
USA
Fax: 001-202-612-4333
radwant@hrw.org
----------------------------------------------------------------------

Ms Yannime Poc
Asia- pacific Team coordinatitor
Fax: 0041-22-917-9018
ypoc@ohchr.org
--------------------------------------------------------------------
Ann Harrison
Amnesty International
International secretariat
Peter Benson House
1 Easton street
London WC1X ODW
UK
Fax: 0044-20-7413-5719
eastgulf@amnesty.org
--------------------------------------------------------------------
Human Rights watch
9 rue Cornavin1201 Geneva
Tel: +41 22 738 04 81Fax: +41 22 738 17 91
hrwgva@hrw.org
-------------------------------------------------------------------------
Human Rights watch
2300 Yonge StreetSuite 803, Box 2376Toronto, Ontario M4P-1E4Canada
toronto@hrw.org
------------------------------------------------------------------------

Human Rights Watch
2nd floor, 2-12 Pentonville road
London N1 9HF
UK
Fax: 0044-20-7713-1800
hrwuk@hrw.org
---------------------------------------------------------------------
Human Rights watch
Markgrafenstr. 15 D-10969 Berlin, Germany
Tel: 0049-30-2593060Fax: 0049-30-25930629
berlin@hrw.org
-------------------------------------------------------------------
Rue Van Campenhout 15
1000 Brussels, Belgium
Tel: 32 (2) 732-2009Fax: 32 (2) 732-0471
hrwbe@hrw.org
---------------------------------------------------------------------
info@iranhrdc.org
persan@rsf.org
hrwnyc@hrw.org
info@irankommitten.se
irancalppo@free.fr
http://web.amnesty.org/contacts/contact_us/eng-2eu
hrwgva@hrw.org
tb-petitions@ohchr.org
http://web.amnesty.org/contacts/contact_us/eng-000
info@igfm.de
Intpen@gn.apc.org
foreign.news@thetimes.co.uk
carterweb@emory.edu
lsiems@pen.org
FOXaroundtheworld@foxnews.com
editor@aljazeera.com
foreigneditor@independent.co.uk
editor@reuters.com
editor@iran-emrooz.de
contact@afp.com
nytnews@nytimes.com
ombudsman@washpost.com
info@peykeiran.com
news@gooya.com
persian@bbc.co.uk
radiofarda@rferl.com
webmaster@iranglobal.dk
info@gooya.com
info@roshangari.com
nfo@talash.de
editor@fanusian.com
chiefeditor@isna.ir
editor@roozonline.com
honourizadeh@tmail.com
ankbut@voanews.com
editor@guardianunlimited.co.uk
------------------------------------
pejvak@sr.se
ifir@iprimus.com.au
info@sedaye-ma.org
iran-khabar@t-online.de
hassan@shahrvand.com
news@gooya.com
pyknet@perso.be
biegzadeh@azadegy.de
golshan@golshan.com
webmestre@bidaran.com
info@emrooz.ws
rowzane@yahoo.com
talieh_sepidedaman@yahoo.co.uk
webmaster@iranliberty.com
hoghoghBashar@didgah.net
maghalehKhabar@didgah.net
editor@iran-emrooz.de
info@roshangari.com
pdkiran@club-internet.fr
info@peykeiran.com
webmaster@pdki.org
info@afnl.com
amir@afnl.com
info@komitedefa.org
nabard@iran-nabard.com
tamas@zagros.info
info@cyrusnews.com